My Big Fat Greek Diary

Αποκριάτικα κέφια;

2012-02-16T17:59:00.001+02:00

Δεν έχω γίνει από εκείνες τις καλές κοπέλες που χαίρονται τις απόκριες. Νομίζω πως υπάρχει πρόβλημα. Επειδή εγώ μικρή δεν μασκαρευόμουν (τουλάχιστον δεν αγοράζαμε ή νοικιάζαμε στολές), θα περίμενες τώρα που μεγάλωσα να έχω απωθημένα και να χαίρομαι με όλο αυτό γιατί δήθεν μπορώ να το κάνω τώρα. Έλα ντε που αν ακούω πιτσιρίκι να μου λέει τι θα ντυθεί με πιάνουν τα νεύρα μου.

Νομίζω πως είμαι κακιά. Κακιά γιατί ίσως δεν το έκανα εγώ, τουλάχιστον όχι όπως το κάνουν άλλοι, κακιά γιατί δεν πιστεύω σε αυτό; Πάντως κακιά σίγουρα.

Ο πρώτος

2012-02-10T09:00:00.000+02:00

Ο πρώτος ήταν 10 χρόνια μεγαλύτερος, παντρεμένος σε διάσταση με δύο παιδιά. Λένε "αν με πληγώσεις μια φορά, λάθος δικό σου, αν με πληγώσεις δύο, λάθος δικό μου". Μου φόρεσε ένα δαχτυλίδι κάποια στιγμή αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. Έκλαψα, πόνεσα, τον κυνήγησα, τον παρακάλεσα, τον ξανά κέρδισα αλλά και εγώ τελικά δεν τα κατάφερα. Τον άφησα. Και αυτόν και τα κωλόπαιδα του, και την μαλακισμένη τη μάνα του. Του εύχομαι ότι μου ευχήθηκε τρισχειρότερα.

Μερικές φορές, μπλέκουμε σε καταστάσεις περίεργες. Χωρίς να το θέλουμε, άνθρωποι ήμαστε, πληγώνουμε και πληγωνόμαστε. Όταν ήμαστε νεότεροι νομίζω πως πληγωνόμαστε περισσότερο, είμαστε πιο ευαίσθητοι, πιο ρομαντικοί. Όμως μαθαίνουμε να παίρνουμε την ευθύνη για τις συνέπειες των πράξεών μας γιατί θα τις υποστούμε έτσι και αλλιώς.

Ο πρώτος με ξενέρωσε, αισθάνθηκα κουρέλι, με υποτίμησε, ίσως το βάσταγα μέσα μου τον τρόπο που με άφησε, μόνη σε ένα σπίτι, χωρίς δουλειά έτσι ξαφνικά από το πουθενά. Σίγουρα μαλάκα, δεν είναι μάλλον εύκολο να αφήνεις την οικογένειά σου, ιδίως αν σε απειλούν, αλλά ρε ζώον, δεν την άφησες για μένα. Ή μάλλον έτσι λένε όλοι οι παντρεμένοι, ότι δήθεν είναι σε διάσταση. Ε??? Καλά να πάθουμε λοιπόν, για όλες εμάς που πιστεύουμε τον κάθε στερημένο.

Και έτσι περίπου μετά από 3 χρόνια και κάτι ψιλά, μπήκα στα 23 με τον τίτλο της "αντροχωρίστρας" στο βιογραφικό μου.

Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς;

2012-02-08T15:05:00.001+02:00

Αυτό το "καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς", πρέπει να το φορέσω σε μπλουζάκι και όποιος λέει παπαριές να του δείχνω τι λέει. Άμα λάχει, να του δίνω και μια τσιχλίτσα.

Όχι, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Είναι όμως σε δρόμο προς "ή την ανηφόρα ή την κατηφόρα". Σήμερα κοίταγα για σπίτια, για σπίτι για μας, για σπίτι για μόνη μου. Λέω μήπως, επειδή περιμένω να αδιαθετήσω έχω νεύρα, λέω μήπως επειδή παίρνω κάτι χάπια και δεν μπορώ να ενεργήσω σεξουαλικά την τελευταία εβδομάδα έχω νεύρα. Λέω μήπως, επειδή έχω νεύρα, έχω νεύρα.

Ή μήπως τελικά έχω νεύρα επειδή δεν αντέχω άλλο την όλη κατάσταση, μήπως γιατί κατά βάθος γνωρίζω ότι δεν θα αλλάξει απολύτως τίποτα; Μήπως επειδή κουράστηκα και δεν έχω την ησυχία μου;

Άλλη μια ευκαιρία...

2012-01-31T14:56:00.002+02:00

Όταν κάποιες καταστάσεις σου θυμίζουν κάποιες άλλες που έχεις ήδη ζήσει στο παρελθόν και ξέρεις το αποτέλεσμά τους, όταν δεν περνάς καλά και γνωρίζεις τι είναι αυτό που σε κάνει δυσαρεστημένο τότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ανοίξεις όλα σου τα χαρτιά. Να ξεκαθαρίσεις τους προβληματισμούς σου και να επιλέξεις το δρόμο που θα πάρεις.

Ο δρόμος θα είναι ανηφορικός ή κατηφορικός, όπως και να το δεις. Εγώ διάλεξα τον δρόμο της ανηφόρας, μίλησα, ξεκαθάρισα, απέτισα και παραδέχτηκα και τα δικά μου λάθη. Δυστυχώς, μόνο σε λίγες περιπτώσεις φταίει μόνο ο ένας, συνήθως όλοι βάζουμε το χεράκι μας.

Αν όντως υπάρχει κάτι καλό σε αυτή τη σχέση, θα φανεί, θα το καταλάβουμε, δεν μπορεί. Δώσαμε άλλη μια ευκαιρία και από τη μεριά μου θα είναι και η τελευταία. Τα προβλήματά μας είναι απλά, καθημερινά καβγαδάκια που όμως πηγάζουν μέσα από ουσιώδες διαφορές στους χαρακτήρες μας. Διαφορές που ίσως είναι αφορμές για μεγαλύτερα προβλήματα στο μέλλον. Φαινομενικά όλοι έχουμε διαφορές με το ταίρι μας και ίσως αυτές οι διαφορές είναι που μας ελκύουν. Από εκεί και πέρα είναι θέμα αντοχής.

Το σημαντικότερο όμως είναι, να είσαι συνειδητοποιημένος για τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου. Δεν είναι ούτε θέμα αγάπης, ούτε έρωτα, ούτε πόθου. Όταν ένα ζευγάρι κατευθύνεται στα σκαλιά της εκκλησίας, δεν το κάνει με την προοπτική του διαζυγίου (τι είχαμε τι χάσαμε, πάμε και βλέπουμε, αν δεν μας αρέσει κάνουμε πίσω), το κάνει με την προοπτική δημιουργίας οικογένειας. Πρέπει να είσαι σίγουρος (όσο σίγουρος μπορείς να είσαι), ότι ο άνθρωπος που έχεις επιλέξει να κάνεις οικογένεια και μπλα-μπλα-μπλα ολοκληρώνει τον άνθρωπο που αντικρίζεις στο καθρέφτη.

Αυτό για μένα σημαίνει, πως κάθε μαλακία που θα κάνω εγώ, θα την διορθώνει με χαρά το ταίρι μου και το αντίστοιχο. Αν για κάθε μαλακία που κάνω εγώ ή εκείνος, έχουμε πρόβλημα στο σπίτι, ή αν για κάθε τι που μας προβληματίζει δεν μπορούμε να βρούμε μια λύση και αφήνουμε τη βρύση να τρέχει, το νερό θα στερέψει και ο λογαριασμός θα είναι φουσκωμένος, με πιάνεις?

Οπότε συνεχίζω την γάμο-ερευνά μου!@

Κατάθεση ψυχής

2012-01-27T22:25:00.003+02:00

Δεν ξέρω αν το έχω παραδεχτεί, αλλά δυστυχώς τα πράγματα δεν πάνε καλά. Μερικές φορές μας είναι δύσκολο να το παραδεχτούμε, είναι δύσκολο να αποδεχτούμε μια κατάσταση. Ίσως δεν θέλουμε να δούμε την αλήθεια, την κρύβουμε καλά στο συρτάρι με τις μαλακίες. Ίσως δεν θέλουμε να σκορπίσουν τα όνειρα που κάναμε για κάτι, κάποιον, με κάποιον. Δυστυχώς για μένα δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα δω να γκρεμίζεται ότι έχω χτίσει μέχρι στιγμής. Και εκεί που λες "δεν γαμιέται", σε πιάνει το "όχι ρε πούστη μου, γιατί?".

Κάποιοι αναγνώστες του blog, ίσως να θυμούνται, το έχω περάσει ήδη δύο φορές αυτό. Πάμε για την τρίτη που λένε, τη φαρμακερή.

Συνεχίζεται...

Έρευνα/Νυφικό

2012-01-22T02:30:00.000+02:00

Είναι ακριβά τα νυφικά, το γνωρίζουμε όλες αυτό. Παντρεμένες, αρραβωνιασμένες και ανύπαντρες. Ακόμα και οι πέτρες το ξέρουν. Μου φαίνεται αδιανόητο να χρειάζεσαι 1000€ και 2000€ για ένα νυφικό, είτε αν πρόκειται για αγορά, είτε για ενοικίαση, για να το βάλεις μια φορά και να μην το ξαναβάλεις ποτέ ξανά, να μη σου πω, πως δεν θα το ξαναδείς μπροστά σου.

Εντάξει, πολλοί θα σκεφτούν πως "μια φορά παντρεύεσαι στη ζωή σου, θα σε δει νυφούλα ο μπαμπάς σου, να είσαι όμορφη, είναι η μέρα σου κτλ...". Όμως "όχι, δεν παντρεύεσαι μία φορά, δυστυχώς υπάρχουν και τα διαζύγια. Για αυτό μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες. Δεν είπα να σε δει ο μπαμπάς σου και ζητιάνα, πάλι νυφούλα θα'σαι. Και όμορφη θα είσαι, δεν είπε κανένας να πας άβαφη και βρωμιάρα. Ναι, είναι η μέρα σου, αλλά έλεος πια, 20000€ για τη μέρα σου? Ποια είσαι τέλος πάντων?".

Οκ, μπορεί να είμαι λίγο ξενέρωτη. Μπορεί να φταίει η δική μου οικονομική κατάσταση, η δική μου ιδεολογία. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να καταχρεωνόμαστε για την ημέρα του γάμου μας. Ούτε να υποχρεώνουμε γονείς και πεθερικά να συνεισφέρουν οικονομικά είτε το θέλουν, είτε όχι. Και επειδή μπορεί να με διαβάσει καμιά πεθερά που θέλει να βοηθήσει τη νύφη της για γάμους και πανηγύρια (γιατί συνήθως οι πεθερές βοηθάνε για την αγορά του νυφικού), να συμπληρώσω αυτό: αντί να δώσετε κυρία μου 1000€ για το νυφικό, δώστε 1000€ να τα βάλουν στην τράπεζα, εκτός πια...αν σας περισσεύουν...τότε δώστε όσα θέλετε.

Και για να συνεχίσω την έρευνά μου, ναι, υπάρχουν οικονομικά νυφικά στην αγορά, είτε από το ίντερνετ, είτε σε καταστήματα. Φυσικά τα περισσότερα θα είναι chinese και νομίζω πως δεν θα θέλαμε να φοράμε chinese νυφικό στο γάμο μας. Ούτε να το ράψεις συμφέρει, φυσικά αναλόγως το νυφικό. Αν για παράδειγμα το πρωτότυπο κοστίζει 2000€ και βάλε και η μοδίστρα στο φτιάχνει με 1000€ ΟΚ, αλλά αν κοστίζει 1000€ και η μοδίστρα θέλει 800€, ε, να τη χέσω τη διαφορά. Εγώ εκεί βρίσκομαι, έχω βρει ένα νυφικό που λέτε, το οποίο κοστίζει γύρω στα 1000€ και αν καταφέρω να το φέρω απ'έξω, γιατί φοβάμαι και το τελωνείο. Η μοδίστρα θέλει 800€, για 200€ λέω να μη το παίξω κορώνα-γράμματα και τελικά να μην είναι αυτό που είδα.
Και ύστερα με πιάνει πανικός. 1000€ για ένα νυφικό; Ξέρεις τι κάνω παίρνω εγώ με 1000€; Τη μάνα μου και τον πατέρα μου παίρνω...
Επειδή είναι αρκετά νωρίς ακόμα για το νυφικό (ευτυχώς), δεν αγχώνομαι. Όμως νομίζω πως έχω αρχίσει και καταλήγω. Νυφικό φόρεμα, στη μισή τιμή τουλάχιστον, και είμαι ανάμεσα σε 3. Θέλω τις γνώμες σας.

Έρευνα/Δημαρχείο vs Εκκλησία

2012-01-18T15:39:00.000+02:00

Τελικά τα έκοψα από εδώ, τα έραψα από εκεί, κατάφερα να μειώσω το budget του γάμου τόσο, όσο στο να συμφωνήσω με το αμόρε πως δεν υπάρχει λόγος να πάμε δημαρχείο, για μια τόσο μικρή διαφορά. Οι κυριότερες διαφορές του Θρησκευτικού με τον πολιτικό γάμο ήταν

νυφικό/κοστούμι
στέφανα
λαμπάδες/στολισμός/μπουκέτο
τούρτα
φωτογράφος/video
κούρα ομορφιάς
αυτοκίνητο
δεξίωση

Αν έχω ξεχάσει κάτι, διορθώστε με.

Φυσικά αναγνωρίζω πως στο δημαρχείο θα καλούσαμε 20 άτομα και στην εκκλησία 200 αλλά το θέμα Προσκλητήρια/Μπομπονιέρες το έχω λήξει εδώ και καιρό.

Προσκλητήρια/Μπομπονιέρες: Χειροποίητα στο 1/3 της τιμής. Με υπογραφή και αγάπη.
Νυφικό/Κοστούμι: Νυφικό φόρεμα και ένα καλό κοστούμι. Συμφωνήσαμε να μην καταχρεωθούμε, να μην το παρατραβήξουμε και αν ακούσουμε και κανέναν να λέει και τίποτα να του δώσουμε και ένα σουτ από την εκκλησία.
Λαμπάδες/Στολισμός/Μπουκέτο: Σίγουρα δεν θα είναι τα πιο ονειρεμένα, αλλά καλά να είναι τα Jambo και ένα φτηνό μπουκέτο στο χέρι. Όχι και 200€ για ένα μπουκέτο ρε παιδιά, έλεος.
Τούρτα: Ποια τούρτα; Ίσως εγκρίνουμε κάτι σε καλή τιμή, π.χ. παστάκια για κέρασμα στην εκκλησία.
Φωτογράφος/Video: Θα υποχρεωθούμε σε ένα γνωστό μας που επαγγέλλεται να μας κάνει μια πολύ καλή τιμή για 1 ώρα μόνο στην εκκλησία.
Κούρα ομορφιάς: Θα αφεθώ στα χέρια των καλύτερων μου φίλων.
Αυτοκίνητο: Νομίζω πως ένα τζιπάκι θα την κάνει τη δουλειά του μια χαρά. Να'ναι καλά ο Βαγγέλης.
Δεξίωση/Party: Αποφασίσαμε να μην κάνουμε τίποτα απολύτως και αμέσως μετά την εκκλησία να μπούμε στο αυτοκινητάκι μας και να φύγουμε για διακοπές/γαμήλιο ταξίδι.

Οπότε και συμφωνήσαμε να κάνουμε θρησκευτικό γάμο με το αμόρε μου, τον Ιούλιο που μας έρχεται.

Downsizing

2012-01-13T11:31:00.000+02:00

Όλα ξεκίνησαν με το μικρό σπιτάκι σε μια προηγούμενη ανάρτησή μου. Η ερώτησή μου ήταν: θα έμενα σε ένα τόσο δα σπιτάκι; Η απάντησή μου είναι ναι. Στο εξωτερικό λοιπόν υπάρχουν κοινότητες και κινήσεις υπέρ αυτών των "tiny homes", όπως τα αποκαλούν. Με την έρευνα που κάνω μέσω του διαδικτύου ξεκινάω με την πρώτη σκέψη που κρύβει ο καθένας μας μέσα του, όσον αφορά τη ζωή σε ένα τόσο μικρό σπίτι, ή έστω και λίγο μεγαλύτερο. Διάβασα λοιπόν, και συμφωνώ γιατί ύστερα από γκάλοπ κατέληξα πως το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κάποιος είναι "πώς θα το δουν οι άλλοι, τι θα πουν οι άλλοι, τι θα σκεφτεί η οικογένεια και πως θα το πάρουν οι φίλοι". Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα. Δίνουμε μεγάλη έμφαση στο τι σκέφτονται οι άλλοι για εμάς και ότι αποτελεί εμάς.

Εγώ δεν πάω πίσω, μπορεί παλαιότερα να μην ήταν τόσο έντονα φανερό, αλλά το 2011 διαπίστωσα πως η κατάσταση είχε ξεφύγει. Και όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι τι λες; "Βρε άι στον αγύριστο". Από πότε πρέπει εγώ να δικαιολογώ τις πράξεις μου στον καθένα;, από πότε πρέπει εγώ να αρέσω και να τα πηγαίνω καλά με όλους;, για ποιο λόγο πρέπει εγώ να είμαι τέλεια;, για ποιο λόγο πρέπει να καταπιέζω τα δικά μου θέλω για να συμπίπτουν με τα θέλω των άλλων;
Αισθάνομαι πιο ολόκληρος άνθρωπος από τότε που αντιλήφθηκα τι συμβαίνει γύρω μου και έκοψα το σκοινί που με συνέδεε με τούτη την κατάσταση. Εξηγούμαι: όταν χρειάστηκε να σχεδιάσω το σπίτι των ονείρων μου με σκοπό την κατάληξη ενός budget που θα χρειαστούμε για να αποκτήσουμε μια δικιά μας στέγη, το οίκημα που σχεδίασα στην τελική του μορφή είχε διάσταση 30τ.μ με 15τ.μ σοφίτα, σύνολο 45τ.μ. (χωρίς βεράντα), σχεδιασμένο πρακτικά με λειτουργικότητα στους χώρους. Η πρώτη εντύπωση όλων όσων γνωρίζανε το σχεδιασμό, συμπεριλαμβανομένων του καλού μου ήταν "είναι πολύ μικρό ρε Λ." Από την άλλη πλευρά υπήρχε και μια διαφορετική αντίληψη "μακάρι παιδί μου, μια χαρά το σχεδίασες".
Και για να καταλήξω: γιατί θα έπρεπε να αποκτήσω ένα μεγαλύτερο σπίτι από αυτό που σχεδίασα;, αφού εγώ το σχεδίασα, με γνώμονα τις δικές μας ανάγκες, με βάση τα δικά μας όνειρα. Τι παραπάνω θα χρειαστώ από 2 υπνοδωμάτια, 1 μπάνιο, 1 κουζίνα, 1 τραπεζαρία και 1 σαλόνι? Ποιος είπε σε ποιον ότι έχω την οικονομική δυνατότητα να αποκτήσω μεγαλύτερου μεγέθους οικία και για πιο λόγο πρέπει εγώ, να πιεστώ για να το αποκτήσω;

"Το δικό σας σπίτι, είναι μεγαλύτερο από αυτό που σχεδίασα εγώ;" Πρέπει να αρκεστούμε σε αυτά που έχουμε, να έχουμε επίγνωση του τι μπορούμε να αποκτήσουμε και ποια είναι τα όριά μας. Και αν χρειάζεται να μειώσουμε μέγεθος, να συρρικνώσουμε και να περικόψουμε θα το κάνουμε. Δεν θα τρέφω όνειρα που δεν μπορώ να πραγματοποιήσω, θα είμαι μια αισιόδοξη ρεαλίστρια.

Και έτσι αποφάσισα να μην ασχολούμαι πολύ με τις ιδέες των άλλων, εκτός αν εγώ διαπιστώσω ύστερα από δική μου σκέψη και έρευνα ότι ίσως και να κάνω λάθος.

Μισο-γεμάτο ποτήρι

2012-01-12T13:34:00.000+02:00

Κουραστικό για μένα είναι να σκέφτομαι διαρκώς τα ίδια πράγματα. It bores me. Κουραστικό για μένα είναι κάθε αρχές του μήνα να ετοιμάζω το budget του επόμενου μήνα και να συνειδητοποιώ πόσο άσχημη είναι η οικονομική μας κατάσταση. Πόσο αδύνατον είναι να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας, τα υλικά μας όνειρα. Και ότι για να καταφέρω ένα σκοπό, θα χρειαστεί να στερηθούμε πολλά άλλα πράγματα. Βέβαια αυτό, είναι κάτι το οποίο το έχω ξανά γράψει, όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων.

Πιο κουραστικό όμως είναι να συναναστρέφομαι με αρνητικούς ανθρώπους. Εξηγούμαι: εχθές το βράδυ ο καλός μου, πάνω στη συζήτηση είχε το θράσος να αποκαλέσει εμένα "αρνητική". Εμένα, που τρέφομαι από τα δύσκολα. Και στην πορεία της συζήτησης πλέον συνειδητοποίησα πως εκείνος είναι αρνητικός. "Εσύ είσαι ο αρνητικός, που δεν βλέπεις μέλλον, δεν μπορείς να κάνεις όνειρα, κωλύεσαι" , του απάντησα και γύρισε η κουβέντα. Θέλει να φύγει από την Ελλάδα και τον ενοχλεί που δεν βοηθάω σε κάτι που δεν υποστηρίζω 100%. Όχι ακόμα τουλάχιστον, ποιος του είπε ότι είμαι έτοιμη να δεχτώ μια τέτοια κατάσταση;
Καταλαβαίνω την απαισιοδοξία μας, αλήθεια την κατανοώ. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και πάνε από το κακό στο χειρότερο. Δεν βλέπουμε Φως στο Τούνελ, ούτε η Νικολούλη βλέπει. Εχθές, ύστερα από πολύ καιρό, στο γυρισμό από τη δουλειά, κολλημένη στη κίνηση έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάει το καντράν του αυτοκινήτου χαζεμένη χωρίς αιτία και αφορμή, δεν άκουγα τίποτα, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι έχει ανάψει το φανάρι πράσινο. Ήμουν στεναχωρημένη, με 2€ στο ντουλαπάκι, χωρίς βενζίνη, άγνωστο αν θα έφτανα μέχρι το σπίτι, κρύο, λύπη. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που παθαίνουμε μια ξενέρα γιατί κάποιοι απλά έτσι το θέλανε.
Όμως αυτό δεν θα με πτοήσει, υπάρχουν τόσα άλλα πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους, είμαστε ακόμα τυχεροί και πρώτα-πρώτα γιατί ξυπνάμε το πρωί, έχουμε φαΐ και στέγη και στο σπίτι ακόμα υπάρχει ένα εισόδημα.

Ας προσπαθήσουμε φέτος να βλέπουμε το ποτήρι μισο-γεμάτο και όχι μισο-άδειο.

Μπήκε το νέο έτος

2012-01-11T11:33:00.000+02:00

Το 2012 λοιπόν, μας βρήκε στην Πλ. Κοτζιά. Ύστερα πήγαμε στους κουμπάρους για ποτό και κόψιμο της πίτας (της δικιάς μου πίτας). Το φλουρί έπεσε στην κουμπάρα και χάρηκα πάρα πολύ. Στο σπίτι το φλουρί έπεσε σε μένα, μόλις τώρα συνειδητοποίησα πως δεν το έχω μοιραστεί με κανένα αυτό το νέο (???). Έχουν περάσει 11 μέρες από τότε που μπήκε το νέο έτος και το μόνο που έχει αλλάξει είναι το χρώμα στο μαλλί.

Ειλικρινά περίμενες ότι θα είχε αλλάξει κάτι άλλο? Η δουλειά κυλάει ομαλά, τουλάχιστον από την δικιά μου πλευρά γιατί από την Δευτέρα ο καλός μου είναι και πάλι στο κλαμπ των απολυμένων.
Το ΔΝΤ έχει εισχωρήσει για τα καλά στα σπίτια μας, η κατάσταση έχει αρχίσει και ξεφεύγει. Είναι στιγμές που ειλικρινά πιστεύω ότι είμαστε στο έλεος του Θεού και αυτό που με τρομάζει είναι τελικά είμαστε στο έλεος του Θεού ή στο έλεος του ΔουΝουΤου?
Μετά την φωτο-αναδρομή μου στο 2011 (αν και για ευνόητους λόγους, έχω παραλείψει αρκετά), συνειδητοποίησα πως πέρασα καλά, παρ'όλες τις μαλακίες που συνέβησαν το 2011, δεν μου άφησε κάτι άσχημο να θυμάμαι και αν μου άφησε, είναι στο συρτάρι με τις κακές αναμνήσεις.

