Θέλω να προσπαθήσω περισσότερο


, ,

Εσύ τι λές;

Έχουμε τόσα πράγματα στο μυαλό μας που ξεχνάμε να ανασάνουμε, έχει γίνει πλέον ζουμί.  Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι αν θυμόμαστε ότι ήμαστε ζωντανοί και τελικά τι είναι αλήθεια αυτό που μας το θυμίζει.  Είναι άραγε αυτό που λένε "μας έχουν φέρει στο αμήν";
Από παντού μας κόβουν και πουθενά δεν ράβουν.  Σήμερα έπιασα τον εαυτό μου να φωνάζει στο αφεντικό μου "όχι, είμαι ένα στρατιωτάκι" ενώ εκείνος μου έλεγε "είσαι ένας νοήμον άνθρωπος".  Μάλλον έχουμε ξεχάσει ότι ήμαστε άνθρωποι, ή μάλλον καλύτερα κάποιοι άλλοι το έχουν ξεχάσει για εμάς και έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά, ήμαστε όλοι στρατιωτάκια.
Άραγε έχουν δυσκολέψει τα πάντα γύρω μας ή εμείς τα κάνουμε δύσκολα;  Καλή ερώτηση, μου θυμίζει λίγο το "ο άνθρωπος είναι η αιτία της καταστροφής του κόσμου όλου", με τις επιλογές του.  Για παράδειγμα, αν βγει η Ν.Δ. και τον Ιούνιο φάμε μια μούντζα, ε, καλά να πάθουμε.  Γιατί αφού ήξερες καλέ μου άνθρωπε.  Και το ΠΑΣΟΚ το ξέρεις και την Ν.Δ. την ξέρεις, να πω ότι δεν ήξερες;  Όχι ότι ο Σύριζα είναι καλύτερος, μπορεί να είναι μια από τα ίδια αλλά να, αν δεν ρισκάρεις δεν θα πας πουθενά.  Αλλά φοβάσαι να ρισκάρεις, γιατί παρακολουθείς πολύ τηλεόραση, γιατί σου έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου γιατί σε βιάζουν ψυχολογικά και σε εκβιάζουν, σε τρομοκρατούν.  Πρέπει να δώσουμε ένα τέλος σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι έχουν τούτη τη δύναμη, να μας κάνουν ότι θέλουν.  Και μόνο η διαφήμιση της Ν.Δ. με τις σημαίες της Ε.Ε. τα λέει όλα, είναι απαράδεκτοι.
Δηλαδή δεν μπορεί, θα υπάρχει μια λογική εξήγηση για το που έχουμε φτάσει.  Το ίδιο ισχύει και για την καθημερινότητά μας και τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή, τους ανθρώπους, τη γη.
Είμαι ένας ανήσυχος άνθρωπος που δεν μου φτάνει το ένα, θέλω και το άλλο, έτσι σπαταλάω τον χρόνο μου και τη μέρα μου σε υποχρεώσεις.  Τόσες που στο τέλος κοιμάμαι στις 02:00 κατά κουρασμένη.  Γιατί άραγε όλο αυτό;
Σκεφτόμουν, όταν παίζω sims (μην γελάτε, μου αρέσει να παίζω sims), το ανθρωπάκι μου μπορεί να νυστάζει, να πεινάει ή να κατουριέται, εγώ το βάζω fast forward να κάνει τις δουλειές του σπιτιού, να πάει δουλειά, να μαγειρέψει να φάει και όταν πια φτάσει στο κόκκινο τότε το στέλνω στο κρεβάτι.  By the way, στο fast forward έχω ήδη χάσει τη μέρα του μέσα στο δίλεπτο.  Το ίδιο κάνουμε και εμείς.  Τα κάνουμε όλα γρήγορα, να τελειώσουμε μπας και ξεκουραστούμε, κάποια στιγμή το βράδυ.  Και όταν φτάσει το βράδυ δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο γρήγορα πέρασε η μέρα.
Και τώρα τι έγινε ξαφνικά και με έπιασε τέτοιος πόνος;  Είναι η πουτάνα η ζωή μικρή και δεν το έχουμε πάρει είδηση.  (Μπορεί το τρακάρισμα λίγο να με ταρακούνησε, δεν λέω), αλλά πόσα τέτοια πρέπει να συμβούν για να συνειδητοποιήσω ότι θέλω μια πιο απλή ζωή, πιο όμορφη, με λιγότερο άγχος, με περισσότερη ουσία.  Θέλω να προσπαθήσω περισσότερο να αλλάξω ότι με κουράζει, να γελάω πιο πολύ, να ξεκουράζομαι πιο πολύ, να βλέπω τους ανθρώπους που αγαπάω πιο πολύ, να τρώω καλύτερα (και όχι πιο πολύ).
Κουράστηκα, σκέφτομαι μερικές φορές.  Μάλλον αυτό που μας κουράζει είναι το ίδιο το μυαλό μας.
Like:
{[['']]}

Από το Blogger.