Δεν θα μεγαλώσω ποτέ


,

2 σχόλια


Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σε κάνουν να φέρεσαι σαν παιδί.
friendship.jpgΚάποια στιγμή πήγαμε στον ΑΝΤ1 για να πληρωθούμε, κάπου εκεί...δουλεύει μία φίλη μου.  Πολύ καλή μου φίλη, εδώ και αρκετά χρόνια, που όμως λόγω απόστασης πια, τη βλέπω και την ακούω μια φορά το δίμηνο.  Κάναμε χαρές, αγκαλιαστήκαμε, μπήκαμε στο καφέ και τα είπαμε λίγο.  Βέβαια δεν μπορούσαμε να πούμε και πολλά μιας και ήμουν με τον καλό μου.  Βγαίνοντας για να φύγω, περπατούσα και χοροπηδούσα ταυτόχρονα, χάρηκα πάρα πολύ που την είδα, έστω και για λίγο. 

Και μετά μπήκα στο αυτοκίνητο για να συνειδητοποιήσω ότι έκανα σαν μικρό παιδί.  30 χρονών γαϊδούρα, έκανα λές και ήμουν 15.  Από τη μία σκέφτομαι αυτό είναι καλό, δεν έχω χάσει την παιδικότητα μου και την αθωότητά μου σε ορισμένα θέματα της ζωής.  Από την άλλη όμως, ποιός θα πάρει στα σοβαρά μια 30άρα που χοροπηδάει μέσα στο δρόμο μόνο και μόνο επειδή είδε μια παλιά καλή της φίλη.

Με την Ελένη γνωριστήκαμε το 2000 περίπου σε ένα μαγαζί που δούλευα κοντά στο σπίτι της.  Από τότε δεν ξέρω τί είναι αυτό που μας ένωσε, αλλά κάτι μας είχε κάνει αχώριστες.  Μπορεί τώρα, λόγω απόστασης, να μην μιλάμε όπως τότε αλλά είναι και από τους ανθρώπους που δεν μπορώ να κρατήσω κακία.  Γιατί κακία;  Γιατί από τότε που μετακόμισα και πλέον δεν μπορούσα να πηγαίνω στις φιλενάδες μου, καμία δεν σήκωσε το γαμώ-τηλέφωνό της να με πάρει, να δει πώς είμαι, πώς περνάω, να έρθει σπίτι ρε αδερφέ.  Όμως για ένα περίεργο λόγο, στην Ελένη δεν μπορώ να το κρατήσω μανιάτικο.  Είναι ένας άνθρωπος ανοιχτός, ειλικρινής, χαρούμενος, ήρεμος, όμορφος, αισιόδοξος.  

(Post κλεμμένο από το άλλο μου blog, ναι με αυτό που απάτησα αυτό)
Like:
{[['']]}

2 comments

Από το Blogger.