2011: Αναδρομή

2012-01-07T14:29:00.000+02:00

Το 2011 μας βρήκε στο X-Factor

...χιόνισε παντού

Ένα μήνα μετά ...

Μας καλωσόρισε η άνοιξη

Και πήγαμε Παρίσι

για το Moto GP...

...και την απίστευτη Sade

Μετά τους αρραβώνες ήρθε το καλοκαίρι

και γιορτάσαμε τα γενέθλιά μου

Ήρθε το ΔΝΤ

σε απίστευτες παραλίες

και γιορτάσαμε μαζί τον ερχομό του 2012

Καλή Χρονιά

2011-12-31T12:52:00.000+02:00

Καλή Χρονιά σε όλους, εύχομαι. Το 2012 να φέρει υγεία, δουλειά, αγάπη, ευτυχία και να μην ξεχνάμε πως η ευτυχία δεν μετριέται και κρύβεται στα απλά καθημερινά πράγματα. Το 2011 φεύγοντας μου αφήνει πολύ όμορφη γεύση. Χαίρομαι για τα μελομακάρονα που πέτυχε η κουμπάρα μου, ούτε στο ζαχαροπλαστείο τέτοια γλύκα. Χαίρομαι για την απίστευτη πολίτικη βασιλόπιτα που έφτιαξα πρώτα φορά από τα χεράκια μου και γλείφω τα δαχτυλά μου, πάω κόντρα στον ζαχαροπλάστη από την Νέα Σμύρνη που είναι και από την Πόλη. Εύχομαι του χρόνου να γεμίζει το τραπέζι μας φαγητά και γλυκά φτιαγμένα με αγάπη. Να είναι πάντα γεμάτο το ψυγείο μας και η δεξαμενή πετρελαίου (αυτή είναι ευχή). Ο Αη Βασίλης φέτος μας έφερε έμπνευση και όρεξη.

Σας φιλώ γλυκά και σας εύχομαι να περάσετε υπέροχα ότι και να κάνετε.

Με τον καιρό...

2011-12-20T17:16:00.000+02:00

...θα γίνω καλύτερη. Προς το παρών, πάρτε μια γεύση.
Vitromagazo

Πρωτοχρονιά και καλή δουλειά

2011-12-17T00:00:00.000+02:00

Από τη μία θα μου πεις, να χαίρεστε που δουλεύετε από την άλλη όμως.....
Θα τα πούμε όλοι στη Πλ. Κοτζιά λοιπόν. Θα είμαι και εγώ εκεί.

Αχ Ελλάδα

2011-12-16T10:00:00.000+02:00

Άντε να δούμε....

Η διαφορά φτωχών και πλουσίων χωρών

2011-12-15T10:19:00.001+02:00

Η διαφορά φτωχών και πλουσίων χωρών

View more presentations from petrosmainas

Είσαι ευτυχισμένη;

2011-12-12T10:00:00.000+02:00

Είδα ένα όνειρο, όμορφο όνειρο, ήταν καλοκαίρι και κάναμε διακοπές. Αλλά ακόμα και στο όνειρο δεν ήμουν ικανοποιημένη. Ενώ ήμασταν κάπου πολύ ωραία εγώ ήθελα κάτι άλλο. Ήθελα εκείνες τις γαλάζιες παραλίες που βλέπω στις ταινίες. Σκεφτόμουν τα λεφτά, μη πάνε χαμένα τα λεφτά.

Ασταδιάλα ρε με τα κώλο-λεφτά τους. Που να ταν όντως πετσετάκια, ξέρετε τι θα σκούπιζα.

Αυτό όμως που με έβαλε σε σκέψεις είναι πόσο ανικανοποίητος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος. Είμαι εγώ τόσο άραγε; Τόσο, που δεν ικανοποιούμε ούτε στον ύπνο μου;

Είναι έτσι, κάποιες φορές που αναρωτιέμαι αν είμαι ικανοποιημένη. Μου κάνω συχνά-πυκνά την ερώτηση που μου κάνει ο πατέρας μου όταν με βλέπει. "Είσαι ευτυχισμένη;" Και πάντα τελικά συνειδητοποιώ πως αυτή η ερώτηση θα με ακολουθεί μια ζωή, θα την κάνω και εγώ στον εαυτό μου, στους άλλους, στα παιδιά μου. Είναι το πιο σημαντικό, να είσαι ευτυχισμένος, με τη ζωή σου, με τις επιλογές σου. Και επίσης συνειδητοποιώ πως σε εποχές κρίσης...είναι δύσκολο να απαντήσεις. Γιατί το "είμαι ευτυχισμένη αλλά..." δεν είναι απάντηση.

Εχθές λοιπόν που ήμουν όλη μέρα σπίτι, άρχισα τις δουλειές, το έγλυψα που λένε. Και αφού τελείωσα με το σπίτι ξεκίνησα με μένα. Έκανα πράγματα για μένα. Και αισθάνθηκα μια πλήρη ηρεμία και γαλήνη, μια ευτυχία. Ήμουν καλά. Φτάνω στο συμπέρασμα πως με απλά καθημερινά πράγματα ο άνθρωπος ανακτά δυνάμεις, είναι ευτυχισμένος και πλήρες. Δεν χρειάζεσαι πολυτελή αυτοκίνητα, σπίτια και εξόδους για να είσαι ευτυχισμένος. Χρειάζεσαι απλά να είσαι εσύ.

Υπάρχει πάντα μία εσωτερική φωνή.

2011-12-06T10:38:00.000+02:00

Εμπιστέψου την.

Μερικές φορές είναι δύσκολο να γνωρίζεις ποιος είσαι και τι θέλεις να γίνεις, τι άνθρωποι σου αρέσουν και για ποιο λόγο. Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα αλλάζουν επειδή εσύ αλλάζεις. Ωριμάζεις.

Αλλά βαθιά μέσα, είσαι απλά εσύ.Εσύ όπως ήσουν μωρό, όπως ήσουν σαν παιδί, και εσύ όπως είσαι τώρα.

"Επιτρέψτε μου να ακούω εμένα και όχι τους άλλους", έγραψε η Γετρούδη Στάιν. Είναι λογικό να εξετάζουμε τις συμβουλές και τις απόψεις των άλλων αλλά μην αφήνουμε τον θόρυβο τους να πνιγεί την εσωτερική μας φωνή. Και μην αφήνεις τον τρόπο που μερικές φορές μιλάς ή συμπεριφέρεσαι μπροστά σε άλλους να σε κάνει να ξεχάσεις ποιος είσαι, όταν είσαι μόνος, όταν είσαι πραγματικά εσύ. Και άραγε γιατί προσποιούμαστε μπροστά στους άλλους; Γιατί δεν είμαστε απλά εμείς;

"Μπορεί να ζήσεις μια ζωή και στο τέλος, να μάθεις περισσότερα για άλλους ανθρώπους από ότι ξέρεις για τον ίδιο σου τον εαυτό". Γνώρισε λοιπόν με τον εαυτό σου. Συντονίσου με τα όνειρά σου και εκτίμησε αυτό που σε κάνει να ξεχωρίζεις.

"Όσο πιο πολύ μου αρέσει ο εαυτός μου, το λιγότερο θέλω να προσποιούμαι ότι είμαι κάποιος άλλος" δήλωσε η Jamie Lee Curtis. Κάτι θα ξέρει.

Ο καθένας μπορεί να είναι ένας από το πλήθος.

Υπομονή, κουράγιο και τα συναφή

2011-12-01T13:23:00.001+02:00

Είμαι μια ξενερωμένη. Ξέρεις...και η αισιοδοξία έχει τα όριά της. Ο άνθρωπος κάποια στιγμή απελπίζεται, κουράζεται, βαριέται, δεν την παλεύει βρε αδερφέ. Μια ηλιαχτίδα πέρασε μέσα από το σκουριασμένο παράθυρο της κουζίνας, ο καλός μου θα δουλέψει για ένα μήνα ξανά στην εταιρία σαν εξτρά τεχνικός /αποθηκάριος/οδηγός και δεν συμμαζεύεται. Όμως παρ'όλα αυτά φοβάμαι πως δεν βλέπω φως στον ορίζοντα, που σαι ρε Νικολούλη.

Και εκείνος μπορεί να απελπίστηκε, να κουράστηκε, να βαρέθηκε. Η μεταξύ μας κατάσταση είναι λίγο πολύ "είμαστε δύο πολύ καλοί φίλοι". Κάποια στιγμή κάποιος με ρώτησε αν ο καλός μου ξενέρωσε που έχασε εκείνος τη δουλειά του παρά εγώ και εγώ απάντησα με μία σιγουριά "αποκλείεται, δεν σκέφτεται έτσι ο Λίνος μου". Με την ίδια σιγουριά που έλεγα "σε μια βδομάδα θα έχει βρει δουλειά" ένα πράγμα. Δεν ξέρω όμως, φοβάμαι μήπως όντως ισχύει και σκέφτομαι μήπως πληγώθηκε το εγώ του, το τούτο του, το άλλο του και συμπεριφέρεται κάπως περίεργα. Όμως ρε άντρες, πρέπει να συνειδητοποιήσετε πως όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο δεν σας κόπηκαν και τα αρχ...υπάρχουν και χειρότερα και ο ανδρισμός σας θα λάμψει όταν δεχτήτε την κατάσταση και την πάρετε στα χέρια σας, να μη σας πάρει από κάτω, να μη σας ξενερώσει, να μη σκύψετε το κεφάλι, στη τελική εγώ δεν σου φταίω σε τίποτα.

Ναι, αγωνίζεται για το μεροκάματο στο ταξί, αυτό του το παραδέχομαι, αλλά όταν γυρνά σπίτι θέλω τον άντρα που γνώρισα πριν 3 χρόνια, όπως εκείνος θέλει την γυναίκα που γνώρισε τότε. Και αν έχουμε αλλάξει, και αν παρασυρθήκαμε από την καθημερινότητα και τα προβλήματα, πρέπει να φανούμε δυνατοί γιατί του χρόνου, όχι στο δημαρχείο, όχι στην εκκλησία αλλά στο δικηγόρο να μοιράσουμε τα έπιπλα μας βλέπω.

Για να κλείσω...λίγο σκούρα τα πράγματα, πολλές σκιές, ένα σκοτεινό δωμάτιο, μαύρη μαυρίλα πλάκωσε που λένε. Προσπαθώ όμως παίδες, προσπαθώ.

Τα νέα του Νοεμβρίου

2011-11-23T11:20:00.001+02:00

Τον τελευταίο καιρό ασχολούμαι πολύ με δημιουργίες, για όσους ήδη γνωρίζουν μπορούν να μπούν στο site μου να δουν. Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος τα Χριστούγεννα όλοι θα πάρουν ένα δωράκι φτιαγμένο από τα χεράκια μου.

Η δουλειά πάει πολύ χαλαρά, σε σημείο που φοβάμαι πως δεν θα τα καταφέρουμε για πολύ ακόμα. Εύχομαι όλα να πάνε καλά.

Χαίρομαι ιδιαίτερα για το κίνημα "προτιμώ ελληνικά", βλέπω στους δρόμους κολλημένες αφίσες και σε φυλλάδια διαβάζω τρόπους να στηρίξουμε τα ελληνικά προϊόντα, την παραγωγή μας και την οικονομία μας. Ελπίζω όλοι να βάλουμε λίγο μυαλό.

Με το αμόρε ζητήσαμε από εκείνο το φιλικό ζευγάρι να μας παντρέψουν και δεχθήκανε. Χάρηκα πάρα πολύ για την κοπέλα ιδιαίτερα γιατί έχω κάνει μια πολύ καλή φίλη και ελπίζω να αισθάνεται και εκείνη το ίδιο.

Πλησιάζει και η γιορτή μου, αν και τελικά, λόγω οικονομικής στενότης δεν θα κάνουμε τίποτα το ιδιαίτερο, οι φίλοι με στηρίξανε και μου κάνανε δώρο ένα εργαλείο που το είχα πολύ ανάγκη. Κάτι πρέπει να τους ταΐσω ή να τους ποτίσω, χιχι...

Ο καλός μου δεν έχει βρει ακόμα δουλειά, έχει πάρει ένα ταξί και γυρνοβολάει τις νύχτες. Δεν ξέρω κατά πόσο θα το αντέξω αυτό, εγώ, το σκυλί και οι κατσίκες στο βουνό. Θα δείξει.

Σας φιλώ γλυκά.

That's Greece

2011-11-18T14:43:00.001+02:00

Δεν είναι δύσκολο να το πιστέψω πως έτσι είναι η Ελλάδα και αυτοί είναι οι Έλληνες. Παρ'ολίγο να βουρκώσω. Και για κάποιους (γνωστούς μου κι όλας), που δεν είναι περήφανοι που είναι Έλληνες είναι προδότες και ΜΛΚΣ.

Το να αγαπάς τον εαυτό σου είναι η αρχή ενός ειδυλλίου που διαρκεί μια ζωή

2011-11-14T16:16:00.001+02:00

Αγάπησε τον εαυτό σου. Αγάπησε τα πράγματα που κάνουν εσένα εσένα.Οι αξίες σου και τα ταλέντα σου και τα ρούχα σου, η μύτη σου. Αν αγαπάς τον εαυτό σου, μπορείς να δεις τη ζωή σου με αυτοπεποίθηση. Αν αγαπάς τον εαυτό σου, μπορείς να πεις ό, τι θές, όπως το θες, να πας όπου θες.

Ο κόσμος μπορεί να είναι σκληρός, και μερικά από τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων εκεί έξω θα προσπαθήσουν να σε ρίξουν. Μην τους ακολουθήσεις. Κάνε πράγματα που σε κάνουν περήφανη και λάβε περηφάνια για ότι κάνεις. Και για αυτό που είσαι.

Ποια είσαι τέλος πάντων; Τι σε κάνει εσένα; Πώς είσαι; σαν τα αδέλφια σου και τους γείτονες και τους φίλους σου; Πώς είσαι διαφορετική; Αν ήσουν εσύ ένας μυστικός θαυμαστής του εαυτού σου, τι είναι αυτό που θαυμάζεις πιο πολύ στον εαυτό σου;

"Μεγάλο λάθος μου, το σφάλμα για το οποίο δεν μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου", Ο Όσκαρ Ουάιλντ έγραψε, "είναι ότι μια μέρα έπαψα να επιδιώκω την ατομικότητα μου." Συνέχισε να ψάχνεις την ατομικότητα σου. Συνέχισε να είσαι ο εαυτός σου. Γίνε ο εαυτός σου. Μπορεί να αισθάνεσαι καλύτερα όταν όλοι ντύνονται και ενεργούν όπως όλοι οι άλλοι, αλλά είναι μεγαλειώδες να είσαι διαφορετική, να είσαι μοναδική, να είσαι εσύ.

Σε ολόκληρο το κόσμο υπάρχει μόνο ένα εγώ.

Οι απολύσεις

2011-11-03T13:03:00.000+02:00

Δύσκολο πράγμα να απολύεις κόσμο, πολύ δύσκολο για ένα αφεντικό, ειλικρινά, ειδικά όταν το έχει ξαναζήσει πριν από δύο χρόνια. Είναι δύσκολο πράγμα να πρέπει να αποφασίσεις ποιόν πρέπει να διώξεις και ποιόν να κρατήσεις, ειδικά όταν δεν έχεις ιδιαίτερο παράπονο από κανέναν. Όμως και εσύ σαν αφεντικό δεν έπαιξες καλά τα χαρτιά σου, σε κάποιους δεν φέρθηκες ανάλογα με το ύψος ων περιστάσεων, σε κάποιους που σου έχουν φερθεί άψογα τόσα χρόνια. Σίγουρα τα κριτήρια επιλογής των απολυθέντων δεν είναι πάντα σωστά, απολύεις κόσμο που σου κάνει διπλάσια δουλειά και κρατάς κόσμο που τόσα χρόνια σου έτρωγε μισθούς χωρίς ιδιαίτερες αποδόσεις, όμως αυτή είναι η ζωή, εμείς απλά ήμαστε πιόνια στο σκάκι που παίζεις και δεν είναι μόνο αυτό το παράπονο.

Σήμερα ήρθαν οι μισοί να υπογράψουν και να αποζημιωθούν, είναι δύσκολο πράγμα να τους δίνεις τα χαρτιά για υπογραφές λες και είναι οι υπουργοί αυτής της χώρας, βάλε μια τζίφρα εκεί, μια εκεί κοκ. Και όλο αυτό για να μετρήσουν τα λεφτά, να υπογράψουν ότι είναι πλήρως αποζημιωμένοι και δεν έχουν καμία απαίτηση από την εταιρία την οποία δούλευαν τα τελευταία 4 και 5 και 8 χρόνια.

Δυστυχώς, έτσι όπως έχει καταντήσει η Ελλάδα δεν μπορεί να δώσει τίποτα παραπάνω σε αυτά τα παιδιά, ούτε αυτό το επίδομα ανεργίας κάποιοι δεν θα καταφέρουν να πάρουν που σίγουρα κάποια στιγμή και αυτό το ταμείο θα στερέψει.

Όση ώρα υπογράφανε και μετράγανε λεφτά σκεφτόμουν πότε θα έρθει η δική μου ώρα να υπογράψω και να αποζημιωθώ, πλέον δεν έχεις εμπιστοσύνη πουθενά, δεν είσαι βέβαιος για τίποτα, ακόμα και εμείς που παραμείναμε στην εταιρία, κανένας δεν μας διαβεβαιώνει πως σε 2 μήνες δεν θα φύγουμε και όσοι δηλώνουν πως αν είσαι καλός στη δουλειά σου δεν έχεις να φοβάσαι, αυταπατώνται.

Τους τα είπα και ξελάφρωσα.

2011-10-29T23:48:00.000+03:00

Βγαίνεις για καφέ; Αν ναι, πόσες φορές την εβδομάδα; 2?

Πάς για φαγητό σε εστιατόριο/ταβέρνα; Αν ναι, πόσες φορές τον μήνα; 1?

Βγαίνεις για ποτό; Αν ναι, πόσες φορές την εβδομάδα; 1?

Ας υποθέσουμε λοιπόν πως ο καφές κοστίζει 4 ευρώ επί δύο άτομα μας κάνουν 8 ευρώ, συν τα τσιγάρα, συν την βενζίνη 10 ευρώ επί δύο φορές την εβδομάδα, ισούται με 20 ευρώ επί 4 εβδομάδες τον μήνα 80 ευρώ.

Ας υποθέσουμε λοιπόν πως για δύο άτομα το μίνιμουμ σε μια ταβέρνα είναι 40 ευρώ.

Ας υποθέσουμε λοιπόν πως το ποτό έχει 6 ευρώ επί δύο άτομα 12 ευρώ, συν τα τσιγάρα, συν την βενζίνη 15 ευρώ επί 4 εβδομάδες τον μήνα 60 ευρώ.

80€+40€+60€=180€ τον μήνα για εξόδους.

180€ επί 12 μήνες τον χρόνο μας κάνει 2,160€.

Σταματήστε πια να μου τα πρήζετε για τις επιλογές μας και τα ταξίδια που έχουμε πραγματοποιήσει τα τελευταία χρόνια, εν όψη κρίσης και πριν την κρίση, ότι τα ταξίδια είναι πολυτέλεια, όταν εσείς οι ίδιοι ξοδεύετε 2,160€ ετησίως για καφέ, ποτό και φαγητό.

Εγώ την γυναίκα που είχα στο σπίτι 90 ευρώ τον μήνα, την σταμάτησα.

Πόσες φορές ερχόταν;

2 τον μήνα.

Και πότε την σταμάτησες;

Τώρα.

Γιατί την σταμάτησες τώρα;, τόσο καιρό μας λέτε να κόψουμε έξοδα, να σταματήσουμε τα ταξίδια, να πουλήσουμε τα αυτοκίνητα, να φύγουμε από το σπίτι γιατί έρχεται κρίση. Εσύ γιατί σταμάτησες την καθαρίστρια τώρα; Δεν έβλεπες ότι έρχεται κρίση;

Μερικές φορές καλύτερα να μασάμε, παρά να μιλάμε. Γιατί αντί να βοηθάμε, δημιουργούμε στον κόσμο εμμονές. Ναι, υπάρχει κρίση και ναι θα χρειαστούμε βοήθεια και υποστήριξη. Θα αναπροσαρμοστούμε, θα ξανά θέσουμε προτεραιότητες, θα αλλάξει η ζωή μας, θα κάνουμε επανάσταση, δεν ξέρω τι θα κάνουμε. Ο καθένας να κοιτάει την καμπούρα του και να μην κρίνει την ζωή των άλλων. Αυτό δεν είναι βοήθεια ούτε υποστήριξη. Αυτό είναι κριτική.

Tiny House

2011-10-26T17:15:00.000+03:00

Τώρα, με τα νέα δεδομένα και τα νέα μέτρα, τώρα που ο ένας από τους δύο μας απολύθηκε και η Ελλάδα πάει από το κακό προς το χειρότερο, σκέφτομαι "ας είχα ένα μικρό οικοπεδάκι και θα έμενα σε αυτό το μικρό σπιτάκι", τουλάχιστον θα ήταν δικό μου.

Το άλλο μου μισό όμως δεν νομίζω να άντεχε την πίεση...ίσως ούτε και εγώ. Πλήρωνε λοιπόν μλκ Έλληνα το νοίκι, για να μη σου πέσει η μούρη που μένεις σε ένα τόσο δα σπιτάκι. Στο εξωτερικό, ψάχνοντας, διαπιστώνω πως πολύς κόσμος γενικά έχει στραφεί σε πιο οικονομικούς τρόπους διαβίωσης. Οκ, μπορεί να μη ζουν σε αυτά τα μικρά (τροχοσπιτάκια), αλλά οι περισσότεροι δεν έχουν κολλήματα τέτοια και μένουν σε μικρά εξοχικά τύπου σπίτια.

Είναι όμως και στη νοοτροπία του Έλληνα, αν γνωρίσουμε κάποιον που μένει σε ένα σπιτάκι 20-30 ή και 15 τ.μ θα τον λυπηθούμε, θα τον κοροϊδέψουμε, δεν θα κοιτάξουμε τα μούτρα μας, που λένε.

Εσείς θα μένατε σε ένα τόσο δα σπιτάκι;

Γιατί ξαναψηφίζω ΠΑΣΟΚ

2011-10-22T13:48:00.001+03:00

Τι κέρδισα από το ΠΑΣΟΚ και θα το...ξαναψηφισω!!!
1. Έκοψα το...τσιγάρο (έκανα 2 πακέτα την ημέρα..)
2. Έκοψα το φαγητό απ' έξω (Goody's κλπ σε πακέτο κάθε μέρα)
3. Έκοψα το αυτοκίνητο (χρησιμοποίησα τις γ....τες μεταφορές με ΜΕΤΡΟ, ΗΣΑΠ)
4. Πούλησα το αυτοκίνητο (εξοικονόμησα 4.000 ευρώ από την πώληση)
5. Έκοψα τις εξόδους (ήθελα 50 ευρώ κάθε Παρασκευή η Σαββατο για clubbing ή ταβέρνα)
6. Έκοψα τη σύνδεση του κινητού (έχω κάρτα και κάνω αναπάντητες)

7. Έκοψα τις άμεσες επαφές με φίλους (και το chat ή το skype καλό είναι)
8. Σταμάτησα να αγοράζω ρούχα
9. Σταμάτησα να κάνω και δώρα (εννοείται)
10. Με χώρισε η γκόμενα μου (λογικό)

Η "σούμα":
1. Τσιγάρο: 6 ευρώ Χ 365 μέρες = 2.190 ευρώ
2. Goody's: 5 ευρώ Χ 365 μέρες= 1.825 ευρώ
3. Βενζίνη: 50 ευρώ Χ 52 εβδομάδες= 2.600 ευρώ

4. Πώληση αυτοκινήτου: 4.000 ευρώ
5. Clubbing: 50 ευρώ Χ 52 εβδομάδες= 2.600 ευρώ
6. Σύνδεση κινητού: 40 ευρώ Χ 12 μήνες= 480 ευρώ
7. Φίλοι: 52 καφέδες Χ 4 ευρώ= 208 ευρώ
8. Ρούχα: 500 ευρώ
9. Δώρα: 500 ευρώ
10. Γκόμενα - Χωρισμός: (.... Αξία ανεκτίμητη)

Αποτέλεσμα...: Δεκατέσσερις χιλιάδες εννιακόσια τρία ευρώ...(14.903)!!!
Είδατε; ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ και εγώ τα πέταγα! (κάτι ήξερε ο Γιωργάκης.....)
Για να μην αναφέρω και... ότι γλίτωσα από:
1. Καρκίνο πνευμόνων
2. Διαιτολόγο
3. Τροχαία
4. Εφορία
5. Αλκοτέστ
6. Φλυαρία
7. Παρεξηγήσεις
8. Κινέζικες απομιμήσεις
9. Υποχρεώσεις
10. Προφυλακτικά και ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη

ΘΕΛΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ; Γι' αυτό ξαναψηφιζω ΠΑΣΟΚ!

