Αι σιχτιρ βαρέθηκα


,

2 σχόλια

Η κατάσταση τα 3 τελευτάια χρόνια έχει ως εξής:
Κάθε που τελειώνουν οι διακοπές και γυρνάω πίσω στη δουλειά με πιάνει στην αρχή μια ξενέρα, μετά μια μελαγχολία, ένας κόμπος στο στομάχι κάθε φορά που χτυπάει το εταιρικό, θέλω να φύγω, να χαθώ, να χαθώ, να χαθώ, ένα πρωί σε μια ελεύθερη ιδέα, αναρχική ένα πράγμα.  Και σκέφτομαι "Πωωω, μέχρι τα Χριστούγεννα τώρα..."

Και έτσι μάλλον καθιερώθηκε, από Αύγουστο έως και Δεκέμβριο ασχολούμαι με τις δημιουργίες μου και τις καλλιτεχνίες, με τα βιτρό μου και την ζωγραφική μου.  Όλα προορίζονται για Χριστουγεννιάτικα δώρα και έτσι γεμίζω και τον χρόνο μου.  Βάφω και κανα τοίχο στο σπίτι αμα λάχει.

Μετά έχουν πιάσει τα πολλά κρύα, το εργαστήριο δεν πλησιάζεται, περνάνε οι γιορτές και με πιάνει μια κατάθλιψη, σκέφτομαι "Πωωω, μέχρι το Πάσχα τώρα να βάψουμε κανα αυγό"...
Και έτσι από τον Δεκέμβριο μέχρι τον Μαίο ασχολούμε με την ραπτική μου.  Καλά δεν ράβω και ολόκληρη γκαρνταρόμπα.  Μάλλον καμια ρόμπα αλλά εντάξει, είμαι ευχαριστημένη.  

Από τον Μαίο μέχρι τον Αύγουστο που θα πάρω άδεια, λόγω της φύσης της δουλειάς δεν προλαβαίνω ούτε να κλάσω όχι να ράψω ή να ζωγραφίσω.   Θα σκεφτεί κανείς πόσο πλούσια φαντάζει η ζωή μου, μές τη δημιουργία είναι.

Έτσι και φέτος, μόλις πάτησα το πόδι μου στη δουλειά μου ήρθε να ξεράσω, κάθησα το σκέφτηκα και τελικά κατάλαβα.  Με ενοχλεί που η δουλειά μου δεν είναι πλέον δημιουργική για μένα.  Στην αρχή, ήταν όλα τόσο άγνωστα, στην πορεία συνειδητοποίησα ότι δεν αλλάζουμε καθόλου, δεν διορθωνόμαστε, δεν πάμε μπροστά.  Είναι δύσκολο να περιγράψω τους ρυθμούς της εταιρίας που δουλεύω, φαντάζομαι όπως όλοι αλλά και πάλι δύσκολο μου φαίνεται να εξηγήσω ότι ήμαστε μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.  Και σε αυτήν την κατάσταση ρουτίνας ε, βαρέθηκα πια.  Αι σιχτίρ.  "Θα μου φάνε τα καλύτερά μου χρόνια".
Like:
{[['']]}

2 comments

Από το Blogger.