Κυκλοφορεί σε mail.

Το στεγαστικό για το μικρό σπίτι στο λιβάδι

2011-10-14T09:00:00.000+03:00

I get knocked down, but I get up again είναι το μότο του μήνα. Μπορεί να παγώσουμε φέτος από το κρύο, αλλά όλο αυτό έχει πολύ βάσιμους λόγους. Το σπιτάκι στο βουνάκι είναι πολύ παλιό, με μασίφ-σιδερένια παράθυρα και πόρτες, σκουριασμένα και φτιαγμένα από τα χεράκιa μου. Δηλαδή μπάζει από παντού και δεν αξίζει να βάλεις πετρέλαιο όταν ξέρεις ότι δεν θα ζεσταθείς, ειδικά τώρα που η τιμή του έχει φτάσει στα ύψη. Η σπιτονοικοκυρά δεν πρόκειται να βάλει αλουμίνια και εγώ δεν πρόκειται να επενδύσω στο σπίτι της όσο και να θέλω. Επίσης όσο και να θέλω να επενδύσω στη ΔΕΗ, δεν έχω πια aircodition, οπότε έμεινα με τη σόμπα, καταλάβατε;

Όταν το μυαλό μου ξεφεύγει, και ξεφεύγει πολύ (δυστυχώς δεν μπορώ να γράψω για αυτό-τουλάχιστον όχι ακόμα), κουνάω το κεφάλι μου και προσπαθώ να σκεφτώ πράγματα που ναι μεν, θα με επαναφέρουν στην πραγματικότητα, αλλά στη δική μου πραγματικότητα, που απέχει πολύ από αυτή που ζω.

Την τελευταία εβδομάδα ας πούμε, κάνω έρευνα στο internet για δάνεια κατοικίας. Ποια είναι η καλύτερη τράπεζα αυτήν την περίοδο, ποια θα είναι η μηνιαία δόση για ένα δάνειο 80,000 με 100,000, πόσα πρέπει να δηλώνει ένα ζευγάρι για να πάρει στεγαστικό δάνειο, ποιοι είναι οι παράμετροι και πως αξιολογούν για την έγκριση ενός δανείου; Χρειάζεται να έχω κεφάλαιο; Και αν δεν έχω;, αν είχα θα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα για εμάς. Όμως ποιος ορίζει τελικά αν θα καταφέρουμε κάποτε να αγοράσουμε ένα δικό μας σπίτι;

Ας πούμε λοιπόν, ότι εμείς δίνουμε νοίκι αυτή τη στιγμή 320 ευρώ και θα μείνουμε στο νοίκι για μια ζωή, δεν μπορεί να αλλάξει αυτό. Μπορούμε λοιπόν να δίνουμε 500 ευρώ το μήνα σε μια τράπεζα και να αγοράσουμε το δικό μας μικρό σπίτι στο λιβάδι. Έτσι σε 20-30 χρόνια αυτό το σπίτι θα είναι δικό μας. Ζητάω πολλά; Πραγματικά νομίζω πως όχι, δεν είμαι παράλογη, δεν ζητάω πολλά λεφτά, ούτε μεγάλο σπίτι σε 2 στρέμματα οικόπεδο.

Μισώ την πραγματικότητα που ζούμε κάποιες φορές, γιατί φοβάμαι πως όπως θα δούμε την είσοδο της τράπεζας τόσο γρήγορα θα δούμε και την έξοδο.

Πόσο θα ήθελα να έχω ένα κολλητό "τραπεζίτη" να μου λύσει όλες τις απορίες

Θα κρυώσουμε φέτος...το βλέπω εγώ.

2011-10-13T12:07:00.000+03:00

Το blog μου είναι πραγματικά ο σωτήρας μου, το ημερολόγιό μου. Όποτε έχω απορία σε θέματα ψυχολογικά κάνω search στις αναρτήσεις μου.
Το Φεβρουάριο λοιπόν, ξεκίνησαν τα άγχη μου και τα προβλήματά μου, κάποιοι από εσείς το θυμάστε, το είχατε διαβάσει, μόλις είχα πληροφορηθεί για την μείωση των 400 ευρώ από τους μισθούς μας.. Πάλι τώρα μήνα Οκτώβριο με τα προβλήματα και την αβεβαιότητα στη δουλειά και προ πάντων του μέλλοντος, νομίζω ξαφνικά κάτι δεν πάει καλά ξανά, για άλλη μια φορά. Μια ταχυπαλμία, μια ζαλάδα, ένα πνίξιμο. Και δεν είναι μήνας που νόμιζα πως τα είχα ξεπεράσει. Δεν είναι τίποτα, σκέφτομαι. Αυτό που είναι όμως είναι μόνιμο. Ανασφάλεια. Φοβάμαι πως τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά: τότε που μπορούσες να ονειρευτείς το μέλλον σου.
Τώρα ξερά γνωρίζεις πως τα όνειρα δύσκολα γίνονται πραγματικότητα. Πάλι μειώσεις σε μισθούς, πάλι απολύσεις. Αυτό όμως που με στεναχωρεί περισσότερο είναι ότι μόνο όλοι μαζί θα αλλάξουμε την κατάσταση, Έλληνες είμαστε. Από μόνη μου δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Τι να κάνω άραγε; Να βγω στους δρόμους να φωνάζω;
Δεν είμαι απαισιόδοξη, όχι, θα την παλέψω, όμως αναρωτιέμαι, εμείς φέτος δεν θα βάλουμε πετρέλαιο, ούτε το λιγοστό που καταναλώσαμε πέρσι, φέτος δεν θα έχουμε aircodition, ούτε για λίγους μήνες όπως είχαμε πέρσι, γιατί μας κάηκε, πάνω στο βουνάκι, με τις κώλο-αστραπές και την κώλο-κολόνα της ΔΕΗ που πήραν φωτιά τα πάντα και μου έκαψε τον υπολογιστή, το aircodition και το τηλέφωνο. Αναρωτιέμαι, φέτος που το μόνο που μας παίρνει είναι η σόμπα υγραερίου και το αερόθερμο των 2000 watt, πώς στο καλό θα τη βγάλουμε;

Από τα 3

2011-10-11T12:58:00.001+03:00

Κόβουν από συντάξεις, από μισθούς, από αποζημιώσεις, τώρα κόβουν και τις συμβάσεις εργασίας. Τι άλλο? Είμαι περίεργη τι άλλο θα συμβεί. Ξέρεις κανείς να μου απαντήσει, τώρα που θα μας απολύσουν όλους, εγώ είμαι 3 χρόνια στην εταιρία και ο καλός μου 5-6 τι θα μας δώσουν? Από τα 3 το μακρύτερο?

Όνειρο...

2011-10-10T11:27:00.000+03:00

Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς.

2011-10-08T23:01:00.000+03:00

Είμαι όμως άνθρωπος που δεν μπορώ να σταματήσω τις προσπάθειες...για οτιδήποτε στη ζωή μου. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό και δεν ξέρω αν είναι ψυχοφθόρο ή όχι. Μετά την ανάρτησή μου έκατσα και σκέφτηκα...ο δικηγόρος του διαβόλου...υπάρχουν άνθρωποι που είναι στον χαρακτήρα τους να πληγώνουν και να υποβαθμίζουν άλλους χωρίς να το καταλαβαίνουν, απλά έτσι αισθάνονται όμορφα με τον εαυτό τους. Για παράδειγμα, η γνωστή που είναι σε όλα τέλεια και διαρκώς καυχιέται για τις καινούργιες της αγορές, συνήθως ακριβές, χωρίς να υπολογίζει τις "φίλες" της που δεν έχουν φράγκο. Η γνωστή που συνέχεια ασχολείται με το σπίτι και τη μαγειρική και περηφανεύεται, υποτιμώντας τις "φίλες" της, που δεν έχουν τον χρόνο να έχουν το σπίτι στην εντέλεια και την κουζίνα να λειτουργεί 20 ώρες την ημέρα. Αυτή η γνωστή έτσι έχει μάθει να ζει, να μιλά επαινετικά για τον εαυτό της και συνήθως την προσέχει μόνο ο εαυτός της.

Δεν ακούγεται και τόσο άσχημα λοιπόν, απλά πρέπει να βρεις το κουμπί αυτού του είδους ανθρώπου. Βέβαια τόσα χρόνια είχα δίπλα μου ένα τέτοιο άτομο και δεν το πρόσεξα ποτέ, παρά μόνο όταν μου το υποδείξανε. Και μόνο τότε μπήκε η αμφιβολία μέσα μου και συνειδητοποίησα πως αυτή τη συμπεριφορά την έβγαζε σε εμένα, την επί 20 χρόνια κολλητή της. Το κουμπί ήταν φυσικά να την κάνεις να αισθάνεται μοναδική και τέλεια, ότι έκανα εγώ τόσα χρόνια, όμως όταν έχεις την αμφιβολία μέσα σου, την αμφιβολία για την ύπαρξη αληθινής αγάπης μεταξύ σας, δεν χωράει όρεξη πια, σαν να έχει ραγίσει το γυαλί.

Εχθές μπήκε στη παρέα ένας γνωστός, που με τα λόγια του, αν και μεθυσμένα, με έβαλε σε σκέψεις. Πρέπει να υπάρχει αλληλεγγύη, είναι πολύ όμορφο πράγμα η φιλία, δεν είναι ωραίο να προσπαθείς να είσαι καλύτερος από τους άλλους, να έχεις ακριβότερο αυτοκίνητο από το φίλο σου, ομορφότερο σπίτι από τον γείτονα, καλύτερα ρούχα κτλ. Σημασία έχει να υπάρχει αγάπη, τα λεφτά δεν αγοράζουν την ευτυχία. Και έχει τόσο δίκιο, τόσο που ξεχνάω πόσο τα πιστεύω όλα αυτά. Πως και εγώ κάθε μέρα που ξυπνάω και λίγο πριν κοιμηθώ, αυτά σκέφτομαι. Στην τηλεόραση και στο ίντερνετ είχε αφιέρωμα για τον Steve Jobs, και στο τέλος αυτό είναι το μάθημα, και τρις εκατομμυριούχος να είσαι, πάνω από όλα μετράει η υγεία και η φιλία-η αγάπη.
Που καταλήγω; όταν αυτοί οι άνθρωποι λένε κουβέντες που προσβάλουν ή μειώνουν ή πληγώνουν καλύτερα να τους δίνουμε αυτές τις τσιχλίτσες και θα πάρουνε το μήνυμα "καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς". Νομίζω πως δεν υπάρχει λόγος να χαλάμε τις καρδιές μας.

Εμείς τα μαθαίνουμε όλα τελευταίοι

2011-10-07T11:03:00.000+03:00

Πολύ σκούρα τα πράγματα, τόσο σκούρα που ούτε η Νικολούλη δεν θα μπορούσε να δει φως. Ακούγεται πως θα κάτσετε 2 μήνες άνευ αποδοχών, το κάνατε και πέρσι άλλωστε. Ύστερα, κάποιος σε ενημερώνει πως θα προσπαθήσουν να μην σας απολύσουν, τουλάχιστον όχι τον έναν από τους δύο αλλά υπάρχει μια περίπτωση να γίνει. Μετά φημολογείται ότι θα σας μειώσουν κι άλλο τους μισθούς. Το χειρότερο από όλα; Εσείς θα το μάθετε τελευταίοι.

Το κερασάκι στη τούρτα; Η διαφωνίες με το αμόρε μου. Άσπρο εγώ, μαύρο εκείνος. Πουθενά το γκρι. Η τελευταία μου κουβέντα; "Ο άνθρωπος στα δύσκολα φαίνεται". Και όντως πλέον είναι κάτι που το πιστεύω και είμαι περίεργη να το ζήσω. Είμαι περίεργη να δω τι άνθρωπος είναι στα σκούρα, όταν θα χρειαστεί να κρατήσουμε χαρακτήρα.

Σκεφτόμαστε πολύ σοβαρά να φύγουμε έξω, κοιτάμε καθημερινά τις αγγελίες, με μια φίλη θα ξεκινήσουμε δεύτερη, ξένη γλώσσα. Γενικότερα επιβεβαιώνονται τα λόγια μου...και να πεις ότι δεν το είπα...θα την υποβαθμίσουν τόσο πολύ την Ελλάδα χωρίς κανένα λόγο, θα σκέφτεσαι Πακιστάν = Ελλαδάν.

Και όλα αυτά τα τραβάμε εμείς οι Έλληνες γιατί είμαστε Έλληνες. Tόσο μας ζηλεύουν, και όσοι μας αγαπάνε να τους έχει καλά ο Θεός τους. Αλλά θα το ξαναπώ, εμείς φταίμε για όλα.

Πίσω στα δικά μου...ο καλός μου δεν είναι καλά, με τα νεύρα του, με τα εντερικά του, με το άγχος που τον έχει καταβάλει αυτό το καιρό. Βέβαια δεν ξεσπάει σωστά, τα βγάζει σε μένα, αλλά θα το αντέξω γιατί τον καταλαβαίνω. Άστο μέχρι πότε. Εγώ συνειδητοποίησα πως όσο και να αναχώνομαι άκρη δεν θα βγάλω. Τα σωθικά μου θα βγάλω. Όλοι γνωρίζετε τι τράβηξα με τα δικά μου άγχη. Προσπαθώ να του δώσω να καταλάβει αλλά είναι ισχυρογνώμων. Θα το αφήσω να περάσει.

Σήμερα το αφεντικό μου με ρώτησε με πόσα λεφτά τη βγάζουμε το μήνα....καταλάβατε ή να κάνω και κακά;

Προσπάθεια τέλος.

2011-10-02T10:59:00.000+03:00

Έτσι αισθάνομαι, πολύ μονάχη.
Έχω πάρα πολλά στο μυαλό μου και λίγους να τα μοιραστώ. Σήμερα στη δουλειά μας είπαν ότι μάλλον θα κάτσουμε δύο μήνες άνευ αποδοχών. Λες και μας τρέχουν από τα μπατζάκια, θα φάμε ψωμοτύρι και δεν θα πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας για δύο μήνες. Παράλληλα μας λένε...πως είναι δύσκολο για κάποιους, γιατί έχουν οικογένειες κτλ. Δεν κατάλαβα, εγώ δηλαδή που δεν έχω παιδιά τι θα απογίνω; Δεν έχω λογαριασμούς;, δεν έχω υποχρεώσεις; Δεν ξέρω, έχω στεναχωρηθεί πάρα πολύ αυτή τη στιγμή, δεν φτάνει που θα πληρώσουμε τους χίλιους φόρους φέτος, γαμώ το ελληνικό κράτος, θα μείνουμε και από δουλειά.

Καμιά φορά, μου λείπει η παλιά μου η ζωή. Οι φίλες μου, οι βόλτες μου, η ξεγνοιασιά μου. Έχουν αλλάξει οι καιροί πολύ και έχει αρχίζει και με κουράζει όλο αυτό που ζω. Η ανταγωνιστικότητα των γυναικών, η αναποφασιστικότητα των ανθρώπων, η αβεβαιότητα του μέλλοντος, η έλλειψη ειλικρίνειας των γνωστών μου, το ψέμα των αφεντικών μου, την έλλειψη κατανόησης κάποιων να δεχτούν τα προβλήματά μας.

Όταν εγώ προσπαθώ, προσπαθώ πολύ να αντεπεξέλθω στην καθημερινότητά μου. Προσπαθώ να μην έχω ανταγωνισμούς, προσπαθώ να δίνω επιλογές στους ανθρώπους μου για να αποφασίζουν πιο εύκολα, προσπαθώ να εξασφαλίσω το μέλλον μου όσο το δυνατόν γίνεται, προσπαθώ να ανοίγομαι με τον κόσμο για να έχω πιο ειλικρινές σχέσεις, προσπαθώ να είμαι καλή στη δουλειά μου, προσπαθώ να εξηγήσω στους άλλους ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτά που έχουμε. Γαμώ το κερατό μου, προσπαθώ πολύ.
Θα σας πω τι με ενοχλεί τον τελευταίο καιρό, με ενοχλούν οι άνθρωποι που έχουν άποψη για όλα, είναι ξερόλες, το παίζουν τέλειοι, δεν κάνουν λάθη (ever) και σου εκπέμπουν πάντα μα πάντα ανταγωνιστικότητα και αρνητικότητα.
Στην αρχή όλα ξεκίνησαν άψογα (έτσι συνηθίζεται άλλωστε), στην πορεία εξελίχθηκαν τελείως διαφορετικά. Και καταλήγουμε κάποιοι άνθρωποι να το παίζουν πρωταγωνιστές στις ζωές των άλλων. Με την τέλεια εμφάνισή τους, το τέλειο σπίτι τους, τις τέλειες δουλειές τους, τα όλα τους τέλεια. Εσύ έρχεσαι πάντα δεύτερος. Κάποια στιγμή αισθάνθηκα πολύ άσχημα, είχα χάσει την αυτοπεποίθησή μου και σαν επακόλουθο την αυτοεκτίμησή μου, μέχρι που συνειδητοποίησα πως τούτοι οι άνθρωποι κρύβουν μια τρομερή ζήλια μέσα τους, μια τρομερή ανασφάλεια. Και έτσι άρχισα σιγά-σιγά να ξανα αποκτώ την αυτοπεποίθησή μου, δεν έφταιγα εγώ αλλά εκείνοι. Και άρχισα πάλι να προσπαθώ για τη δημιουργία μιας όμορφης σχέσης ανάμεσά μας. Σήμερα, τους λυπάμαι και δεν θα ξαναπροσπαθήσω άλλο. Αυτή η ανασφάλειά τους και η ανάγκη τους για αναγνωριστικότητα με κάνει να θέλω να ξεράσω.

Κάποιοι άνθρωποι τρέφονται με την δυστυχία σου, με τα άσχημα πράγματα που σου συμβαίνουν, με τον κλειστό σου χαρακτήρα και την χαμηλή αυτοεκτίμησή σου. Δεν φταίνε αυτοί. Εσύ φταίς. Αυτή είναι η τροφή τους.

Κεφάλαιο: Γαμήλιο ταξίδι

2011-09-27T10:00:00.000+03:00

Το γαμήλιο ταξίδι είναι για πολλούς, πολύ πιο σημαντικό και από τον ίδιο το γάμο. Γιατί; Γιατί απλά, όποιος και να είναι ο προορισμός, είτε εσωτερικό, είτε εξωτερικό είναι ένα ταξίδι, μια νέα περιπέτεια, δεν μπορείς να αμφισβητήσεις την σημασία να μπορείς να κάνεις γαμήλιο ταξίδι. Χαλάρωση ή περιπέτεια, βουνό ή θάλασσα, καλοκαίρι ή χειμώνας για τον καθένα μαγευτικό.

Εγώ, θα ήθελα τουλάχιστον το γαμήλιο ταξίδι να αναπληρώσει το κενό "δεν παντρεύτηκα στην αμμουδιά". Να είμαι λοιπόν σε μια παραλία, εγώ και ο σύντροφός μου, ξυπόλητοι όλη μέρα, να μουλιάζουμε και να ιδρώνουμε κάτω από τον ήλιο και μέσα στο νερό. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα δύσκολα:

Να μη γυρίσω το νησί;, να μη δω άλλες παραλίες;, να μη βγαίνω έξω τα βράδια;,

Να γυρνάω κάθε μέρα και σε άλλη παραλία;, αυτό το κάνω και εδώ, να βγαίνω και να ξεσαλώνω και να ξυπνάω με hangover;, Να πάω σε ένα all-inclusive resort ή να νοικιάσω δικό μου σπιτάκι πάνω στη παραλία;, να μαγειρεύω εγώ;, να μην μου τα έχουν όλα έτοιμα;, να ψάχνω κάθε βράδυ και άλλο εστιατόριο;

Αν είναι ποτέ δυνατόν, τόσες πολλές ερωτήσεις να βασανίζουν το μυαλό μιας νύφης για το γαμήλιο ταξίδι. Ανοίγει μεγάλο κεφάλαιο, πιο μεγάλο και από το νυφικό. Τουλάχιστον στο νυφικό ήξερα εξ'αρχής τι ήθελα.

Κατ'αρχάς ξεκινάω με το βασικό: το πορτοφόλι. Δεν θέλω να ξοδέψω παραπάνω από 3,000. Σε κάποιους ίσως ακούγονται υπερβολικά, σε άλλους ίσως λίγα για γαμήλιο ταξίδι σε εξωτικό προορισμό.

Άρα έρχομαι στο δεύτερο: προορισμός. Εξωτικός, όταν λέω εξωτικός...και επειδή οι φωτογραφίες δεν λένε πάντα όλη την αλήθεια, ονειρεύομαι καταγάλανες παραλίες και κατάλευκη αμμουδιά, δεν με νοιάζει που.

Οπότε συνεχίζω στο επόμενο συμπέρασμα: θέλω να ξυπνάω το πρωί, να τρώω πρωινό, να πίνω τον καφέ μου και να βλέπω την θάλασσα από τη βεράντα μου. Μετά μάλλον θα πηγαίνω στην παραλία για βουτιές.

Όταν κάποιος ακούει εξωτικός προορισμός του έρχεται στο μυαλό η καραϊβική, οι Μπαχάμες, το Μπαλί, η Ταϊλάνδη, η Χαβάη κ.ο.κ. Η Ευρώπη πάντως όχι. Ε, να μη πω ψέματα και εγώ κάπως έτσι το φαντάζομαι, εξωτικός, 10 ώρες μακριά από την Ελλάδα προορισμός, με διαφορά ημέρας, κάπου που δεν θα ξαναπάς ποτέ, που δεν έχεις ξαναπάει, κάτι τελείως διαφορετικό, κάτι άπιαστο. Οκ, θα ήθελα να πάω στη Χαβάη, έτσι να την επισκεφτώ ρε παιδί μου, αλλά αν είναι να δώσω μόνο 4,000 για εισιτήρια που λένε, ευχαριστώ δεν θα πάρω οπότε μην ανησυχεί ο καλός μου, θα βρω κάτι στο budget μας.

Άρα αφού για τη Χαβάη δεν υπάρχουν οικονομικά εισιτήρια, θα πρέπει να πάω κάπου πιο προσγειωμένα. Με βάση τα λίγα παραπάνω, αποκλείω την κρουαζιέρα, δεν θα αντέξω να είμαι τόσες ώρες μέσα σε ένα πλοίο, γούστα είναι αυτά, γουστάρω που θα με γυρίσει σε πολλά νησιά και έτσι θα έχω πολλούς προορισμούς, αλλά νομίζω πως αντί να ξεκουραστώ θα κουραστώ περισσότερο και ψυχολογικά. Θέλω γη.

Αυτό που είμαι σίγουρη ότι θέλω είναι θέα θάλασσα από το δωμάτιό μου. Είναι κάτι που το ονειρεύομαι γενικά από μικρή αν μπορούσα κάποια στιγμή να έχω δικό μου σπίτι, είμαι παιδί της θάλασσας και του μπλε. Μέχρι στιγμής δεν έχω καταφέρει να πάω σε ένα all-inclusive resort, έχω μείνει σε ξενοδοχείο με half board δύο φορές και το συνιστώ χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι πολύ ωραίο να ξέρεις πως τα έχεις όλα πληρωμένα και έτοιμα, ούτε να ψάχνεις εστιατόρια, ούτε να μαγειρεύεις, μιας και γενικότερα για να μας βγαίνουν οικονομικές οι διακοπές μας μαγειρεύω εγώ. Όχι, δεν το θέλω για το μήνα του μέλιτος αυτό και ας είμαι και στη Χαβάη.

Έχω ήδη στο μυαλό μου ακριβώς πως θα ήθελα και πού θα ήθελα να περάσω το μήνα του μέλιτος απλά υπάρχουν μερικά "εμπόδια" που πρέπει να περάσω. Να κλείσω οικονομικά εισιτήρια με βάση τις ημερομηνίες που θέλω, να επιλέξω το πιο οικονομικό all-inclusive πακέτο που μπορώ να βρω, αν και μέχρι στιγμής εκεί που κοιτάω δεν έχω βρει all-inclusive resort για το budget που διαθέτω.
Το μόνο που είναι σίγουρο για το μήνα του μέλιτος, αν τελικά γίνει αυτό το ταξίδι είναι ένα διήμερο το λιγότερο κάπου στην Ευρώπη πρώτα και μετά παραλίες.

Έρευνα/Δεξίωση vs coctail party

2011-09-25T22:16:00.000+03:00

Ευτυχώς που υπάρχει το ίντερνετ. Όταν δεν υπάρχει ο χρόνος να μαζευτείς με τις φιλενάδες και τις ήδη παντρεμένες γνωστές σου να σου επισημάνουν τι πρέπει να γνωρίζεις και πότε πρέπει να διευθετήσεις τι, έρχεται ο ίντερνετ σωτήρας. Ένα site το οποίο βρήκα και βοηθάει πολύ στην προετοιμασία, είναι το Οδηγός γάμου το οποίο με βάση την ημερομηνία γάμου που του εισάγεις, σε κατευθύνει για το τι πρέπει να κάνεις και μέχρι πότε. Βέβαια εγώ έχω καιρό ακόμη μπροστά μου και δεν χρειάζεται να αγχώνομαι, αλλά και αυτό είναι μια κουβέντα.

Έχω μόνο ένα άγχος το οποίο δυστυχώς δεν μπορεί να μου το λύσει ο οδηγός γάμου. Τη "δεξίωση". Γιατί τελικά καταλαβαίνουμε όλοι, πως το μεγάλο θέμα είναι τι θα γίνει μετά την εκκλησία. Μέχρι στιγμής το "πάμε στην εκκλησία" υπολογίζεται στα 2,500 ευρώ, το οποίο ποσό φυσικά φοβάμαι πως θα αυξηθεί, διότι έτσι γίνεται πάντα. Το μετά είναι ένα ζήτημα που πονάει.

Θα ξεκινήσω με το θέμα χώρου, ευτυχώς ή δυστυχώς υπάρχει χώρος σε κτήμα. Το ευτυχώς γιατί σε περίπτωση που τελικά δεν υπάρχει άλλη επιλογή, με το ανάλογο κόστος φυσικά υπάρχει διαθέσιμος χώρος να κάνουμε ένα πάρτι. Ανήκει σε κάποιο μέλος της οικογένειας, το οποίο ίσως να τον παραχωρήσει (έτσι κάνει συνήθως), με δικό του όμως catering το οποίο μπορεί να ξεκινάει από 25 και να φτάνει τα 55. Να είμαι δίκαιη, μια χαρά θα ήταν στο κτήμα, θα με έβγαζε από έναν μεγάλο μπελά, μόνο αυτό γιατί δεν με αντιπροσωπεύει καθόλου, μόλις ακούσανε ότι υπάρχει χώρος αρχίσανε τα "δεν τον παραχωρείτε σε εμάς;", ναι δεν είναι έτσι. Έχω μια εντύπωση πως πολλοί θεωρούν στάνταρ το κτήμα ή το κέντρο και μεγαλοπιάνονται στην ιδέα "γκαζόν, πισίνες, μπουφέδες", σε πολλούς αρέσει αυτό, όμως το θέμα είναι στο τέλος να περνάς καλά και εσύ, όχι μόνο οι άλλοι. Δεν έχουμε μιλήσει ακόμα βέβαια για αυτό, αλλά αν εγώ έχω υπολογίσει 200 άτομα για παράδειγμα επί 25 (που μου φαίνονται λίγα να ζητήσει) μας κάνουν 5,000.

Μην με παρεξηγήσετε, δεν είμαι όμως διατεθειμένη να διαθέσω 5,000 ευρώ για να ταΐσω ή να ποτίσω τον κόσμο που θα έρθει να μου ευχηθεί στο γάμο μου. Δεν υπάρχουν αυτά τα χρήματα και δεν περιμένω να μου τα δώσει κάποιος για να ευχαριστήσει εμένα, γιατί ξέρω ότι δεν περισσεύουν από κανέναν. Από εκείνο το σημείο λοιπόν ξεκινάει το πρόβλημα. Θέτω τα 3,000 όριο και αυτά με πολύ ζόρι, γιατί και ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει.

Στα 200 άτομα τα 3,000 αναλογεί σε 15 ευρώ/άτομο. Ποιος θα μου δώσει αυτό που θέλω με 15 ευρώ το άτομο? Και τι είναι αυτό που θέλω? Στην αρχή ξεκινήσαμε με την ιδέα beach party, γιατί είμαστε παιδιά της θάλασσας, όμως υπάρχουν εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν για να διοργανώσεις ένα καλό beach party χωρίς να έχεις απρόοπτα. Θα ξεκινήσουμε αυτές τις διαδικασίες και θα το δούμε στην πράξη, ύστερα είπαμε beach party σε κάποιο παραλιακό μαγαζί. Εκεί όμως πόσο εύκολο θα είναι να μου διαθέσει μόνο κάβα? Με την καμία, βέβαια και αυτό θα πάω να το διαπραγματευτώ. Στο τέλος μένει το σπίτι. Στο σπίτι έχω 200 τ.μ αυλή με το ελάττωμα ότι είναι χωρισμένο μπρος 100τμ, πίσω 100τμ.

Σκέφτομαι πως με την ανάλογη διαμόρφωση στο σπίτι ίσως καταφέρουμε να κάνουμε κάτι καλό και πιο πλήρες, με φαγητά, ποτά κτλ. σε μια τιμή που να μην ξεφύγει πολύ. Και θα είναι και ευκαιρία να έρθουν να μας δουν. Γιατί σε αυτή τη περίπτωση έχουμε το χώρο, τον διαμορφώνουμε όπως θέλουμε και από εκεί και πέρα πληρώνουμε μόνο υλικά και όχι υπηρεσίες. Εννοώ, πληρώνεις κάβα και όχι 15 ή 20 ή 25 το άτομο. Σίγουρα θα πληρώσεις κάποια υπηρεσία αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο.

Ευχαρίστως δέχομαι ιδέες...μάλλον χρειάζομαι...

Update: Πάντως, έτσι όπως φαίνονται τα πράγματα δεν το βλέπω για το σπίτι, ο καλός μου δεν είναι πολύ φαν της ιδέας, αλλά αν τα άτομα μειωθούν έχω πολλές ελπίδες.

Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού

2011-09-25T16:38:00.000+03:00

Μέχρι να καταφέρω να φτιάξω τα καλύμματα κτλ...και επειδή ουδέν μονιμότερο του προσωρινού...τουλάχιστον τώρα το κάλυμμα που είχα βάλει φαίνεται πολύ πιο όμορφο (υπέρδιπλο σεντόνι-ταφτάς σκληρός). Δεν νομίζετε?

Οι καινούργιες μου οικιακές συσκευές.

2011-09-24T14:32:00.002+03:00

Σήμερα ήρθε η κουζίνα και το πλυντήριο...δεν ξέρω αν σας είχα γράψει ποτέ για τη κουζίνα που είχα αλλά είμαι πάρα πολύ χαρούμενη για την καινούργια μου κουζίνα. Όπως βλέπετε ήδη, η χύτρα είναι στη θέση της και ξεκίνησε εργασία. Το πλυντήριο έκανε και αυτό την πλύση του σήμερα και είμαι πολύ ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα. Μαγειρεύω για το βράδυ να εγκαινιάσω τον φούρνο μου. Φιλάκια.

Δεν ξεχρεώ...δεν ξεχρεώνουμε ποτέ...

2011-09-22T15:41:00.000+03:00

Τους φτωχούς φτωχότερους, αυτά τα έχω ξαναγράψει...ορέ που πάμε; Έχουμε τις ειδήσεις για να ενημερωνόμαστε για τα τρέχοντα αλλά τελικά υπάρχει λόγος που δεν ανοίγω την τηλεόραση τέτοιες ώρες και δεν είναι ο λόγος ότι δεν είμαι σπίτι. Σήμερα έκανα το λάθος. Κατέληξα ότι κάποια στιγμή θα σε παρακαλάνε να γίνεις δημόσιος υπάλληλος. Επίσης συνειδητοποίησα πως ενώ τους δημόσιους υπαλλήλους μπορούν να τους αγγίξουν άμεσα, διότι το κράτος τους πληρώνει, εμάς τους υπόλοιπους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα βρίσκουν άλλους τρόπους να μας τα τρώνε. Εγώ να πω ότι δεν τα έλεγα;, Να πώ καλά να πάθουμε, και ιδίως όποιος τους ψήφισε;, Να πώ πως είτε το ένα κόμμα ήταν είτε το άλλο μια από τα ίδια θα παθαίναμε; Να πώ πως τα είχαμε ήδη πάθει αλλά δεν το ξέραμε;, Ότι είναι όλοι πουλημένοι εκτός από εμένα και από εσένα;

Με στεναχωρεί ιδιαίτερα το γεγονός, τα λεφτά πάνε στα λεφτά, κοινό μυστικό;, τυχαίο; δεν νομίζω. Ακόμα πιο πολύ με στεναχωρεί η απραξία μας. Καθόμαστε στο σαλόνι, ακούμε τις ειδήσεις, έρχεται ο φόρος σπίτι, πλήρωνε μακάκα. Δεν θέλει λίγο να αλλάξουμε πολιτική, σίγουρα θα είναι δύσκολο, αλλά μάλλον συμφέρει να καθόμαστε με τα χέρια σταυρωμένα, μέχρι να πεινάσουμε και να τα φάμε. Μισή ντροπή δική μας λοιπόν.

Τα διαβάσατε ή τα ακούσατε για τους Πατρινούς; Με 4 μετοχές καθαρίζουμε τα πάντα και τους πάντες

Η αξία των 4 μετοχών επαρκεί για την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους αλλά και του σωρευμένου χρέους σε τράπεζες των Ελλήνων πολιτών αλλά και για την ύπαρξη ενός μεγάλου αποθεματικού για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Λέτε να μας σώσουν αυτοί οι άνθρωποι; Χίλια χρόνια να ζήσουν και να τους έχει καλά ο Θεός. Όμως ειλικρινά, πιστεύετε ότι θα τα καταφέρουν; Τους εύχομαι μέσα από τη ψυχή μου να τα καταφέρουν. Φοβάμαι πως θα πρέπει να περάσουν πολλά εμπόδια. Φοβάμαι πως οι άλλοι δεν θέλουν να καθαρίσει η Ελλάδα από το χρέος της, ιδίως όταν αυτό το χρέος δεν υπάρχει, κατά την ταπεινή μου άποψη πάντα. Δεν τους συμφέρει, γιατί τα συμφέροντά τους είναι άλλα.

Ίδωμεν.

Αναμνήσεις

2011-09-22T10:00:00.000+03:00

Αφού είδα το Midnight in Paris, άρχισα να αναπολώ, λες και πέρασαν χρόνια και είναι μόνο κάτι μήνες. Άνοιξα ξανά το συρτάρι με τις αναμνήσεις μου και έφτιαξα ένα βιντεάκι με φωτογραφίες από το Παρίσι και ανάλογο ύφος στο τραγούδι. Ελπίζω να σας αρέσει.

Το τραγούδι είναι το Loner-French movie

Ήταν κάποτε...

2011-09-21T10:00:00.000+03:00

...ένας τριθέσιος & ένας διθέσιος.

Και έβαλε τα χεράκια της η μαστόρισα, με λίγες μόνο βίδες και φτηνά μικρά μαξιλαράκια από τα ΙΚΕΑ, έγινε ένας τέλειος γωνιακός καναπές. Φτιάξαμε και κοτσάραμε μια σεζλόνγκ στον απέναντι τοίχο με ρόδες και όταν το ενώνεις γίνεται ένας σούπερ γωνιακός-καναπές-κρεβάτι. Και επειδή ο χώρος δεν είναι και τεράστιος αγοράσαμε ένα μικρότερο τραπεζάκι σαλονιού.

Και κρεβατάκι παρακαλώ...

Περιμένω να φτιάξω τα καλύματα για τη σεσλόν αλλά
και έτσι μια χαρά είναι προς το παρών...ε???

Περιττό να σας πω ότι μόλις εξοικονόμησα τουλάχιστον 300 ευρώ από την αγορά ενός γωνιακού καναπέ-κρεβάτι και μιας σεζλόνγκ, ότι με τα λεφτά που εξοικονόμησα θα αγοράσω επιτέλους καινούργια τηλεόραση για το σαλόνι και πως το σαλόνι και οι καναπέδες γίνανε ακριβώς έτσι όπως το ήθελα σε πολύ λιγότερο χρόνο από ότι υπολόγιζα, διότι είμαι πολύ γρήγορος μάστορας.

Το Σου-Κου του σπιτιού

2011-09-18T20:40:00.000+03:00

Από τα Σαββατοκύριακα που μου δίνουν χαρά. Το σπιτάκι σιγά-σιγά γίνεται έτσι όπως το φανταζόμουν, έχουν μείνει κάποιες λεπτομέρειες αλλά με υπομονή και κουράγιο θα ολοκληρωθούν όλα. Θα χαρώ πολύ να μοιραστώ μαζί σας φωτογραφίες. Σήμερα το βράδυ θα αράξω στο σαλονάκι μου να δώ μια ταινία με πολύ Παρίσι...το Midnight in Paris.

Το καινούργιο τραπεζάκι από τα ΙΚΕΑ (μόνο 29 ευρώ)

Οι καινούργιες μου κουρτίνες απο τα ΙΚΕΑ (μόνο 5 ευρώ το ζεύγος)

Το πριν...

Κατά τη διάρκεια...

Και το μετά...

Το βάψιμο του σπιτού έχει σχεδόν τελειώσει...

Της κουμπαριάς

2011-09-15T17:33:00.000+03:00

Έχει απίστευτη ζέστη, κάνω διάλειμμα στη δουλειά να πεταχτώ μέχρι στο φούρνο για ψωμί και ιδρώνω. Μέχρι να φτάσω στο φούρνο έχω ήδη λιώσει, μέχρι να γυρίσω βρίσκομαι σε άλλο κόσμο. Έχει χαλάσει το aircondition στο γραφείο και προσπαθώ να τη βγάλω με ένα ανεμιστήρα (της κακιάς ώρας). Εχθές γύρω στις 16:00 το κορμί μου είχε παραδώσει, δεν μπορούσα να σκεφτώ, να κουνηθώ, να σηκώσω τηλέφωνο, έσταζε από παντού ιδρώτας, όταν λέμε από παντού, εννοούμε από παντού, ναι είχε ιδρώσει ο κώλος μου.

Το μυαλό μου δε, ταξιδεύει σε άλλη γη, σε άλλα μέρη. Τη μια ψάχνει να βρει εκκλησία, την άλλη δημαρχείο, την άλλη νησί να φύγω μακριά, την άλλη πού θα πάω για μήνα του μέλιτος, καλά μήνας δεν θα είναι σίγουρα. Μετά τρώω φλασιές για τα οικονομικά, πόσο κοστίζει το ένα, πόσο το άλλο, τι να κάνω για να μειώσω και άλλο τα έξοδα, πόσο άλλο;, κι άλλο;

Τις δύο τελευταίες μέρες γυρνώντας από τη δουλειά, περάσαμε από ένα φιλικό ζευγάρι για καφέ, επιτέλους, κοινωνικοποιηθήκαμε λίγο, είχα αρχίσει να αρρωσταίνω. Οι ρυθμοί της πόλης σε εξασθενούν, δεν φτάνει που δεν έχεις χρόνο για τον εαυτό σου πια, πού να βρεις για τους φίλους; Χάρηκα τόσο πολύ που τα είπαμε, two days in a row. Στις πολλές κουβέντες που κάναμε μία ήταν να τα μαζέψουμε και να φύγουμε για ένα νησί. Ένα νησί κοντινό μια-δυο ώρες από την Αθήνα, το έχουν ήδη επισκεφτεί δυο φορές και μας δείξανε φωτογραφίες. Εγώ φυσικά έμεινα κατά ενθουσιασμένη με το ξωκλήσι και τώρα ψάχνω να βρω τρόπο να παντρευτώ εκεί. Ο πατέρας μου βέβαια απάντησε στον ενθουσιασμό μου ~Να πας μόνη σου να παντρευτείς εκεί. Anyway, συνεχίζω.

Δεν ξέρω αν έχω αναφέρει, αλλά ο καλός μου δε θέλει να βάλει κουμπάρο. Υποστηρίζει και άδικο δεν έχει πως ο κουμπάρος πρέπει να είναι κάποιος κολλητός. Και με τους κολλητούς του πια δεν κάνει παρέα, Οκ, αδερφάκι μου, πώς να κάνεις παρέα αφού δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ; Μερικές φορές αυτό δεν έχει καμία σημασία. Και μιας και εγώ πια με τη κολλητή μου δεν κάνουμε παρέα το έλεγα με μια σιγουριά, εκείνη θα ήταν κουμπάρα. Την πήρα τηλέφωνο την Ελένη, βγήκαμε για καφέ πριν φύγουμε για διακοπές, της το ζήτησα και δέχτηκε με χαρά. Από τότε έχουμε μιλήσει 2 φορές και αυτές γιατί της τηλεφώνησα εγώ.

Όχι όμως, εγώ θέλω να βλέπω την κουμπάρα μου από κοντά που και που, θέλω να με παίρνει τηλέφωνο που και που. Νομίζω δεν ζητάω πολλά. Και εδώ αρχίζουν οι προβληματισμοί. Εγώ ήθελα πολύ να ήταν κουμπάροι το παραπάνω ζευγάρι αλλά επειδή έχουμε ξεκόψει λίγο ο καλός μου έχει τους ενδοιασμούς του. Και δεν λέω, καταλαβαίνω αλλά νομίζω πως ήρθε ο καιρός να βγούμε και εμείς λίγο από το καβούκι μας, γιατί φταίμε και εμείς, δεν βγαίνουμε για καφέ, για φαΐ, για ποτό, για σκατό...έλεος πια. Γεράσαμε και δεν το πήραμε χαμπάρι;

Και χάρηκα τόσο πολύ που τα είπαμε με τα παιδιά, ειδικά με τη κοπέλα, μου θυμίζει πολύ τη κολλητή μου, της μιλάω άνετα και δεν αισθάνομαι κανένα ανταγωνισμό, σε σχέση πάντα με άλλες κοπέλες που συναναστρέφομαι. Βέβαια υπάρχει και το ενδεχόμενο όταν το πάρουμε απόφαση εμείς, να μη το δεχτούν εκείνοι. Έτσι είναι αυτά.

Χωρίς κουμπάρους μπορούμε να παντρευτούμε άραγε;

To wed or not to wed

2011-09-12T11:44:00.000+03:00

Είναι μέρες όπως η σημερινή. Σηκώθηκα το πρωί, ήπια τον καφέ μου, ντύθηκα, μπήκα στο αμάξι και οδήγησα τα 40 χλμ σκεπτόμενη "To wed or not to wed?". Είναι πολλά τα λεφτά μανάρι μου, σκεφτόμουν να του πω. Και αυτό είναι αλήθεια, όπως έχω ξαναγράψει ήμαστε στα 3,500 ευρώ να μπούμε στην εκκλησία και να βγούμε, βάλαμε όριο τα 3,000 ευρώ για ένα πάρτι, σύνολο 6,500 ευρώ. Θέλω και ένα γαμήλιο ταξίδι (χωρίς να σημαίνει μακρινό-εξωτικό προορισμό), φτάνουμε στα 8,500 ευρώ. Πού θα τα βρούμε; Θα κάνουμε την οικονομία μας και με το καλό θα τα μαζέψουμε.

Μη μου πείτε, ξέρω πως όλο και κάτι θα δώσουν φίλοι και συγγενείς. Όπως όμως έχω ήδη γράψει δεν μπορώ να υπολογίζω σε αυτά. Και έστω αν υπολογίσω ή τα μισά θα βγάλουμε ή τα ίδια, παραπάνω είναι λίγο δύσκολο, ε, δεν έχουμε και 500 άτομα ούτε είναι ο κοινωνικός μας περίγυρος Ωνάσιδες, σε εμάς θα τα δώσουν?

Όπως επίσης έχω ξανά αναφέρει, ψάχνω διαρκώς στο ίντερνετ και ασχολούμαι με το θέμα γάμος και ειλικρινά μπορώ να πω πως κάποιες φορές κουράζομαι, φαντάσου να πλησιάσει ο καιρός. Ή που θα είναι όλα στην εντέλεια ή που θα τα παρατήσω όλα στο έλεος, ποιανού δεν ξέρω.
Σήμερα λοιπόν σκεφτόμουν τι εναλλακτικές υπάρχουν ώστε να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι και να μην χαλάσουμε τόσα λεφτά. Και η πραγματικότητα είναι πως δεν έχεις και πολλές επιλογές. Η μία επιλογή είναι να κάνουμε πολιτικό εμείς και 30 άτομα που θέλουμε να έρθουν στο δημαρχείο και να κάνουμε το πάρτι μετά με όλο τον κόσμο. Η άλλη επιλογή είναι να κάνουμε θρησκευτικό με όλο το κόσμο στην εκκλησία και μετά να κάνουμε ένα πάρτι με λιγότερο κόσμο. Έτσι τα έξοδα θα έπεφταν στο μισό. Δεν έχω καταλήξει όμως αν συμβιβάζομαι με κάποια από τις δύο επιλογές και θα πρέπει να ρωτήσω και τον καλό μου.

Ύστερα υπάρχει και το άλλο, ποιο άλλο? Συμπτωματικά διάβαζα της Λίνας την ανάρτηση και πως όλοι έχουν ξαφνικά άποψη για τον δικό σου γάμο. Επειδή θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας και πάνω από όλα με μένα, δεν ξέρω αν θέλω να πάω εκκλησία ή όχι. Εξηγούμαι, ο λόγος που θα πήγαινα εκκλησία είναι πάνω από όλα ο πατέρας μου και ύστερα λίγο από όλα τα άλλα, το νυφικό, ο κόσμος, το παπούτσι, η κουμπάρα, η μέρα. Αλλά έπειτα από την δήλωση της μέλλουσας πεθεράς "Εγώ θέλω να δω τον γιο μου στην εκκλησία κουστουμαρισμένο", νομίζω πως δεν έχω και άλλη επιλογή. Και αυτό με ενοχλεί, με ενοχλεί η επιβολή, θα το πω λίγο άκομψα, "πλήρωσε τα". Όμως επειδή η γυναίκα είναι γαμάτη, ξέρω πως αν καταλάβαινε ότι αντιμετωπίζω πρόβλημα θα τα πλήρωνε ή τουλάχιστον θα βοηθούσε όσο μπορούσε, δεν μπορώ να πω λοιπόν καμία κακία. Απλά θα με διευκόλυνε αν είχα την επιλογή του πολιτικού, με ένα κουστουμάκι, ένα φορεματάκι και γεια σας. Και μετά να δώσω ένα πάρτι με όλους τους καλεσμένους. Έτσι, σκέφτομαι θα χαλάσω τα μισά λεφτά. Η οικονομική στενότητα είναι μία από τις κυριότητες αιτίες που αυξάνουν τον αριθμό των πολιτικών γάμων στη χώρα μας και αυτό ισχύει και στην περίπτωσή μας. Τα έξοδα είναι πολλά για ένα θρησκευτικό γάμο είτε κάνεις δεξίωση είτε όχι, μόνο νυφικά-κουστούμια αξίζουν μια περιουσία. Ακόμη και αν διαθέτεις τα χρήματα, δεν ξέρω αν αξίζει να τα δώσεις για όλη αυτήν τη βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από το γάμο.
Θα μιλήσω σήμερα με το αμόρε μου και θα σας πω.

Ιδέες παιδιά, ιδέες...

Έρευνα/Προσκλητήρια Updated

2011-09-05T17:06:00.001+03:00

Έκανα πολυήμερη έρευνα για αγορά γαμήλιων ειδών μέσω του ίντερνετ φυσικά, μιας και δεν υπάρχει χρόνος αλλά ούτε και όρεξη να γυρνάω από μαγαζί σε μαγαζί. Η αλήθεια είναι, πως ούτε περιοδικό δεν έχω ανοίξει για την έρευνα αυτή. Με έχει βοηθήσει πολύ αυτή η τεχνολογία, μη ξεχνιόμαστε, είμαι μια νύφη του 2011 και το όπλο μου είναι το ίντερνετ και το paypal. Προτού ξεκινήσω με το οτιδήποτε, το σίγουρο ήταν πως έπρεπε να αποφασίσουμε όχι την ημερομηνία του γάμου αλλά τον μήνα. Και καταλήξαμε στον Ιούλιο του 2012. Εμείς και πολλά εκατοντάδες ακόμα ζευγάρια που ονειρεύονται καλοκαιρινό γάμο. Το καλοκαίρι λοιπόν, με τον ήλιο ντάλα και τις εκκλησίες κλεισμένες μήνες πριν, δεν μπορεί, κάπου θα μας χώσουν και εμάς.

Αν δεν είσαι απόλυτα σίγουρος ότι δεν θέλεις να ξοδέψεις μια περιουσία μπορεί εύκολα να κατρακυλήσεις στο ναρκωτικό των γαμήλιων ειδών. Είναι όλα πάρα πολύ ωραία και συνήθως αυτά που σου κάθονται στο μάτι τα πιο ακριβά. Γυναίκες. Όμως αν ψάξεις πολύ θα βρεις σίγουρα αυτό που ονειρεύεσαι πιο οικονομικά.

Πολύ όμορφα προσκλητήρια

Το πρώτο που έψαξα είναι τα προσκλητήρια. Εμείς υπολογίζουμε περίπου 250 άτομα, βέβαια αυτό είναι κάτι που συνεχώς αλλάζει, μια πάνω-μία κάτω, αλλά ξεκινάμε κάπως έτσι. Ευτυχώς τα προσκλητήρια δεν αριθμούν τους καλεσμένους. Συνήθως είναι 1 προς 2 ή 1 προς 3. Καλή φάση, με ένα προσκλητήριο έρχονται τρεις, άλλες φορές και ολόκληρη οικογένεια. Στην αρχή σκέφτηκα σε όλους τους νέους να στείλω e-προσκλητήριο, είναι πολύ της μόδας, είμαι σίγουρη πως θα φορεθεί. Αλλά ύστερα έψαξα και κατάλαβα πως το κόστος είναι τέτοιο που δεν αξίζει να περάσει το προσκλητήριο μου καταλάθος στα spam και να μην ενημερωθεί κάποιος. Οπότε για όλους προσκλητήρια λοιπόν. Δεν χρειάζεται να είναι από μετάξι, άλλωστε ξέρουμε όλοι εκ πείρας που καταλήγει στο τέλος το προσκλητήριο, καλύτερα να το έγραφα σε ρολό χαρτί, αν είναι να το χρυσοπληρώσω. Χμμμ, καλή ιδέα, πρωτότυπη.

Βρήκα προσκλητήρια που δεν χρειάζονται ούτε φάκελο και στα 150 κομμάτια μου βγαίνουν 140,00 ευρώ, με την αποστολή και την εκτύπωση. Οπότε το μόνο που μένει είναι να περάσω από το μαγαζί να δω ένα δείγμα από κοντά.
Επίσης έχω στο μυαλό μου μήπως φτιάξω μόνη μου τις προσκλήσεις, έχω ήδη βρει DIY Projects, που είναι υπέροχες, απλά θα χρειαστώ χρόνο, ελπίζοντας πάντα ότι θα πετύχουν και θα είναι όμορφες. Θα εξαρτηθεί φυσικά και από το κόστος, γιατί αλλιώς θα είναι να ξοδέψω 140 ευρώ και να τις έχω έτοιμες και αλλιώς 140 ευρώ και να παιδευτώ. Αν δω ότι μπορώ και έρχεται στο μισό, εννοείται πως θα προσπαθήσω.
Update: Έπλασα στο μυαλό μου τα προσκλητήριά μου, έχω την ιδέα...κορίτσια λέω να αγοράσω κάποια υλικά και να το προσπαθήσω. Τα φαντάζομαι και αν πετύχουν θα είναι πολύ όμορφα.

Καμιά ιδέα;

Ο οικονομικός γάμος;

2011-09-01T23:02:00.000+03:00

Αν αναλύσουμε το οικονομικό θέμα του γάμου, κοινώς την κάτσαμε. Το 2011 είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα και η νοοτροπία του Έλληνα "τα θέλω όλα" τα κάνει ακόμη πιο δύσκολα. Όλοι ξέρουμε πως πλέον με τα "θέλω" του καθένα οι γάμοι συνήθως κυμαίνονται στα 10,000-20,000, βεβαίως κυρίως την οικονομική κατάσταση του καθενός. Κάποιος που δεν έχει δεν θα κάνει. Κάποιος που έχει τα μισά θα υπολογίσει και στα άλλα μισά που θα πάρει από φίλους και συγγενείς. Ρε τι πράμα είναι τούτο, να βλέπεις τα 250 αυτά "εκλεκτά" άτομα σαν ένα 20άρικο τον καθένα. Για έναν αξιοπρεπή γάμο και πολύ φτηνό θα χρειαστώ περίπου 10,000 ευρώ. Εγώ έχω τα 5,000, αλλά θα μου δώσουν και άλλα 7,000 οι καλεσμένοι, άρα 5+7=12-10=2,000. Θα βγάλω και κέρδος. Για να μην με παρεξηγήσει κανείς, καταλαβαίνω απόλυτα πως όποιος μου δώσει κάτι στον γάμο μου θα είναι από την καλή του θέληση για το νέο αυτό κεφάλαιο της ζωής μου, μπλα μπλα μπλα. Και εγώ θα πάρω αυτό το δώρο για το νέο κεφάλαιο της ζωής μου και θα το κάνω παϊδάκια για τον ταΐσω στο γάμο μου.

Άρα επιβεβαιώνονται όσα λέει ο καλός μου. Αυτή η μέρα είναι για όλους τους άλλους παρά εμάς. Εγώ απλά θα κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, φορώντας το νυφικό μια τελευταία φορά, πριν φύγω από την εκκλησία. Μετά θα χαρώ πολύ να με κοιτάω στις φωτογραφίες...άντε και το βίντεο.

Θα σας πω μια αλήθεια, αν δεν ήταν οι γονείς μας, θα έπαιρνα τον καλό μου και θα πήγαινα στο εξωτερικό να παντρευτώ σε μια παραλία όπως το ονειρεύομαι. Θα χάλαγα εκεί τα 5,000 και θα το ευχαριστιόμουν. Μπορεί και στο Las Vegas. Στην φάση που ήμαστε τώρα και αφού εδώ δεν σε παντρεύουν σε καμία παραλία της Αττικής, απλά μας βλέπω σε μια παραλιακή εκκλησία. Μπορεί να μη σκάει στα πόδια μας, αλλά το κύμα θα το βλέπουμε. Και το Las Vegas σε επανάληψη στον Ant1.

Έλα όμως που εγώ δεν έχω ούτε τα 5,000 αλλά ούτε και τα 3! Και όταν ακούω 1200 ευρώ νοίκι το νυφικό μου σηκώνεται η τρίχα, 700 ευρώ το κοστούμι η άλλη τρίχα, μια μία έχουν σηκωθεί όλες.
Μπομπονιέρες.
Προσκλητήρια.
Νυφικό-παπούτσια-πέπλα-μπουκέτο.
Παρανυφάκια.
Βέρες.
Δώρο στη κουμπάρα.
Στέφανα.
Λαμπάδες.
Εκκλησία.
Στόλισμα.
Τούρτα.
Φωτογράφος.
Βίντεο.
Κοστούμι-αντρικά.
Νύχια-μαλλιά-Βάψιμο.

Πόσα ευρώ το κεφάλι, τι θα φάμε ρε? Αστακομακαρονάδα?

Ο τέλειος γάμος;

2011-08-29T16:25:00.000+03:00

Ο καθένας από εμάς έχει μια διαφορετική άποψη για τον τέλειο γάμο. Δεν μπορώ να πω πως έχω παρευρεθεί σε γάμο που ζήλεψα ή που να σκέφτηκα ότι είναι τέλειος. Οπότε φαντάζομαι πως ο καθένας μας με τα γούστα του, τον κάνει τέλειο, τον κάνει έτσι όπως τον ονειρεύεται. Και ξέρεις πως αυτό δεν ισχύει αγαπητή μου.

Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν κάνει τον γάμο που ονειρεύονται, όχι μόνο λόγω οικονομικής δυσχέρειας, μα και άλλοι που έχουν ξοδέψει μια περιουσία για το γάμο τους στην ουσία κάνανε ένα πολύ στημένο και χωρίς καμία διαφορετικότητα γάμο. Αν στηθείς έξω από μια εκκλησία, στις 17:00 έχει γάμο, τα λέει ο παππάς, χαιρετούρες, φωτογραφίες, φακελάκια, γεια σας. Στις 18:00 έχει έναν άλλο γάμο, τα ξαναλέει ο παππάς, χαιρετούρες, φωτογραφίες, φακελάκια, γεια σας. Μετά αν στηθείς σε ένα κτήμα ή σε ένα διαμορφωμένο κατάλληλα χώρο για διοργανώσεις θα είσαι μάρτυρας μιας εκδήλωσης γάμου, περάστε, καθίστε φάτε, κόψτε τούρτα, φάτε γλυκό, σαμπάνιες, χαιρετούρες, χορός, ζεϊμπέκικα, κλάματα, γεια σας. Να μη τα ξαναγράφω. Όλοι οι γάμοι που έχω πάει, έχουν το ίδιο καλούπι, όχι ότι ο δικός μου θα είναι διαφορετικός και ούτε ότι σνομπάρω όσους κάνουν αυτούς τους γάμους, μη με παρεξηγείτε.

Απλά προσπαθώ να θυμηθώ πως ονειρευόμουν τον γάμο μου από μικρή. Ξέρεις τι εννοώ, κάθεται το κοριτσάκι και ονειρεύεται τον ιππότη με το άσπρο άλογο, ένα μακρύ λευκό φόρεμα, τα πολλά σκαλιά της εκκλησίας, κόσμος να την κοιτάει και να την θαυμάζει και έπειτα μάσα-μπούκα, ποτά και ξενύχτι με τους 250 εκλεκτούς, πολύ στενούς σου γνωστούς, συγγενείς και φίλους. Δυστυχώς μάταια προσπαθώ να θυμηθώ, εγώ ποτέ δεν ήθελα να παντρευτώ. Και τώρα που θέλω τι αλλάζει?

Ο τέλειος γάμος για μένα είναι να είμαι με τον καλό μου, maximum 40 πολύ κοντινά μου άτομα, σε μια παραλία, να σκάει το κύμα, να τα λέει ο παππάς, να τρώμε, να πίνουμε, να γελάμε και να κάνουμε πάρτι ξυπόλητοι, με αέρινα ρούχα, λευκό κοστούμι ο γαμπρός και ένα απλό λευκό φόρεμα η νύφη. Μαγιό κάτω από τα ρούχα οι καλεσμένοι και βουτιές στην θάλασσα, εμείς και τα δελφίνια μέχρι να ξημερώσει. Και αυτό θα ήταν ένα happy ending σε μια ταινία γυρισμένη στο εξωτερικό, θα μου είχαν τελειώσει τα pop corn, θα έκλαιγα από την συγκίνηση και θα ονειρευόμουν αυτόν τον γάμο. Μη γελάτε, μην μου λέτε πως όλες αυτό ονειρεύεστε...γυναίκες. Όμως τι γίνεται όταν πρέπει στον γάμο σου τελικά να ευχαριστήσεις όλους τους άλλους παρά εσένα? Γιατί τελικά αυτό που έχω συνειδητοποιήσει είναι ότι στο τέλος αυτή είναι η νοοτροπία του γάμου.

Ο καλός μου έχει μεγαλώσει με ένα σόι που οι γάμοι τους σχεδιάζονται όλοι με βάση το παραπάνω μοτίβο. Εντάξει, έχουν και την πολυτέλεια του χώρου αλλά χωρίς να θέλω να θίξω αυτό το θέμα. Οπότε είναι φυσιολογικό να έχει κατά νου του, κάτι τέτοιο για τον δικό του γάμο. Όμως δεν είναι μόνο δικός σου αγάπη μου.
-Εγώ: Αυτή η μέρα είναι για εμάς τους δύο.
-Εκείνος: Αυτή η μέρα είναι για όλους τους άλλους, είναι για να ευχαριστήσεις όλο αυτόν τον κόσμο που ήρθε να σε συγχαρεί. Όλα τα ζευγάρια εύχονται να τελειώσει αυτή η μέρα, γιατί είναι πολύ κουραστική και στημένη.

-Εγώ: Μόνος σου τα λες, εγώ δεν θέλω κάτι τέτοιο.

Και καταλήγω τελικά στο συμπέρασμα ή μάλλον καλύτερα στην απορία. Πόσο τέλειος μπορεί να είναι ο γάμος μου όταν δεν τον σχεδιάζω με βάση αυτό που έχω ονειρευτεί; Πόσο τέλειος μπορεί να είναι ένας στημένος γάμος...

Η ώρα είναι 18:00.

Κάνε δυό σβούρες να στήσεις τον γαμπρό.

Τα λέει ο παππάς.

Χαιρετούρες.

Φωτογραφίες.

Φακελάκια.

Πάμε όλοι στο τραπέζι.

Περάστε στα τραπέζια σας.

Ανοίξαν οι μπουφέδες.

Φάτε, πιείτε.

Να κόψουμε την τούρτα.

Φάτε το γλυκό.

Το πρώτο μας χορό.

Χαιρετούρες.

Βίντεο.

Φωτογραφίες.

Χορός.

Ζεϊμπέκικα.

Κλάματα.

Η ώρα έχει πάει 04:00.

Παξοί-Αντίπαξοι Αύγουστος 2011

2011-08-23T13:44:00.001+03:00

Δεν θα γράψω ψέματα, αλλιώς περίμενα τους Παξούς, αλλά έπρεπε να το περιμένω, μερικές φορές αυτά που μας διαφημίζουν ή απλά και οι φωτογραφίες που μπορεί να δούμε κάπου μας παραπλανούν.

Ένα πολύ μικρό νησί, 10 χιλιόμετρα από άκρη σε άκρη, το οποίο είναι θετικό γιατί έτσι μπορείς να εξερευνήσεις όλες τις παραλίες ανατολικά τουλάχιστον, αν σκεφτείς πως δυτικά έχει μόνο σπηλιές και βράχια, άντε και μερικά, μικρά παραλιάκια που έχεις πρόσβαση μόνο με βάρκα. Μιας και λέω για βάρκα, δεν συνιστώ να τη νοικιάσεις από Γάιο γιατί κόβουν.....από τη Λάκκα έχεις πιθανότητα να την πετύχεις πιο φτηνή. Εμείς την νοικιάσαμε 50 ευρώ συν ότι καύσιμο κάψεις, για 20 περίπου ναυτικά μίλια, τον γύρο του νησιού και επίσκεψη στους Αντίπαξους, κάψαμε 11 λίτρα επί 2,10 ευρώ το λίτρο παρακαλώ. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ πως πηγαίναμε σαν τις κότες και για αυτό πήγαμε τόσο οικονομικά.

Όλες οι παραλίες εκτός από μια στους Αντίπαξους είναι γεμάτες βότσαλο, υπέροχο βυθό μα χρειάζεσαι και πέτρινο κώλο για να κάτσεις. Πολύ κρύα νερά, όντως κρυστάλλινα μα όσον αφορά τα "πεντακάθαρα", ε δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά με τόσα κότερα και βάρκες που κυκλοφορούν.

Οι τιμές...το νησί δεν είναι πολύ ακριβό, το μόνο ακριβό που βρήκα είναι τα ξενοδοχεία και οι πανσιόν. Εγώ θεωρώ πως στάθηκα τυχερή και έκλεισα με 60 ευρώ στούντιο με όλα τα κομφόρ, κατά τα άλλα οι τιμές γυροφέρνουν τα 70-80 ευρώ. Οι τιμές στις ταβέρνες και τα μπαρ μου φάνηκαν φυσιολογικές, κάτι σαν την Αθήνα, όσο φυσιολογικές μπορείς να τις χαρακτηρίσεις βέβαια υπό τις συνθήκες που ζούμε.

Από την 4η μέρα και ύστερα άρχισα να καταλαβαίνω ότι ήμαστε πλέον διακοπές και όταν πια έφτασε η 10η και έπρεπε να φύγουμε έφαγα χοντρό ξενέρωμα, εγώ και ο υπόλοιπος ελληνικός πληθυσμός που έπρεπε να γυρίσει στην καθημερινότητά του. Οι Παξοί ήταν υπέροχοι, όσο κράτησαν για μένα, 10 μέρες δλδ.

Συμπέρασμα: Σίγουρα αξίζει να επισκεφτείς το νησί και να διαβάσεις για την όμορφη ιστορία του, επίσης οι Αντίπαξοι θα σε μαγέψουν. Κατά τα άλλα, το νησί είναι για λάτρες του βυθού και για τους φτωχούς αυτούς με τα μικρά κοτεράκια.

Το 11ήμερο μας πήγε 1000 ευρώ και για τους δυό, αν σκεφτείς όμως ότι μαγείρευα στο στούντιο καθημερινά σχεδόν και παίρναμε σάντουιτς στις παραλίες και τα λοιπά-και τα λοιπά το πιο ακριβό ήταν το δωμάτιο.

Νέα από τη βεράντα μου...

2011-08-21T16:41:00.000+03:00

Δεν έχουν έρθει ακόμα μαξιλάρια για τα παγκάκια...αλλά μεταμορφώνεται σιγά σιγά.

Redecoration

2011-07-29T14:55:00.000+03:00

Γιατί αποφάσισα να φτιάξω το σαλόνι, τη βεράντα, το γραφείο, το μπάνιο και την κουζίνα? Γιατί ξαφνικά με έπιασε μανία ανά-διακόσμησης?

Γιατί βαρέθηκα να ζω με αυτά που έχω γιατί δεν μπορώ να έχω άλλα. Μπορώ να έχω άλλα, με αυτά που έχω. Να τα ανακατασκευάσω και να είναι έτσι όπως τα θέλω...

-Μα το σπίτι δεν είναι δικό σας...

-Με αυτή τη λογική, θα ζω πάντα με αυτά που έχω γιατί κάποιος μου είπε ότι δεν μπορώ να έχω άλλα. Γιατί κάποιοι σκέφτονται πως όσο το σπίτι δεν είναι δικό σου...άστο να είναι όπως είναι...μέχρι να αποκτήσεις δικό σου. Οκ, δεν θα γκρεμίσω κανέναν τοίχο αλλά αν μου την βαρέσει κιόλας, ποτέ δεν ξέρεις.

By the way...είχα καλεσμένους στη βεράντα μου, με το σούπερ σαλόνι μου και την μεγάλη τραπεζαρία μου, θα σας ανεβάσω φώτο. Άρεσαν σε όλους οι κατασκευούλες μου.

Οχτώ και μία

2011-07-22T13:41:00.000+03:00

Περιμένω πώς και πώς να βγω σε άδεια και να φύγω για διακοπές. Βέβαια, ακόμα και αυτό παίζεται. Κατά ένα περίεργο και μαγικό τρόπο, το budget όλο και μειώνεται. Φυσικά έχω βάλει στην άκρη τα απαραίτητα χρήματα, τα οποία σημαίνουν μεταφορικά, ξενοδοχείο και σούπερ μάρκετ, αλλά τι στο καλό; Θα πάω εκεί χωρίς φράγκο στην τσέπη;, δεν γίνεται. Και τι; Θα γυρίσω χωρίς φράγκο στη τσέπη;, και αυτό δεν γίνεται.

Μα όσο σκέφτομαι την περίπτωση

του να μην πάω και πουθενά, καταλαβαίνετε....δεν αισθάνομαι και πολύ καλά. Το γεγονός να μη πάω εκεί που υπολόγιζα (και έχω δώσει προκ/λή στο ξενοδοχείο, και έχω κλείσει και ακτοπλοϊκά εισιτήρια), μου τη δίνει ακόμα περισσότερο. Το περιμένω μήνες τώρα αυτό το διάλειμμα και η ιδέα του καλού μου, να μείνουμε σπίτι και να πηγαίνουμε κάθε μέρα για μπάνιο, μου φέρνει αναγούλα.

Προσπαθώ να του εξηγήσω...τον καταλαβαίνω απόλυτα, δεν παίζει σάλιο, όμως πως μπορεί να θεωρεί διακοπές την παραμονή στο ίδιο σπίτι που περνάς 12 μήνες τον χρόνο.

Θα σκέφτομαι τη δουλειά, θα βλέπω τον νεροχύτη και θα σηκώνομαι να πλένω, θα βλέπω το πλυντήριο και θα θυμάμαι το σίδερο. Θα κάνουμε κάθε μέρα χιλιόμετρα πάνω στο μηχανάκι (σαν πέρσι) για να πάμε σε μια παραλία, στις ίδιες παραλίες όμως, θα φύγουμε ένα σουκού και θα γυρίσουμε πίσω για να ξεκουραστούμε. Θα χαλάσουμε τελικά όλα τα λεφτά και θα έχουμε μείνει στην Αθήνα. Θα αρχίσω πάλι τις κατασκευές και τελικά αντί να ξεκουραστώ, θα κουραστώ περισσότερο και ψυχολογικά. Και όταν θα έρθει η στιγμή να πάω στη δουλειά, θα βάλω τα κλάματα και θα καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή.

Υπάρχει και το debay, αυτό που το βάζεις. Να πάμε για 4 μέρες, να πάμε κάπου αλλού για 5 μέρες, για μια εβδομάδα. Να πάμε κάμπινγκ. Εγώ διότι πάντα κάμπινγκ έκανα και πρόβλημα δεν έχω, απλά στο μέρος που θέλω να πάμε δεν έχει κάμπινγκ και απαγορεύεται και το ελεύθερο έκλεισα δωμάτιο με κουζινάκι για να μαγειρεύω. Τα βάζω λοιπόν κάτω και του λέω του καλού μου, ρε παιδί μου, και κάμπινγκ να πάμε τα ίδια λεφτά θα χαλάσουμε διότι θα τρώμε έξω. Το μόνο που μπορεί να μας έρθει πιο οικονομικό είναι να πάμε κάπου για λιγότερες μέρες. Εγώ που λέτε το έλεγα από πέρσι, θέλω 15 μέρες, αφού είδα ότι δεν γίνεται, είπα οκ στις 10 μέρες και αφού είδα ότι τα λεφτά είναι περιορισμένα είπα οκ, θα μαγειρεύω. Δηλαδή σε τι άλλο πρέπει να πω οκ, δεν καταλαβαίνω.

Κάποιοι από εσάς γνωρίζετε ότι αυτός ο χρόνος με πήγε λίγο π---κ---, όχι ότι τώρα είμαι καλύτερα, μετά τα γλέντια, τους χορούς (τα χοροπηδητά), τα μπουγελώματα και τους αγέρηδες έχω ένα πόνο στο στήθος κάθε που ανασαίνω, αλλά και ψύξη να είναι, πώς πείθεις μια με ψυχολογικά ότι δεν είναι καρδιά; Περίμενα να έρθει το καλοκαίρι να σταματήσω λίγο τη δουλειά και να αλλάξω παραστάσεις. Εκείνος γιατί δεν το καταλαβαίνει;

Και ίσως το καταλαβαίνει αλλά και εκείνος θέλει να καταλάβω ότι είμαστε πιεσμένα. Εγώ ξέρετε τι λέω; Όλο το χρόνο πιεσμένα ήμασταν, άι στο καλό πια. Υγεία να έχουμε και όλα τα άλλα θα τα βρούμε. Χρειάζομαι επειγόντως διακοπές και φαντάζομαι όλοι κάπως έτσι είναι.

Να ζήσουν

2011-07-21T10:23:00.002+03:00

Εχθές είχαμε ένα γάμο (πολιτικό) και ένα πάρτυ (γαμάτο). Η παρέα σκίζει. Περάσαμε υπέροχα. Να ζήσουν-να ευτυχίσουν και στα δικά μας οι ανύπαντρες.

Θέλω να τα πω - Περί σχέσεων

2011-07-19T13:14:00.001+03:00

Έχω ανάγκη να γράψω...για τις σχέσεις. Και θα αφιερώσω ένα καινούργιο blog.
Θα χαρώ πολύ να το επισκεφτείτε. Η γνώμη σας μετράει.
Περί Σχέσεων
Φιλάκια.

Αναμνήσεις

2011-07-17T09:56:00.001+03:00

Από τον φάκελο με τις αναμνήσεις μου.

Πειράζει που δεν θα το ξεπεράσω ποτέ;, όσες φορές και αν πάω;

Μια περήφανη Ελληνίδα

2011-07-15T22:11:00.000+03:00

Είμαι στο Λυκαβηττό.

Ο χώρος είναι γεμάτος. Ακούω τη μουσική και κολλάω στην θέα του κόσμου, είναι απίστευτο σκέφτομαι, πολύ όμορφο. Έχω πάει για τη συναυλία των Thievery Corporation, πρώτη φορά τους βλέπω live. Όπως συνηθίζεται, βγαίνει η τραγουδίστρια να ευχαριστήσει τον κόσμο και τους οπαδούς του γκρουπ. "Athina se euxaristo", φωνάζει. Ο κόσμος χειροκροτάει και ουρλιάζει και εγώ...βάζω τα κλάματα.

Βουρκώνω στη χαρά όλου του κόσμου που ακούει την ξένη τραγουδίστρια να μιλάει ελληνικά (ή προσπαθεί τουλάχιστον). Χαίρομαι απίστευτα που οι περισσότεροι άνθρωποι πάνω στη γη γνωρίζουν να λένε ευχαριστώ στη γλώσσα μας. Νοιώθω περήφανη που είμαι Ελληνίδα. Νοιώθω χαρά που υπάρχει η μουσική και μας ενώνει, όλους, ανεξαρτήτως....

Η συναυλία ήταν υπέροχη, το στήσιμο απλό...αλλά έβλεπα τον κόσμο που χοροπηδούσε και επιβεβαίωνα τη λογική μου. "Αν ο καλλιτέχνης είναι καλός, δεν χρειάζεται πολλά πολλά, λιτά και οικονομικά". Δεν μας νοιάζουν αυτά, αυτό που μετράει είναι η μουσική και η ποιότητα του ήχου ήταν καταπληκτική.
Μπράβο στα παιδιά που δούλεψαν για όλο αυτό.

Έσπασε

2011-07-14T18:29:00.000+03:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

δύο μέρες πριν την περίοδο έσπασε το προφυλακτικό. Αυτό είναι καινούριο για μένα, δεν μου έχει ξανασυμβεί ever. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν το χάπι. Και μετά σκάσανε όλες οι σκέψεις στο μυαλό μου, σαν ταινία ένα πράγμα. Είμαι σχεδόν 30, έχω δουλειά, είναι καλή περίοδος για τη δουλειά, είναι καλή περίοδος για τους δικούς μου και του αμόρε, είναι καλή περίοδος μιας και η γειτόνισσα περιμένει και αυτή και δεν θα το ζήσω μόνη μου. Είναι καλός μήνας γενικά. Και είπα "χέστο χάπι", ότι είναι να γίνει, άστο να γίνει.

Και ενώ γνωρίζω ότι είναι λίγες οι πιθανότητες, δεν ξέρω, σκέφτομαι ότι ίσως και να ήθελα τελικά. Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο.

Όμως για να είμαι ειλικρινείς, το φοβήθηκα, σε κάποια φάση τρομοκρατήθηκα γιατί τα ψυχολογικά μου δεν είναι και στα καλύτερά τους. Είναι μεγάλη αλλαγή, μεγάλη ευθύνη και μεγάλο το κόστος.

Τα είπα και ξελάφρωσα.

Τώρα απλά περιμένω να έρθει περίοδος, βέβαια αν καθυστερήσει θα είναι από το άγχος. Δεν είμαι τελικά και πολύ σίγουρη αγαπητό μου ημερολόγιο. Όμως συνειδητοποίησα πόσο έχω αλλάξει (για άλλη μια φορά) και πόσο ελαστική έχω γίνει στο θέμα παιδί.

Το συζητήσαμε και με το αμόρε.

-Δεν είναι ακριβώς το βιολογικό ρολόι αυτό που χτυπάει, του απάντησα, αλλά και οι εξωτερικοί παράγοντες. Μάλλον αυτοί πιο πολύ.

Πόσο τυχεροί ήμαστε

2011-07-11T22:39:00.000+03:00

Διάβασα με προσοχή την ανάρτηση της Ξένης και με έβαλε σε σκέψεις.

Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς ακούς μονάχα πόσο δυσκολότεροι θα γίνουν. Ο καθένας από εμάς λοιπόν, προσπαθεί να προσαρμόσει την ζωή του στις καινούργιες αυτές συνθήκες. Για κάποιους ίσως να μην άλλαξαν πολύ, για κάποιους σίγουρα περισσότερο. Κάποιοι θα κλαίγονται, ενώ στην ουσία δεν υπάρχει πρόβλημα, απλά δήμιουργούν δράματα, άλλοι πάλι, όπως ο Μιχάλης από την δουλειά δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν το ρεύμα και βρίσκονται με το ειδοποιητήριο διακοπής στα χέρια. Εγώ βρίσκομαι σε μια μέση οδό, όπου έχω ακόμα τη δουλειά μου, με τον φόβο ότι θα την χάσω. Δεν έχω λεφτά να πάω σούπερ μάρκετ όμως φέτος έκανα ένα ταξίδι στο εξωτερικό...επιλογές.

Άρα σίγουρα έχει να κάνει με τις επιλογές που κάνουμε σε αυτήν την ζωή. Γιατί αυτήν θα ζήσουμε, τουλάχιστον τόσο ξέρουμε.

Ξεσπάω σε κατασκευές, εκτονόνωμαι δημιουργόντας στο σπίτι μου μια ατμόσφαιρα που θα με κάνει να αισθάνομαι ακόμα πιο όμορφα και άνετα, εφόσον περνάω πολύ χρόνο εκεί. Φτιάχνω μόνη μου έπιπλα, από παλέτες που μου βγαίνουν οικονομικά και ταυτόχρονα γεμίζω το κενό της οικονομικής δυσκολίας μου να τα αγοράσω. Δεν νοιώθω καθόλου άσχημα με το αποτέλεσμα αυτής μου της προσπάθειας. Είμαι πολύ περήφανη για τον εαυτό μου γιατί επιβεβαιώνω ότι μου φτάνει το οτιδήποτε, δεν αναζητώ κάτι που δεν μπορώ να έχω. Όμως σκέφτομαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ούτε 4 ευρώ να αγοράσουν μια παλέτα ενώ εγώ δεν έχω 400 ευρώ να αγοράσω μια τραπεζαρία ξύλινη. Και αυτό δεν είναι μέτρο σύγκρισης, αλλά ακόμα και έτσι σκέφτομαι πόσο τυχεροί ήμαστε.

Πόσο τυχεροί ήμαστε. Αυτό έιναι κάτι που το σκέφτομαι σχεδόν κάθε μέρα όταν γυρνάω από την δουλειά. Και ενώ κάνω μια πολύ απλή ζωή, χωρίς περιττά έξοδα, χωρίς περιττές αγορές, χωρίς εξόδους, βασανίζω το μυαλό μου πως μπορώ να την κάνω ακόμα πιο απλή. Διάβασα ένα σχόλιο στην ανάρτηση της Ξένης, ότι οι άνθρωποι ήμαστε άπλιστοι, όσο περισσότερα παίρνουμε, τόσο περισσότερα θα ζητάμε, και ενώ παλαιότερα είχα και εγώ αυτήν την πεποίθηση, ακόμα και για την πάρτη μου, σήμερα μπορώ να πώ με σιγουριά πως εγώ δεν συγκαταλέγομαι σε αυτήν την παρτίδα ανθρώπων.

Παγκάκια από παλέτες #1

2011-07-09T20:15:00.002+03:00

Τα παγκάκια μου είναι σχεδόν έτοιμα. Εννοείται, αφού σχολάω καθημερινά το καλύτερο στις 22:00 και δουλεύω στο σπίτι μέχρι τις 01:00. Έμεινε μόνο το τρίψιμο και το βάψιμο. Ίσως χρειαστεί να επεκτείνω λίγο τις πλάτες, θα δέιξει, ανάλογα με το πως θα είναι με τα μαξιλάρια, τα οποία και ανυπομονώ να παραγγείλω. Είμαι γενικότερα κομμάτια, Σαββατιάτικα είμαι και αδιάθετη, καταλαβαίνετε, με το ζόρι έχω κουράγιο, αλλά σκέφτομαι πως αν σταματήσω τώρα, δεν θα τελειώσω ποτέ. Και έχω τόσα πολλά στο μυαλό μου να φτιάξω...

Καναπές-Γωνία-Κρεβάτι από παλέτες #3

2011-07-04T22:37:00.001+03:00

Ήρθαν και οι μαξιλάρες τις οποίες και περίμενα πως και πως. Η αλήθεια είναι ότι είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΕΣ και ακριβώς όπως τις περίμενα. Να μη σας πω και καλύτερες. Ιδού το αποτέλεσμα. Αν μου επιτρέψει η κατασκευάστρια εταιρία θα αποκαλύψω την προέλευσή τους και την ευχαριστώ πολύ, πολύ, πάρα πολύ.

Παρίσι-Moto GP-Sade Μαίος 2011

2011-06-30T10:25:00.000+03:00

Φέτος το δώρο μου για τα γενέθλια του καλού μου ήταν κάτι που δεν το περίμενε και του γούσταρε απίστευτα. Ήθελε πολύ να το ζήσει. Φωτογραφίες από το τελευταίο μας ταξίδι στο Παρίσι τον Μαίο του 2011. Πήγαμε Moto GP, Disneyland άλλη μια φορά και είδαμε Sade live in Paris. Απίστευτη.

Η τραπεζαρία από παλέτες #2

2011-06-29T00:45:00.001+03:00

Σιγά σιγά....έχει μείνει να προσθέσω ένα κομμάτι ξύλο, να βάψω τις γωνίες και ίσως ρίξω και ένα χεράκι ακόμα βερνικόχρωμα και βουαλά...

Η τραπεζαρία από παλέτες #1

2011-06-24T22:29:00.001+03:00

Την ετοιμάζω, ναι-ναι.
Έχω ήδη φτιάξει και τρίψει την επιφάνειά της και μου μένει το βάψιμο και η βάση της.
Λίγες φωτό...έστω και σκοτεινές.
Ανυπομονώ να τελειώσει και να φωνάξω τους γείτονες για φαγητό να την χαρούμε, οι οποίοι πήρανε και εκείνοι τραπεζαρία και ελπίζω να μας καλέσουν σύντομα για φαί μιας και η γειτόνισσα είναι και καταπληκτική μαγείρισσα.

Πριν ασχοληθώ με το σαλονάκι

2011-06-21T23:49:00.000+03:00

Είναι 23:30, κάνω διάλειμα, κάθομαι στη μπροστινή βεράντα μιας και το wifi δεν δουλεύει και είμαι με καλώδιο. Εχθές δούλευα μέχρι τις 00:00 το βράδυ, σήμερα σχόλασα σχετικά νωρίς και μέχρι να φτάσω σπίτι από το σούπερ μάρκετ είχε πάει ήδη 21:20. Πάλι στη τσίτα το πρόλαβα ανοιχτό.

Μιας και δεν έχω χρόνο την ημέρα ασχολούμαι τα βράδια πια με το σπίτι, μαγείρεψα. Έβαψα άλλη μια παλέτα. Την τελευταία για το καναπέ. Έχω πιεί μισό μπουκάλι μαυροδάφνη*. *Σκεφτόμουν στο δρόμο πόσο τυχεροί ήμαστε που ζούμε και έχουμε την υγειά μας και την δουλειά μας, το σπίτι μας και φαί να φάμε, κάθε μέρα είναι γιορτή ρε γμτ. Κάθε μέρα πρέπει να χαιρόμαστε τη μέρα μας και να μην περιμένουμε το Σαββατοκύριακο για να πιούμε ένα ποτήρι κρασί. Τα έχω τσούξει. Ο καλός μου κοιμάται, είναι πτώμα.

Κοίταζα τη δημιουργία μου, έβαλα μαξιλάρια από το μέσα σαλόνι και διάφορα πράγματα που αγόρασα από το ΙΚΕΑ για να δω πως θα είναι. Μου αρέσει.

Πριν ασχοληθώ με το σαλονάκι, πριν καν ψάξω στο ίντερνετ για ενναλακτικές κτλ., ήθελα τόσο πολύ να αγοράσω ένα ωραίο καινούργιο σαλονάκι για τη βεράντα. Ήθελα μια κούνια και μια ξύλινη, μεγάλη τραπεζία για να τρώμε όλοι μαζί όταν έρχεται η οικογένεια και να χωράμε. Πριν ασχοληθώ θα έδινα πολλά λεφτά για να πραγματοποιήσω το όνειρό μου, επιτέλους να έχω ένα ξύλινο σαλονάκι κήπου (βεράντας). Πολλά λεφτά αν σκεφτεί κανείς πόσο κοστίζουν, κούνια, σαλονάκι και τραπεζαρία. Και λες και μου περισεύουν. Προτιμώ να τα δώσω κάπου αλλού, γιατί ξέρεις ότι είναι αισχροκέδια, ξέρεις ότι τα χρυσο-πληρώνεις.

Το κοιτάζω και το ξανακοιτάζω, μια μου έρχεται στο μυαλό ότι είναι παλέτες (πως θα το δούν οι άλλοι), από την άλλη το συγκρίνω με κάτι καινούργιο, όμορφο και ακριβό ή και φτηνό (δεν είναι απαραίτητο κάτι να είναι ακριβό).

Το κοιτάζω και το ξανακοιτάζω, πίνω μια γουλιά, τραβάω μια τζούρα, τρώω ένα πατατάκι.

Πριν ασχοληθώ με το σαλονάκι, ήθελα κάτι καινούργιο, αγοραστό, μουράτο, φρεσκοβαμμένο με τη τζαμαρία του, τα πολλά του τα μαξιλάρια.

Τώρα που έχω φτιάξει το δικό μου, δεν θα το άλλαζα με τίποτα. Είμαι περήφανη, είναι τέλειο, είναι χειροποίητο, είναι δικό μου, είναι ο ιδρώτας μου, ο κόπος μου και η φαντασία μου. Είναι τσάμπα (αυτό που το πας)!. Και πάνω από όλα δεν το έχω κάν τελειώσει. Δεν με νοιάζει τι θα σκεφτούν οι άλλοι, τα ψώνια ας μην κάτσουν μαζί μου να πιούν καφέ, ζήλια-ψώρα. Κάποιοι άλλοι θα χαρούν πολύ και θα το χαρούν μαζί μας.

Και όταν τελειώσω εγώ με τη βεράντα...(να είμαι καλά)...θα έχω και τραπεζαρία, ξύλινη και μεγάλη για τα οικογενειακά καλοκαιρινά μας τραπεζώματα.

Καναπές-Γωνία-Κρεβάτι από παλέτες #2

2011-06-20T20:29:00.000+03:00

Μεσοβδόμαδα καταλαβαίνετε λόγω φόρτου εργασίας, δεν κατάφερα να ασχοληθώ με την κατασκευή μου, μη πω και τίποτα για τον καιρό, που νομίζεις ότι είναι Σεπτέμβριος.

Άσε που με πιάσανε πάλι στη δουλειά τα ψυχολογικά μου, πόνοι, ζαλάδα, μουδιάσματα. Και ο οργανισμός ρε παιδί μου δεν προλαβαίνει να αποφορτωθεί μέσα σε μια Κυριακή γιατί το Σαββάτο πάλι δουλεύαμε.

Έτσι τελικά κατέληξα, εκτός από το σπρέι που μου δώσανε στο φαρμακείο για τις κρίσεις πανικού, να παίρνω και χαπάκια βαλεριάνας για να ηρεμώ. Βέβαια, μη νομίζετε ή εγώ δεν το έχω καταλάβει γιατί είναι πολύ ήπιας μορφής ηρεμιστικά. Δεν έχω δει και μεγάλη διαφορά.

Κατάφερα όμως να προμηθευτώ μικρές παλέτες για να φτιάξω τα τραπεζάκια του καθιστικού μου. Έτσι και ξεκίνησα να τα βάφω.

Ιδού:

Καναπές-Γωνία-Κρεβάτι από παλέτες #1

2011-06-12T18:54:00.000+03:00

Έψαχνα μια κούνια για τη βεράντα μου, να τη συνδιάσω με το μικρό μπαμπού σαλονάκι μου, να τη βγάλουμε και φέτος. Να φτιάξω λίγο τη πίσω βεράντα. Πέρσυ είχα αφιερωθεί στο μπροστινό μέρος του σπιτιού, φέτος είπα να ασχοληθώ με το πίσω μέρος.
Βρήκα μια καταπληκτική κούνια που γίνεται και κρεβάτι στα 270 ευρώ. 270 ευρώ σήμερα είναι πολλά. όσο και να πείς.
Και εκεί που χάζευα στο ίντερνετ πέτυχα αυτό το site: Styleitchic.

Και πορώθηκα...οικολογικά και οικονομικά και chic και όσο μεγάλο καναπέ θες. Έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτή τη δημιουργία. Πήγα να αγοράσω παλέτες και τελικά βρήκα τσάμπα στο δρόμο. Βέβαια δεν ήταν και στην καλύτερη κατάσταση αλλά μετά από ένα βαψιματάκι, σκέφτηκα θα γίνουν καινούγιες.

Μου φέρανε τις παλέτες στο σπίτι...

Και τις έχω ήδη βάψει...

Από το Παρίσι στο δαχτυλίδι και το γονάτισμα..

2011-05-30T13:05:00.000+03:00

Το σχεδίαζα μήνες. Θα το έκανα δώρο στον καλό μου για τα γενέθλιά του αυτό το ταξίδι. Συμπεριλάμβανε Moto GP, που ξέρω πόσο πωρωμένος είναι με τις μηχανές και συναυλία της Sade που ξέρω πόσο την λατρεύει. Περισσότερα δεν χρειάζεται να γράψω για αυτό το ταξίδι σε αυτό το post. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι είχα τόσο πολύ άγχος για το ταξίδι αυτό που μάλλον μου προξένησε και όλα όσα πέρασα το τελευταίο διάστημα. Και το λέω αυτό γιατί με το που πατήσαμε το πόδι μας σε Γαλλική γη και για τις 4 αυτές μέρες, δουλέψανε όλα ρολόι, από την ψυχική ηρεμία που ένοιωσα μέχρι και τα εντερικά μου....!!!

Την τελευταία μέρα μας στο Παρίσι, περιμέναμε πώς και πώς την συναυλία, καθώς λοιπόν περπατούσαμε στη γνωστή Champs Elysee και πολύ κοντά στις αψίδες του θριάμβου, μπαίνουμε στη Swarovski. Βλέπει ο καλός μου ένα ωραίο δαχτυλίδι που του άρεσε πολύ, για εκείνον παρακαλώ, του λέω πάρτο, αυτά γίνονται once in a lifetime. Μου λέει πάμε τώρα να διαλέξουμε και ένα για σένα. Βλέπει ένα και μου λέει αυτό!!! Το δοκιμάζω, λίγο κοτρόνα του λέω, αυτό μου αρέσει μου λέει. Και φεύγουμε από το κατάστημα με δύο κουτάκια, ένα για εκείνον, ένα για εμένα.

Η μέρα κύλησε όπως κύλησε, και η νύχτα ήρθε, η συναυλία πέρασε, το πύργο δεν πρόλαβα να τον δω εκείνο το βράδυ, την άλλη μέρα πουρνό πουρνό την κάναμε για Ελλάδα.

Η εβδομάδα πέρασε, όλα δουλεύανε ρολόι, σκεφτόμουν μάλλον ότι δεν ήθελε να με ζητήσει στο Παρίσι για κάποιους λόγους που έχουμε, σκεφτόμουν πως θα έρθει το Σαββατοκύριακο, κάτι θα ετοιμάσει. Το Σαββατόβραδο ήρθε και τίποτα, την Κυριακή στεναχώρια εγώ, άρχισαν πάλι οι πόνοι στην κοιλιακή, δυσκοιλιότητα στο φούλ, τα νεύρα μου. Περνάει η Κυριακή. Μπαίνει η εβδομάδα, τίποτα, δεν κανονίζει τίποτα, δεν λέει τίποτα. Έρχεται το Σαββάτο, εγώ σουβλιές η δικιά σας, με σκόνες διαλυμένες στα νερά για να πηγαίνω τουαλέτα, με στεναχώρια στα μάτια, ετοιμάζω δείπνο, όσο πιο όμορφο μπορώ για να μην κάνω μπαμ, κεράκια, μουσικούλα μαλακίες, τίποτα, σκέφτηκα πως το ξανασκέφτηκε ίσως, δεν ήθελε ίσως. Έρχεται η Κυριακή, μιλάω με την μαμά μου, της τα λέω όλα, στεναχώρια εγώ, κλάμα στην τουαλέτα, της λέω μήπως τον πίεσα εγώ και τέτοια. Μα πώς να τον πίεσα εγώ, αφού δεν του έχω πει τίποτα, μόνος του το πήρε, γιατί το πήρε; Αρχίζω να καθαρίζω το σπίτι από τα νεύρα μου. Ξεκινάω από την κρεβατοκάμαρα.

Καθαρίζω, φτιάχνω κουρτίνες, σεντόνια, ιστορίες, όρεξη να έχεις. Έρχεται μέσα, με γδύνει, γονατίζει, βγάζει το δαχτυλίδι...

"Και...Θέλεις να γίνεις γυναίκα μου?"

Και φοράω στο αριστερό μου μια κοτρονίτσα, όχι πολύ ακριβή (για να μην πάει το μυαλό σας, σαν του άλλους).

Το είχε δει το δαχτυλίδι στο ίντερνετ στο site της Swarovski, αλλά δεν είχε χρόνο να πάει να το πάρει.

Ήθελε να μου το δώσει στην συναυλία αλλά ήταν πολύ συγκινημένος γενικά και δεν μπόρεσε.

Ήρθε στην Ελλάδα και περίμενε να γίνει κάτι ρομαντικό για να μου το δώσει.

Μέχρι που κατάλαβε ότι εμείς δεν κάνουμε ιδιαίτερα ρομαντικά πράγματα, δεν έχουμε αυτήν την πολυτέλεια. Ρομαντικό είναι την ώρα που βγαίνω από την τουαλέτα με το κυλοτάκι κατουρημένο, την ώρα που ξυπνάω με την τσίμπλα στο μάτι, την ώρα που καθαρίζω με τα χέρια μαύρα και το άρωμα χλωρίνης, την ώρα που μαγειρεύω και βρωμάω κρεμμύδια.

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

ξεκινάει καινούργια σελίδα άραγε στη ζωή μου?

No time, no time at all

2011-05-25T11:37:00.000+03:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Δεν έχω χρόνο να σου γράψω για το ταξιδάκι μου...(θα σου γράψω), δεν έχω όρεξη να σου γράψω για το δαχτυλίδι...(θα σου γράψω).
Γυρίσαμε και τρέχουμε στη δουλειά πανικόβλητοι, καλό είναι βέβαια που έχουμε δουλίτσα τώρα.
Οπότε θα τα πούμε συντόμως...και ελπίζω να είναι ευχάριστα.

O blogger τα έχει παίξει...οεο...

2011-05-18T19:32:00.000+03:00

O blogger τα έχει παίξει...οεο...
Το προηγούμενο ποστ το έγραψα πριν από μια εβδομάδα και είχε σβηστεί.
Μάλιστα είχε και σχόλια τα οποία έχω χάσει.
Να σας ενημερώσω....ήρθαν οι Ρώσοι στην κόκκινη πλατεία.

Πακέτο

2011-05-11T14:07:00.002+03:00

Έχω φάει πακέτο.
Μου συμβαίνουν πράγματα που θέλω να μοιραστώ αλλά δεν έχω τις φίλες μου.
Μεγάλο πακέτο.
Θα πάρω τη μάνα μου.

Το 3 το καλό

2011-05-06T10:59:00.000+03:00

Σήμερα συνειδητοποίησα γιατί μετά τα τρία χρόνια με πιάνει η φαγούρα. Ποια φαγούρα; Η φαγούρα του "θα τα μαζέψω και θα φύγω". Μετά από τρία χρόνια πλέον τον έχεις ζήσει το σύντροφό σου. Στο πρώτο χρόνο που όλα ήταν μέλι-γάλα, στον δεύτερο χρόνο που άρχιζες να συμβιώνεις μαζί του και όλα ήταν καλά και στον τρίτο τον καλό που συνειδητοποιείς πως όσο και αν ταιριάζεις, όσο και να τον αγαπάς, όσο ερωτευμένος και αν είσαι θα υπάρχουν πάντα διαφορές ανάμεσά σας, που ίσως δεν μπορείς να λύσεις και πάντα διαφωνίες, που ίσως να μην μπορείς να καταλήξεις.

Η σημερινή μου ιστορία καταλήγει κάπως έτσι "εκείνος τα κάνει σκατά, εγώ πιέζομαι και εγώ αγχώνομαι" και μετά έχω και την απαίτηση να ρωτάω για ποιο άγχος μου μιλάτε γιατρέ; Συνδέεται η σπαστική κολίτιδα με αυτά που τραβάω;

Για ποια σκατά θα με ρώταγε τώρα το αμόρε μου. Αγάπη μου σκατά δεν είναι να μην καθαρίσεις μια μέρα ή και δύο την κουζίνα, σκατά είναι αυτά που έχουν αντίκτυπο σε όλη την οικογένεια, ή έστω και στους δυο μας.

Ένα άγχος που κατάλαβα ότι έχω και με έσπρωξε στις κρίσεις πανικού ήταν η δουλειά μου, όχι δεν είναι οι απαιτήσεις της δουλειάς μου, ούτε τα ωράρια, ούτε οι συνάδελφοί μου. Όλα αυτά I can handle. Ήταν η σκέψη του να χάσω τα παραπάνω including my salary. Και επειδή δουλεύουμε και οι δύο στην ίδια εταιρεία τελικά πολύ φοβάμαι πως ότι σχεδίαζα και όπου στηρίχτηκα (στη δουλειά μου), το βλέπω να μην με αντέχει.

Δεν μπορώ να κάνει εκείνος μαλακίες και να τα ακούω εγώ, να αγχώνομαι εγώ, να φοβάμαι μη χάσουμε και οι δύο τη δουλειά μας εγώ. Σπαστική κολίτιδα έπαθα πια, έλεος με αυτό το άγχος, εγώ;, που τα έγραφα όλα στα τέτοια μου...people do change.
Και αφού αφήνω τη νύχτα να περάσει...έρχεται το πρωινό να μου ξαναθυμίσει πόσο ανώριμος μπορεί να είναι κάποιος, including me. Και έκανα την καρδιά μου πέτρα και του χαμογέλασα. Το άφησα και αυτό πίσω μου ή το κατάπια.
Όμως καταλαβαίνω πως τέλειοι άνθρωποι δεν υπάρχουν, τέλεια ζωή δεν υπάρχει, όλα είναι στο μυαλό μας και πρέπει καμιά φορά να καταπίνουμε και άγευστα πράγματα. Πρέπει να υποχωρούμε και να θυσιάζουμε, σίγουρα όλα με μέτρο.

Τα λάθος πρότυπα

2011-05-05T10:38:00.000+03:00

Το αν ο καλός μου διαθέτει λάθος πρότυπο είναι θέμα προς συζήτηση. Και πιστεύω πως οι απόψεις διίστανται.

Καλέ μου, αν το πρότυπό σου είναι οι φίλοι σου που έχουν δικά τους σπίτια, αν το πρότυπό σου είναι οι γονείς σου που είχαν δικά τους σπίτια, αν το πρότυπό σου είναι γενικά κάποιος φραγκάτος που έχει δικό του σπίτι για να στεγάσει την οικογένειά του, σου ξαναθυμίζω, εγώ μεγάλωσα σε μια οικογένεια που κανένα σπίτι δεν τους ένωσε, μεγαλώσαμε με νοίκι, αγάπη και προδέρμ.

Από την άλλη καταλαβαίνω και συμμερίζομαι το άγχος σου. Θές μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου, θέλεις ένα δικό σου σπίτι, θές και εσύ την πρώτη σου κατοικία. Θές το δικό σου χώρο. Κανένας δεν θα μπορούσε να σου αποδώσει λάθος σε αυτό το όνειρο και ίσως σε αυτόν σου το στόχο. Όμως δεν θέλω να ξεχνάς πως αν αυτός είναι στόχος ζωής, πόσο καιρό θα σου πάρει να τον πραγματοποιήσεις και πόσο καιρό νομίζεις πως μπορώ να αντέξω και εγώ στην υπομονή. Βλέπεις, τα χρόνια περνάνε και τα λεφτά δεν μαζεύονται εύκολα όταν χρωστάς.

I don't give a shit

2011-05-03T16:12:00.000+03:00

Έχω ζητήσει 2 μέρες άδεια για τον Μάιο εδώ και 3 μήνες. Και δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά κάθε μήνα το υπενθυμίζω στο αγαπημένο αφεντικό. Οπότε λες με το μικρό σου το μυαλό: ΟΚ. Αμ δε....

Μόλις μπήκε ο Μάιος και το ξανά-μανά υπενθύμισα έφαγα πόρτα. Που έχω κλείσει εισιτήρια, που έχω κλείσει δωμάτιο...που έχουμε δουλειά τούτη τη περίοδο και δεν γίνεται να λείψετε και οι δύο. Που εκείνος λέει όχι και αν θέλουμε να ζητήσουμε επίσημη άδεια από το άλλο μεγάλο, αγαπημένο αφεντικό και από το άλλο το μικρό πάλι αγαπημένο αφεντικό....και που κάποια στιγμή με τις πολλές "μλκς" που κάνουμε θα μας πεί "Τέλος".

Μετά από 3 χρόνια θα νόμιζες ότι έχουμε κάνει και πολλές μλκς, και εγώ λέω μετά από 3 χρόνια σε αυτήν την εταιρία καρδιά μου, σου έχω δείξει εγώ; ότι χέστηκα; για τούτη την εταιρία που όλο λέω ναι, ότι ώρα, ότι μέρα, ότι δουλειά; Τί;, επειδή έπεσαν οι δουλειές; και εγώ τι φταίω; Το γαμώ-ΔΝΤ φταίει για όλα.

Όχι αγάπη μου, το "Τέλος" θα το πω εγώ. Και δεν θα αργήσει και κάτσε καλά γιατί και αποζημίωση θα μου δώσεις και θα σου λείψω γιατί άλλη καλή κοπέλα σαν εμένα δεν θα βρείς. Έχω κάνει τα κουμάντα μου, μπορεί να μην έχω φράγκο στην άκρη, αλλά δεν χρωστάω σε κανέναν ρε. Και για το ΔΝΤ και για την δουλειά που θα χάσω και αν δεν με θες πια εδώ και θές να φύγω ... I don't give a shit!

Ψυχικά & Σωματικά

2011-05-03T15:26:00.001+03:00

Οι μέρες κυλάνε, χαίρομαι για αυτό αλλά όπως πάντα, κάποιες από αυτές δεν τις κατάλαβα καθόλου. Ωραίο και το Πάσχα στο χωριό αν δεν ήταν η γαστρεντερίτιδα να έρθει να μας το κάνει μαύρο. Και ακόμα δεν έχω συνέλθει.

Θα χρειαστώ πολλά ακόμη για να συνέλθω βέβαια και άσχετα από χάπια και εξετάσεις. Έκατσα 7 μέρες και ειλικρινά δεν ξεκουράστηκα όπως ήθελα, δεν τις ευχαριστήθηκα όπως ήθελα.

Εύχομαι σε όλους να είχαν καλύτερο τελείωμα από εμένα Δευτέρα του Πάσχα και να ξεκουραστήκατε ψυχικά και σωματικά.

Είμαι καλά.

2011-04-18T10:34:00.000+03:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
προσπαθώ. Μέσα-έξω τα νοσοκομεία σαν τη τρελή, με αυτούς τους πανικούς.
-Κοίτα να ξεκολλήσεις.
-Ναι, το ξέρω. Ελπίζω και το βλέπω πολύ θετικά. Είμαι καλά τώρα.
-Μπράβο.

Το κάμπινγκ είναι στάση ζωής.

2011-04-13T08:23:00.000+03:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

σήμερα σκεφτόμουν το κάμπινγκ και ιδιαίτερα το ελεύθερο κάμπινγκ. Είμαι πολλά χρόνια camper και πρόπερσι έκανα για πρώτη μου φορά ελεύθερο αλλά σε μια οργανωμένη παραλία. Φέτος πάλι σκεφτόμουν ελεύθερο σε μη οργανωμένη παραλία, αλλά εγώ να είμαι πιο οργανωμένη.

-Τι ακριβώς εννοείς;

-Το γκαζάκι μου, το φαγητό μου, το καφέ μου, τη ζάχαρη μου και την χημική μου τουαλέτα.

Διαβάζω τους νόμους περί παρανομίας του ελεύθερου και ειλικρινά μου τη δίνει. Από τη μία μου τη δίνει να παρακολουθώ τους κάφρους να πετάνε σκουπίδια και να χέζουν στην ύπαιθρο. Μου τη δίνει. Και επειδή υπάρχουν κάποιοι τέτοιοι, εγώ, που θέλω να προστατέψω το περιβάλλον και δεν αποσκοπώ στην ρύπανση του δεν μπορώ να το χαρώ. Από την άλλη μου τη δίνει που αυτός ο νόμος δεν έχει δημιουργηθεί για να αποτρέψει τους κάφρους να κατασκηνώνουν ελεύθερα αλλά για να γεμίζουν τα ξενοδοχεία, τα οργανωμένα κάμπινγκ και οι τσέπες τους.

Στο εξωτερικό βγάζεις μια καρτούλα, με 60 ευρώ περίπου, με την οποία μπορείς να κατασκηνώσεις ελεύθερα. Δηλαδή με συγχωρείς στο εξωτερικό, τι είναι; μαλάκες; Έχω αρχίσει και σκέφτομαι πολύ σοβαρά το θέμα "τροχόσπιτο". Ακόμα και το θέμα "αυτοκινούμενο" και ας μην το αντέχει η τσέπη μου.

Με το τροχόσπιτο έχεις την πολυτέλεια να διαθέτεις το αμάξι σου, ξεχωριστά από την "κατοικία" σου. Με το αυτοκινούμενο έχεις την πολυτέλεια να κινείσαι μαζί με την "κατοικία" σου που είναι πολύ βολικό. Φέτος αν με το καλό κάνουμε κάμπινγκ, το οποίο και θα είναι ελεύθερο, ελπίζω να είναι η τελευταία φορά που θα πάμε με την σκηνή μας και από του χρόνο μας εύχομαι κατασκηνώσεις, εντός και εκτός Ελλάδας, καλοκαίρι και χειμώνα.

-Αχ, καρδιά μου και εγώ στο εύχομαι, βάλτο λοιπόν στο πλάνο σου να πάρεις ένα μικρό τροχοσπιτάκι.

Το δαχτυλίδι

2011-04-11T15:13:00.000+03:00

Εδώ και λίγες μέρες, μετά από μια συζήτηση που είχαμε με τον καλό μου και είπαμε την αλήθεια, και μόνο την αλήθεια χωρίς φόβος και πάθος αλλά εις βάθος, ο καλός μου, μου ζήτησε αρκετές φορές ένα δαχτυλίδι που φοράω. Μέχρι που κάποια στιγμή μου το έβγαλε από το δάχτυλο και πήγε κάπου έξω, έκανε κάτι και γύρισε. Οκ, δεν είμαι μαλάκας. Του έκανα νάζια και τον ρώτησα αλλά εννοείται απάντηση δεν πήρα.

Το δαχτυλίδι αυτό έχει ιστορία. Μου το έκανε δώρο στο Παρίσι, δεν ήταν το δαχτυλίδι, αλλά ένα δαχτυλίδι. Εννοείται πως ακόμα και πίσω από αυτό κρύβεται άλλη ιστορία. Έχουμε ένα γνωστό ζευγάρι το οποίο αρραβωνιάστηκε στο Παρίσι και έτσι εμείς δεν έπρεπε να κάνουμε το ίδιο. Όμως και πίσω από αυτό κρύβεται και άλλη ιστορία. Ο καλός μου ήθελε να μου πάρει ένα άλλο δαχτυλίδι και ίσως γονάτιζε αλλά εγώ (για άλλη μια φορά μαλάκας), του έδειξα με τον τρόπο μου πως εκείνο το δαχτυλίδι δεν άξιζε τα λεφτά του γιατί...μπλα μπλα μπλα, είχαμε δει ένα άλλο δαχτυλίδι που ήταν πολύ ωραίο και οικονομικό και μπλα μπλα μπλα. Και έτσι όταν ήρθε η ώρα να πάρω το δαχτυλίδι, το δαχτυλίδι δεν ήταν το δαχτυλίδι αλλά ένα δαχτυλίδι, είχε πλέον χάσει την αξία του.

Εννοείται πως για αυτό το δαχτυλίδι δεν ξανά μιλήσαμε ποτέ.

Τώρα λοιπόν που ο καλός μου, μου κάνει περίεργα με το δαχτυλίδι και ελπίζω να μην έχω πέσει έξω...έχω αγωνία και απαιτήσεις!!! Ναι, και απαιτήσεις η δικιά σας. Δεν θέλω να μου πάρει τίποτα ακριβό γιατί αν πάρω χαμπάρι ότι είναι ακριβό θα το γυρίσω πίσω και δεν θέλω να με ζητήσει σε κανα Παρίσι....γιατί είπαμε θα είναι κλισέ, καλύτερα σε Ελληνικό έδαφος ή αέρααααααααααααα...
Και αν τελικά δεν με ζητήσει καθόλου; Καλή ερώτηση...

Αυτό που θέλουν οι άντρες.

2011-04-10T11:00:00.000+03:00

Δεν είναι καθόλου άγνωστο στις γυναίκες...

Λίγο σεξ, λίγο θάλασσα και το φαγητό σας.

Διάβασα κάπου πως οι άντρες ψάχνουν πάντα μια όμορφη κοπέλα. Θέλουν οι γυναίκες πλάι τους να είναι ευπαρουσίαστες. Και έτσι οι γυναίκες από τη μεριά τους, μπορούν να ψάχνουν έναν άντρα με λεφτά. Γιατί αν είναι να σου δώσει μια γυναίκα τα όμορφα χρόνια της και τα νιάτα της ομορφιάς της, θέλει και εκείνη το αντάλλαγμα της. Δεν είναι ότι διαφωνώ, όμως θέλω να είμαι αντικειμενική στο θέμα "αυτό που θέλουν οι άντρες"

Θέλουν μια όμορφη παρουσία, που να μην φθείρεται με το πέρασμα του χρόνου. Θέλουν η γυναίκα να είναι έξυπνη, δημιουργική, όχι βαρετή, με ενδιαφέροντα, με άποψη. Θέλουν να είναι καλή μαγείρισσα και καλή νοικοκυρά. Να τους φροντίζει και να τους αγαπάει. Να τους ταΐζει, να τους πλένει, να τους καθαρίζει, να τους σιδερώνει. Μπορεί να μην τα ζητήσουν όλα αυτά, τουλάχιστον το 2011, αλλά σε αυτά ευελπιστούν. Εν ολίγοις, κάποια στιγμή θέλουν αυτή η γυναίκα να πάρει τη θέση της μητέρας τους για να νοιώθουν ασφάλεια (δεν είναι κακό χρυσά μου).

Θέλουν πάνω από όλα η γυναίκα να τους σέβεται, εγώ εδώ θα σας θυμίσω πως ο σεβασμός δύσκολα κερδίζεται και εύκολα χάνεται. Ναι, μας θέλουν στην πένα. Μασχάλη, πόδι και μουνί ξυρισμένο. Να τρώμε σουβλάκια, πίτσες και να πίνουμε μπύρες και κρασιά ενώ βλέπουμε αγώνες στην τηλεόραση, αλλά να μην παίρνουμε κιλό και εννοείται να μη βρίζουμε.

Θέλουν να ήμαστε "ανοιχτόμυαλες", να τους αφήσουμε να δούνε το νέο dvd της Τζούλιας αλλά εμείς; ούτε λόγος...

Τα δύσκολα...θέλουν να ήμαστε καλές μητέρες, να κόψουμε το κάπνισμα, τις εξόδους, τα ποτά για να μεγαλώσουμε τα σπλάχνα μας, ενώ εκείνοι κάθε Κυριακή βλέπουν μπάλα με τους κολλητούς τους.

Μπορεί όλο αυτό να ακούγεται άσχημο στα αφτιά ενός άντρα, όμως είναι καθαρή αλήθεια. Θέλεις να γυρνάς στο σπίτι μετά από τη δουλειά, το σπίτι να είναι στην εντέλεια, το φαγητό στρωμένο στο τραπέζι, η γυναίκα να σε περιμένει μπανιαρισμένη και περιποιημένη, να σου φέρνει τις παντόφλες στα πόδια. Να αράζεις στην τηλεόραση για να ξεκουραστείς και όταν σου καυλώνει να ρίχνεις και ένα γρήγορο. Το οποίο γρήγορο θες να είναι αυθόρμητο και δημιουργικό, όπως τις πρώτες φορές. Όταν βγαίνεις έξω με τη καλή σου, τη θές στο πλάι σου, απίκο, να σε παινεύει, να μην ξενοκοιτάει και άμα λάχει να μην μιλάει κιόλας.

Αυτό που θέλει ο άντρας δυστυχώς μερικές φορές είναι δύσκολο για τη γυναίκα του 2011. Στην εποχή της μητέρας μου μπορεί να ήταν λίγο πιο εύκολο να αποδώσει σαν μάνα, νοικοκυρά και γκόμενα. Όμως με το πέρασμα του χρόνου το μάνα και το γκόμενα φθείρονται και μένει το νοικοκυρά. Μου τη δίνει απίστευτα λοιπόν πόσο γρήγορα μπορεί να το ξεχάσει αυτό ο άντρας και να πέσει στην αγκαλιά μιας άλλης γκόμενας.

Θα προσπαθήσω όμως να είμαι δίκαιη μαζί σας, δεν ζητάτε πολλά. Ζητάτε τα αυτονόητα. Ζητάτε ακριβώς αυτά που είναι προορισμένη να δώσει η γυναίκα σε εσάς, ακριβώς αυτά που θέλει η γυναίκα να δώσει σε εσάς. Όμως εκείνη το μόνο μεγάλο, ακριβότερο και ομορφότερο δώρο που ζητάει από εσάς είναι η αγάπη σας. Εκεί κάπου τα χαλάμε.

Παιδί or not παιδί.

2011-04-07T10:48:00.000+03:00

Υπάρχουν οι γυναίκες που γεννήθηκαν για να κάνουν οικογένεια. Έχουν ένα συγκεκριμένο πρότυπο άντρα και με το πρώτο διαθέσιμο, σωστό με βάση τα κριτήριά τους, ανεβαίνουν την εκκλησία με την κοιλιά τούρλα.

Για να μην παρεξηγηθούμε: δεν γράφω με καμία κακία ή κοροϊδία, σε καμία περίπτωση δεν κριτικάρω απλά εκφράζω τις απόψεις μου. Αν γίνομαι λίγο κυνική, συγχωρέστε με, τα νεύρα μου θα φταίνε.

Αυτές οι γυναίκες λοιπόν, ψάχνουν ποιος θα γίνει ο καλύτερος πατέρας για τα παιδιά τους. Θα τον περάσουν από 40 κύματα και θα καταλήξουν στον πιο τέλειο με βάση τα κριτήρια που έχουν θέσει. Αν δεν καταλήξουν never, δεν ανησυχώ, είμαι σίγουρη ότι θα κάνουν οικογένεια, ακόμα και μόνες τους. Γιατί αυτές οι γυναίκες ξέρουν από μικρές πως αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής τους. Να διαιωνιστεί το είδος.

Υπάρχουν από την άλλη οι γυναίκες που παθαίνουν κρίσεις μόλις βλέπουν νυφικά και μόλις ακούνε παιδιά να κλαίνε (εγώ, εσύ...ξέρεις εσύ ποια λέω, μου το έγραψες πριν). Αυτές οι γυναίκες δεν έχουν πρότυπο, παρ'όλα αυτά πέφτουν πάντα στους πιο περίεργους, ίσως γιατί τους καλούς τους έχουν πάρει οι άλλες γυναίκες, ίσως όμως και γιατί αυτές είναι περίεργες από την φύση τους. Αυτές οι γυναίκες λοιπόν ξανά λέω, για να αποφασίσουν να κάνουν παιδιά και οικογένεια θα πρέπει να τους βοηθάει το κλίμα. Χρειάζονται ένα ερέθισμα, λίγο η οικογένεια, λίγο ο περίγυρος, ο κύκλος δηλαδή που συναναστρέφεται και πιο πολύ ο άντρας. Κυρίως ο άντρας. Αυτές οι γυναίκες δεν θα περάσουν τον άντρα από 40 κύματα για το θέμα οικογένεια, παρά μόνο για να σιγουρευτούν ότι το μέλλον μαζί του δεν θα είναι βαρετό και αλίμονο σε αυτόν που θα προσπαθήσει να την περάσει από ένα τόσο δα κυματάκι.

Αυτή η γυναίκα θέλει το ερέθισμα που έγραψα παραπάνω. Πρέπει να έχει το κλικ από το καλό της, ότι είναι έτοιμος να κάνει οικογένεια, ότι το θέλει, ότι νοιώθει σίγουρος και ότι το έχει. Αν δεν υπάρχουν αυτά στον καλό της, δεν πρόκειται να το σκεφτεί μόνη της.

Όμως μπορεί κάποια στιγμή να χτυπήσει το βιολογικό ρολόι, ρυθμισμένο να χτυπήσει όποτε θέλει, μπορεί να δει στο δρόμο ένα παιδάκι, να δει μια ταινία με παιδάκια, μπορεί να κλείσει, ας πούμε, τα 30 και να της έρθει η επιφοίτηση ρε παιδί μου. Τότε αυτή η γυναίκα, θα μεταλλαχτεί, θα αλλάξει κύκλο και θα προσπαθήσει σιγά-σιγά να εντάξει ένα παιδί στη ζωή της. Δεν θα ψάξει τον άντρα που θα γίνει ο τέλειος πατέρας για τα παιδιά της, θα προσπαθήσει να αλλάξει τον υπάρχων.

Συζήτηση με το καλό μου περί οικογένειας-γράψατε τζίφος.

Εγώ φρικάρω στην ιδέα να κάνω παιδιά από τώρα. Κι όμως είναι μια καλή ηλικία. Και αφού έχουμε φτάσει στην αποκορύφωση της συζήτησης με αποτέλεσμα μηδέν, μετά από 3 μέρες μαθαίνουμε πως η φιλενάδα είναι έγκυος, πάνε σιγά-σιγά για πολιτικό με τον καλό της και βλέπουνε. Χρειάστηκα να περπατήσω 4 χλμ. περίπου εχθές για να ηρεμήσω. Γιατί αν περιμένω ο καλός μου να ξεχρεώσει, να αγοράσει σπίτι και μετά να κάνουμε οικογένεια-γράψατε "καλά γερατειά"

Μύρισε Ευρώπη

2011-04-06T09:03:00.000+03:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

έχω μια εξομολόγηση να σου κάνω

-Τι έκανες πάλι;

-Τίποτα δεν έκανα...ακόμη...απλά αισθάνθηκα.

-Τι αισθάνθηκες;

-Υπερήφανη που είμαι Ελληνίδα και Ευρωπαία.

-Μωρέ τι μου λες τώρα...να σε πω...το ότι είσαι Ελληνίδα είναι κάτι που σηκώνει συζήτηση για το αν πρέπει να νοιώθεις υπερήφανη, αν και πρέπει τεσπα, το 2011 είναι αμφισβητήσιμο. Αλλά για το Ευρωπαία δώσε μου να καταλάβω.

-Να, έχουμε τους Roxette εδώ στην Ελλάδα και ο Αμερικάνος δεν ήξερε ούτε ένα τραγούδι τους. Αφού τον κορόιδεψα λίγο και του έβαλα κάνα δύο τραγούδια στο youtube, τον ρώτησα πως γίνεται να μην γνωρίζει. Μου απάντησε με τουπέ: εγώ είμαι Αμερικάνος.

-Και; Χεστήκαμε...

-Ακριβώς.

-Εγώ είμαι Ευρωπαία υπερήφανη που τελικά γνωρίζω όλη τη μουσική του κόσμου και ο Αμερικάνος μάλλον δεν ξέρει τι παίζει έξω από το USA. Και είναι και η δουλειά του, τι να πω.

Τον αγαπάς;

2011-04-05T14:27:00.000+03:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
προσπαθώ να μη τρελαθώ.
-Γιατί καλό μου;
-Εντάξει, πέρασα σήμερα μια ελαφρά κρισούλα-πανικούλι
-Και πως είσαι τώρα;
-Λίγο φοβισμένη.
-Να σου περάσει.
-Θα μου περάσει.
-Τί άλλο;
-Ο καλός μου...
-Τί ο καλός σου;
-Μου είπε εχθές χοντρά-χοντρά πότε θα παντρευτούμε...
-Πότε;
-Όταν θα αγοράσουμε σπίτι να στεγάσει τον έρωτά μας.
-Δηλαδή;
-Ποτέ!!@!@!!!
-Σώθηκες...αν τον αγαπάς ξέρεις...υπομονή. Τον αγαπάς;
-...

Αυτό που θέλουν οι γυναίκες

2011-04-03T08:39:00.000+03:00

Είναι παντελώς άγνωστο στους άντρες.

Η λέξεις σπίθα, έκπληξη, λουλούδια δεν τους λένε τίποτα.

Οι φράσεις σε θέλω, είσαι δικιά μου είναι φράσεις που τις ξεχνάνε αμέσως μόλις γίνουμε δικιά τους.

Το βλέμμα του ερωτευμένου, του παθιασμένου συνοδεύεται από το βλέμμα του πεινασμένου και του κουρασμένου.

Οι χειρονομίες του άντρα που γνώρισες πριν τρία χρόνια, τώρα φαντάζουν ξένη ταινία.
Και η ζήλια; Ποια ζήλια;

Και όταν σε κοιτάνε ξένα μάτια με υπονοούμενα, θυμάσαι τους καλούς πρώτους μήνες της σχέσης σου. Ναι, όταν όλα ήταν ροζ και βαριαναστενάζεις. Όλο αυτό το ροζ το επισκιάζει η ρουτίνα της καθημερινότητας. Τα προβλήματα τα αισθηματικά, τα οικονομικά, τα κοινωνικά διαδέχονται το παραμύθι που ζούσες μέχρι πρότινος .

Οι κατακτητές μας, ξεχνάνε γρήγορα πόσο αγώνα θέλει για να "κρατήσεις την πόλη".

Εγώ δεν μπορώ να ζήσω χωρίς σπίθα. Η σπίθα έγινε φλόγα λέει το τραγούδι και δεν λέει τίποτα άλλο από την αλήθεια. Μου αρέσει στη σχέση να υπάρχει πάντα φλόγα, δεν λέω να καιγόμαστε στο δράμα, μια σπιθούλα τόσο δα, αρκεί για να σε κρατάει πάντα αναμμένο. Για να μη χαθεί η σπίθα πάντα χρειάζεται να σε εκπλήσσει λίγο ο καλός σου. Να μη σε αφήνει να σε πάρει η ρουτίνα, η ρουτίνα θα είναι πάντα εκεί να μας περιμένει να γεράσουμε, είτε μαζί, είτε μόνοι, είτε με κάποιον άλλο. Το σίγουρο είναι ότι δεν πρέπει να σταματήσουμε ποτέ να ψάχνουμε τρόπους να ανανεώνουμε τη σχέση μας και ίσως ο πιο απλός και πλέον οικονομικός τρόπος να σε εκπλήξει ο καλό σου είναι να σου φέρει λίγα λουλούδια. Όχι δεν χρειάζεται να γιορτάζεις κάτι για να σου φέρει λουλούδια, έλεος πια. Επίσης δεν χρειάζεται να σου αγοράσει, μπορεί να σου κόψει ένα φύλλο συκής από το δρόμο και απλά να σου δείξει ότι σε σκέφτηκε, σε σκέφτεται...δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο.

Έχεις ιδέα αγοράκι πως αισθάνεται μια γυναίκα στα χέρια ενός άντρα όταν γυρνάει και της λέει "Είσαι δικιά μου"?? Ξέρεις πώς τρέμει η καρδιά της όταν διαβάζει το sms που της έστειλες και έγραφε "Σε θέλω"?? Ξέρεις πόσο γρήγορα λυγίζουν αυτά τα πόδια όταν της το πείς την ώρα που την φιλάς απαλά στα χείλη;?? Μάλλον δεν έχεις ιδέα...γιατί δεν το έκανες ποτέ, ή μάλλον την τελευταία φορά που το έκανες ήταν πριν ακόμα της πεις "Σ'αγαπώ". Το "Σ'αγαπώ" είναι μια λέξη που θα την αναλύσω άλλη φορά. Δεν με παίρνει τώρα. Εγώ δεν ξέρω ρε κορίτσια, δεν θα μπορούσα να αντισταθώ ούτε στον Κουασιμόδο αν με έσφιγγε στην αγκαλιά του με τα γερά του μπράτσα και μου έλεγε "είσαι δικιά μου". Αν ερχόταν αύριο ένα όμορφο παλικάρι, ας πούμε στη δουλειά, και την ώρα που πέρναγε από δίπλα μου, με ακουμπούσα δήθεν τυχαία και μου ψιθύριζε "σε θέλω", εγώ μάλλον θα λιποθυμούσα εκεί και τότε.

Εντάξει, η καθημερινότητα είναι καθημερινότητα, αυτό δεν αλλάζει. Τι μπορεί όμως να αλλάξει τη καθημερινότητα μιας γυναίκας; Ένα βλέμμα, ένα βλέμμα αρκεί. Από αυτόν που ενδιαφέρεται αλλά δεν στο δείχνει, από αυτόν που σε γουστάρει αλλά ντρέπεται, από αυτόν που σε αγαπάει ή και από το απαγορευμένο ακόμα, γιατί όχι. Αυτό το βλέμμα και μια χειρονομία, ένα δήθεν σκούντημα, ο τρόπος που σου δίνει κάτι. Μόνο ένα από αυτά για να επιστρέψεις στο σπίτι ανανεωμένη και να ετοιμαστείς για το αύριο αισιόδοξη και λαμπερή. Τόσο λίγο μας ξέρουν τελικά;

Τόσο απλά, καθημερινά πράγματα που μπορούν να ανεβάσουν μια γυναίκα. Αυτό που θέλουν οι γυναίκες δεν είναι διαμάντια και ρουμπίνια, δεν είναι δαχτυλίδια-κοτρόνες, δεν είναι ταξίδια ανά το κόσμο, δεν είναι λούσα και ακριβά αυτοκίνητα, δεν είναι τίποτα άλλο από το να σου δείχνει ο καλός σου ότι σε θέλει ακόμα.
Υ.Γ. Οκ, υπάρχουν γυναίκες εκεί έξω που τους γυαλίζουν όλα τα παραπάνω, αλλά αυτά δεν μπορούν να κρατήσουν μια σπίθα αναμμένη, μπορούν;

Τι αλλαγές πάλι;

2011-04-01T20:10:00.000+03:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

χρειάζομαι για άλλη μια φορά τη βοήθειά σου.

-Λέγε τι θες πάλι.

-Σκεφτόμουν...θέλω να κάνω αλλαγές αυτό τον χρόνο.

-Τι αλλαγές πάλι;

-Από τη μία η δουλειά, από την άλλη το σπίτι...

-Πάλι σε έπιασε κρίση χρυσό μου;

-Όχι, τι κρίση και βλακείες, απλά...

-Τι έγινε με τη δουλειά;

-Να, μπορεί τον Αύγουστο να μας απολύσουν

-Χάρη θα σας κάνουν, ευκαιρία να βρείτε μια φυσιολογική δουλειά

-Ναι, αλλά...

-Δεν έχει αλλά...Όλα ωραία και καλά αλλά όχι και να τρελαθούμε κιόλας, μπορείτε και με λιγότερα.

-Λες ε;

-Λέω.

-Και το σπίτι;

-Ααααα, το σπίτι...

Ήμαστε σε καλό δρόμο.

2011-04-01T10:00:00.001+03:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
έχω μια απορία
-Τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Να ξεχρεώνεις ή να μαζεύεις λεφτά;
-Να ξεχρεώνεις.
-Και να μην έχεις τίποτα στην άκρη;
-Τι να τα κάνεις στην άκρη αν τα χρωστάς;
-Οπότε με συμβουλεύεις να πάω να δώσω και αυτά τα 300 που μου έμειναν στην άκρη για να ξεχρεώσω την πιστωτική;
-Και θα μείνεις άφραγκη;
-Ναι.
-Αν και δεν μου ακούγεται όμορφο...να μείνεις άφραγκη...αφού μπορείς τώρα, πήγαινε ξεχρέωσε την πιστωτική σου.
-Να μην βάλω 150 και τον άλλο μήνα 150;
-Υπήρξες πολλές φορές καλοπληρώτρια;
-Εεεε, όχι και πάντα.
-Βάλε και τα 300 και καθάρισε τώρα που μπορείς, αύριο δεν ξέρεις τι γίνεται. Τι άλλο χρωστάς;
-Εεεε, την εφορία, τον ΟΤΕ, το χρέος του πρώην-πρώην και μια κλήση, εεεε, και το αυτοκίνητο.
-Ο Χριστός και η Παναγία και οι 12 Απόστολοι, all together.
-Μα, έχω ήδη ξεχρεώσει ένα δάνειο και σχεδόν την πιστωτική. Έχω κάνει και τόσα ταξίδια...
-Ε, τότε βρίσκεσαι σε καλό δρόμο.

Κάθε εμπόδιο για καλό

2011-03-31T17:02:00.005+03:00

Είναι όπως έγραψα και παλαιότερα, άλλες φορές σε θέλει, άλλες όχι. Όταν σε θέλει λοιπόν εσύ οργανώνεσαι και ονειρεύεσαι, όταν δεν σε θέλει όμως σε ρίχνει από το όνειρό σου. Από το παραμύθι σου. Όμως σκέφτομαι αγαπητό μου ημερολόγιο,

μήπως έτσι είναι καλύτερα;

-Κάθε εμπόδιο για καλό.

-Αυτό σου λέω.

-Ε, ναι αγάπη μου, τώρα μπορείς ελεύθερα να ξε-αγχωθείς και να ονειρευτείς κάτι άλλο.

-Ίσως είναι καλύτερα έτσι, ναι έχεις δίκιο, όμως...

-Τι όμως;

-Όμως, λέω εγώ τώρα...το ήθελα πολύ και έχω στεναχωρηθεί.

-Σκέψου πως τώρα μπορείς να το ξανασκεφτείς και να το ξανά οργανώσεις καλύτερα, χωρίς να πιέζει ο χρόνος...σκέψου, ότι έχεις περισσότερες επιλογές, ίσως αυτό να σημαίνει πως κάτι άλλο πρέπει να κάνεις. Και αν το θές τόσο πολύ όπως λες, μπορείς να το ξανά χτίσεις από την αρχή με πιο γερές βάσεις. Ξε-στεναχωρήσου λοιπόν.

-Μάλλον έχεις δίκιο.

-Πάντα.
-Και με τις εξελίξεις αυτές, θεωρώ πως ήρθε σε πολύ καλή στιγμή να αναθεωρήσω. Νοιώθω πιο ελεύθερη.
-Πάντα.

Παντρειά γιοκ

2011-03-31T10:00:00.003+03:00

"Τι να τον κάνεις το γάμο αν η σχέση είναι έτσι όπως την ήθελες". Ποτέ δεν υπήρξα ρομαντική και τα αγαπημένα μου χρώματα ανέκαθεν ήταν το μαύρο και το άσπρο. Όχι το ροζ. Εγώ από μικρή θυμάμαι δεν ήθελα να παντρευτώ, ούτε παιδιά ήθελα να κάνω. Ποτέ δεν θεώρησα ότι έχω ανάγκη έναν άντρα στη ζωή μου. Τι κρίμα...

Όμως μεγαλώνω, ναι μεγαλώνω και δεν έχω κανένα πρόβλημα να το παραδεχτώ και να το αποδεχτώ. Έχω αλλάξει σκεπτικό λοιπόν, έχω γίνει και εγώ ιδιότροπη ίσως, αν θα είμαι με έναν άνθρωπο στη ζωή μου, τουλάχιστον θέλω να ξέρω που βαδίζουμε, αλλιώς βαδίζω και μόνη μου. Θέλω να γνωρίζω τις προθέσεις του, δεν με νοιάζει ειλικρινά αν θα παντρευτώ ever ή never, αρκεί να είναι δική μου απόφαση.

Όταν χώρισα με τον "Τάκη", εκείνος γύρισε και είπε σε φίλους και γνωστούς πως το καλοκαίρι που θα ερχόταν θα με ζητούσε σε γάμο. Μέχρι και η μάνα μου το έμαθε...Σιγά ρε Τάκη μην είχες αγοράσει και δαχτυλίδι...

Είναι δικαίωμά μου να θέλω να γνωρίζω πότε σαχλαμαρίζω με κάποιον και πότε είμαι σοβαρά με κάποιον. Γιατί αν αυτός ο κάποιος δεν έχει κατά νου του να με αποκαταστήσει μετά από 4 χρόνια σχέσης να το ξέρω, μη γεράσω στο πλάι του. Υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές, δεν είμαι 20 χρονών. Και ενώ ποτέ δεν πίεζα καταστάσεις, έφτασα εγώ να παθαίνω κρίσεις πανικού γιατί ο κάθε μαλάκας έρχεται στη ζωή μας και τα κάνει άνω-κάτω.

Ο καλός μου πέταξε το μαργαριτάρι του προχθές "εσύ, σε κάνα χρόνο, είσαι σε ηλικία για παιδί". Και εσύ καμάρι μου είσαι 35, μετά από 3 χρόνια, σκέψου αν θές κάνα παιδί, αλλιώς να βρεις μια που να μην την πιέζει ο χρόνος.

Εν ολίγη, φοβάμαι πως και αν με ζήταγε τώρα, δεν ξέρω τι απάντηση θα έπαιρνε. Τον αγαπάω ναι, αλλά αισθάνομαι πως έχει παγώσει ο χρόνος και έχει μπει ανάμεσά μας. Για άλλη μια φορά στη ζωή μου, βλέπω το κάθε μαλάκα να περπατάει μπροστά και εμείς ακόμα κοιτάμε πίσω.

Δεν θα το αντέξω ξανά. Τώρα είμαι πλέον ελάχιστα ίσως ρομαντική; θέλω να με αγκαλιάσει, να γονατίσει, να μου πει ότι με θέλει και με αγαπάει...δεν θέλω να του τα βγάζω με το τσιγκέλι. Αν και οι περισσότεροι άντρες παραδέχονται πως δεν εκφράζονται εύκολα, αλλά κάνουν κινήσεις για να δείξουν την αγάπη τους, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι εμείς οι γυναίκες, πού και πού θέλουμε και να το ακούμε.

Η γυναίκα ερωτεύεται, αγαπάει...

2011-03-30T20:18:00.006+03:00

Η γυναίκα ερωτεύεται σφοδρά πάντα με τη καρδιά της αρχηγό και αγαπάει βαθιά πάντα με το μυαλό της σε εκείνον που χαρίζει τη καρδιά της. Η γυναίκα επιμένει σταθερά για τον άντρα που αγαπάει και υπομένει όλα τα λάθη του και τα ελαττώματά του. Η γυναίκα περιμένει υπομονετικά τον άντρα να σχεδιάσουν το μέλλον τους.

Η γυναίκα βαρέθηκε να περιμένει, δεν βλέπει μέλλον και άρχισε σιγά-σιγά να μισεί τα ελαττώματά του και τα λάθη του, δεν τα βρίσκει πια διασκεδαστικά. Η γυναίκα δεν επιμένει πια, απλά υπομένει γιατί αγαπάει βαθιά μα δεν είναι πια ερωτευμένη όπως παλιά.

Μετά από 4 σχέσεις μεγάλης διάρκειας, από την ανώριμη ίσως εφηβεία μου μέχρι τα πρώτα μου άντα, θεωρώ πως έχω άποψη. Αυτό που έχω εμπεδώσει είναι ότι οι άντρες καταλαβαίνουν πόσο ανάγκη είχαν αυτό που ήταν δίπλα τους, όταν το χάσουν. Μα τότε είναι αργά.

Για να αντέξει μια σχέση μέσα στο χρόνο, ο χρόνος δεν πρέπει να παγώσει. Χρειάζεται κάποιον να ζεσταίνει την ατμόσφαιρα.

Του δίνω και το Παρίσι και τέλος. Μετά θα κάνω αναφορά.

Το καλάμι

2011-03-30T17:00:00.001+03:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

σήμερα αναρωτιόμουν, μήπως έχω καβαλήσει το καλάμι;

-Εμένα ρωτάς;

-Ναι, εσύ τα βλέπεις τα πράγματα πιο αντικειμενικά από εμένα.

-Ε, τότε ναι, το έχεις καβαλήσει γλυκιά μου, εδώ και καιρό.

-Μα...

-Δεν έχει μα και ξε-μα.

-Μα θέλω τόσο πολύ να πάω στο Λονδίνο.

-Ε, τότε σε βλέπω να πηγαίνεις solo.

-Γιατί;

-Γιατί θα σε χωρίσει γλυκιά μου το αμόρε σου.

-Λές ε;

Ρουτίνα ή Κουρτίνα

2011-03-29T20:35:00.002+03:00

Άλλαξε η ώρα, μπήκε και η άνοιξη. Ξαφνικά τη Δευτέρα σχόλασα στις 18:00 και έξω ακόμα ο ήλιος έλαμπε. Έφτασα στο σπίτι μου 19:00, μια καλή ώρα θα έλεγε κανείς. Ακόμα ο ουρανός φώτιζε. Η ώρα είχε πάει 21:30 και δεν είχα κάνει τίποτα το ιδιαίτερο. Στη τηλεόραση δεν είχε ούτε μια ταινία της προκοπής και ο καλός μου έβλεπε ότι χειρότερο έπαιζε. Βρέθηκα για άλλη μια φορά να χάνω τη μέρα μου.

Βαριέμαι γιατρέ μου και αυτό που φοβάμαι είναι ότι θα φέρω τα πάνω κάτω για να μην τρελαθώ.

Είμαι ο άνθρωπος που σκέφτεται πολύ πριν κάνει μια αλλαγή στη ζωή του και στο τέλος την κάνει εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Η αλήθεια είναι ότι ίσως και να φοβάμαι να κάνω κάποια αλλαγή τώρα, από την άλλη όμως κοίτα μη take my chances και με αυτό και ψαχνόμαστε.

Αν δεν την ψωνίσω τώρα, πότε;

2011-03-29T15:57:00.000+03:00

Είμαι νέα και ωραία. Δεν έχω κλείσει ούτε τα 30. Είμαι 1,64 και 55 κιλά...νάρα δηλαδή. Είμαι ξανθιά (η κακομοίρα), με καστανά μάτια. Έχω μια δουλειά αρκετά καλή που μιλάω πολύ λίγο για αυτήν (γιατί δεν είμαι ψωνάρα). Βγάζω ένα καλό μισθό, πάντα σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές μου (παρόλο που χρωστάω τα κέρατά μου). Δεν έχω πολλούς φίλους (το οποίο δείχνει ή ότι είμαι bitch ή ότι με ζηλεύουν όλες οι bitch.) Έχω ένα πολύ όμορφο αγόρι...ναι-ναι (Αυτό δεν το περίμενα ούτε και εγώ από μένα). Δηλαδή αν δεν την ψωνίσω τώρα, πότε θα την ψωνίσω; Και τι μου λείπει λοιπόν για να ολοκληρωθεί το παζλ;

-Λίγη αυτοπεποίθηση...ίσως;

-Αυτή που χάθηκε στο χρόνο;

-Ναι μάτια μου, αυτή.

Οι περισσότερες από εμάς πάσχουμε από έλλειψη αυτοπεποίθησης. Μωρέ ουστ, που θα σου κάνω τη χάρη, την έχω βάλει σε ένα τρένο και έρχεται. Και σιγά-σιγά ανοίγω ξανά τα φτερά μου.

Εδώ σε θέλω κάβουρα... Εμείς η νέα γενιά, χμ το ξανασκέφτομαι αυτό, δεν ήμαστε και νιάτα... anyway, κάθε φορά που ανοίγουμε τα φτερά μας βλέπουμε μαύρο στον ορίζοντα. Και έτσι κάθε φορά που πάμε να κάνουμε ένα βήμα τρώμε τα μούτρα μας.

I'll take my chances.

Η καλή εβδομάδα από τη Δευτέρα φαίνεται.

2011-03-28T14:25:00.000+03:00

Σου λένε με σιγουριά πως μέχρι τον Αύγουστο θα έχεις δουλειά, μετά κάνε το σταυρό σου. Εγώ λέω όσους σταυρούς και να κάνω, το πακέτο θα το φάμε, εσείς τι λέτε?Είναι κάποιοι άνθρωποι, που το "απολύεσαι" το έχουν σαν το "καλημέρα". Κάτω από τέτοιες συνθήκες ελπίζω να μου πέσει το Τζόκερ μέχρι τον Αύγουστο.

Επίσης έχω να γράψω το εξής για σήμερα στη δουλειά: πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό, τους έχω όλους πάνω από το κεφάλι μου και μου έχουν σπάσει τα νεύρα. Απορώ γιατί φτιάξανε γραφείο μέσα...για να το κοιτάνε? Γίνεται της Πόπης εδώ μέσα λέμε, δεν μπορώ να τα κάνω όλα ταυτόχρονα γλυκά μου πλάσματα, να μιλάω στο τηλέφωνο, να κόβω δελτίο, να χτυπάει το σταθερό, να μου φέρνουν τιμολόγια και να με ρωτάνε με απορία

-"Πού είναι ο καφές, έχει έρθει ο Γρηγόρης, γιατί έχουν αργήσει?"

Τελικά c'est la vie

2011-03-28T09:14:00.017+03:00

Λογάριαζες καλή μου, χωρίς τον ξενοδόχο. Τί φαγητά, τί σαλάτες, τί κρασία, τι μπάνια, τί μαλλιά και τί εσώρουχα μου λές εσύ τώρα. Ο καλός μου είχε καλέσει τη μαμά του για φαγητό. Με αυτά και με αυτά, βρεθήκαμε να τρώμε τις μπριζολίτσες, να μαζεύουμε την κουζίνα και να αράζουμε στον καναπέ με αναμένη την τηλεόραση στο Star.

Φιλοξενήσαμε τη μητέρα του το βράδυ, οπότε και κοιμηθήκαμε όλοι σαν πουλάκια. Και όχι ότι τα πράγματα θα εξελισόντουσαν καλύτερα την άλλη μέρα το πρωί. Είχε καλέσει τον πατέρα του με την μικρή του αδερφή. Οπότε και άρχισα πάλι να αναρωτιέμαι...

C'est la vie γαμώ το κερατό μου? Εγώ τώρα θα έπρεπε να χαίρομαι που περνάω στιγμές ευτυχίες με τον καλό μου και την οικογένειά του ή θα έπρεπε να τα έχω πάρει στο κρανίο που δεν με ενημερώνει ποτέ και φτιάχνω σενάρια στο μυαλό μου; Εγώ δηλαδή τώρα να υπολογίσω ότι αυτή είναι η ζωή μας, πάει και τελείωσε και μάλλον καλύτερα να το θέσω έτσι "εκείνος τελείωσε", εγώ πότε θα τελειώσω;

Από την αρχή της σχέσης μας είχα ξεκαθαρίσει το εξής: "Αν περάσουν πάνω από 5 μέρες χωρίς σεξ, κάτι δεν πάει καλά". Τί να κάνω δηλαδή, το έξω ξαναδεί το έργο, Déjà vu που λένε ξανά οι Γάλλοι.

Μετά θα έρθουν τα αγαπησιάρικα αγκαλιάσματα, μετά τα αδερφισιάρικα και μετά ciao belle.

Δηλαδή εν ολίγης "όλα του γάμου δύσκολα" και σας ρωτώ φίλοι μου, καλοί μου φίλοι...γιατί όλα του γάμου δύσκολα όταν εγώ ακόμα δεν εβρίσκομαι σε γάμο?

Όμως συνειδητοποίησα πως όλα αυτά ήταν στο κεφάλι μου, άλλη μια εβδομάδα δύσκολη που μόλις έκανα σεξ με τον καλό μου, περάσανε και οι απορίες, περάσανε και τα νεύρα , περάσανε όλα.

Την άλλη μέρα πάλι στους δικούς του για φαί και το απόγευμα για καφέ με φίλους στη παραλία. Όλα μέλι-γάλα. Τελικά C'est la vie και πάλι έτσι είναι η ζωή, με τα ups and downs της. Ίσως περισσότερα πράγματα από ότι νομίζουμε, περνάνε από το κρεβάτι μας και εμείς ιδέα δεν έχουμε.

Καλή εβδομάδα.