Όλα του γάμου δύσκολα?


10 σχόλια

Αν μου λέγανε ότι θα είναι τόσο πακέτο να οργανώσεις ένα γάμο...μπορεί, λέω μπορεί να το σκεφτόμουν καλύτερα.  
Και αντί να δέχομαι βοήθεια από τους ανθρώπους που περίμενα, τελικά δέχομαι περισσότερη πίεση.  Το ένα τους ξινίζει, το άλλο τους βρωμάει.  Υπήρχαν άνθρωποι που μόλις το ανακοινώσαμε ξαφνιαστήκανε, λες και το ακούγανε για πρώτη φορά, αλλά έτσι είναι, μόλις ορίστηκε η ημερομηνία πάθανε ένα σοκ.  Ειλικρινά δεν κατάλαβα τελικά τι περιμένανε, να περιμένουμε να βγει η Ελλάδα από το αδιέξοδο για να παντρευτούμε; Να πλουτίσουμε πρώτα;  Με την απορία θα μείνω.
Πίσω στα δικά μας.  Εγώ ψάχνω παντού να μου βγει ο γάμος οικονομικά, μπομπονιέρες, προσκλητήρια κτλ.  ξέρετε.  Ούτε για κρεβάτι είχαμε μιλήσει, ούτε για φαγοπότι.  Ξαφνικά πρέπει να τα κάνω όλα.  Κρεβάτια, κόσμος, φαγητά, γλέντια.  Και η ουσία είναι μία, δεν θέλω την οικονομική υποστήριξη ανθρώπων αν νομίζουν ότι δεν έχουμε τα κακόμοιρα.  Δεν είναι ότι δεν έχουμε, είναι ότι δεν διατίθεμαι να τα διαθέσω για να πάμε να φάμε 100 άτομα σε ένα μαγαζί.  Πες με μλκ, δεν με νοιάζει, προτιμώ να πάω κάπου μια βδομάδα διακοπές.  Κάποιος θα πει "καλά μόνο το ταξίδι σκέφτεσαι";, γιατί το έχω ακούσει και αυτό.  Ε, ναι ρε φίλε, κάθε χρόνος και χειρότερα, τα οικονομικά, τα επαγγελματικά, θα φάω εγώ 5 μήνες από τη ζωή μου να τρέχω σαν την παλαβή για να οργανώσω το πανηγύρι, θα έρθει το καλοκαίρι, θα λιώνω από τη ζέστη, θα κάνω με το καλό το γάμο και μετά θα κάτσω σπίτι μου να κοιτάω τη βερικοκιά;  Δεν νομίζω Τάκη, άλλωστε για αυτό το νυφικό μου θα κοστίσει 300€, για αυτό τα προσκλητήρια και τις μπομπονιέρες θα τις φτιάξω εγώ, για αυτό τον στολισμό θα τον κάνουμε εμείς.  Εγώ όλα αυτά δεν τα κάνω για να πάω να ταΐσω τον κόσμο παϊδάκια.  Συγνώμη κιόλας, είμαι λίγο ξενέρωτη για κάποιους.
Εγώ και ο καλός μου ήμαστε πολύ απλοί, θέλαμε λίγα και καλά και ξαφνικά αισθανόμαστε ότι μας βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό τα λίγα να γίνουνε πολλά, πολλά και καλά σημαίνουν λεφτά.  Και έλα μωρέ το ένα και έλα μωρέ το άλλο.
Νόμιζα, πως η νύφη έπρεπε να είναι χαρούμενη, να οργανώνει με το χαμόγελο στα χείλη, οι φίλοι, γνωστοί, συγγενείς και συμπεθέρια να την βοηθάνε και εγώ εχθές έκλαιγα γιατί το ιβουάρ που διάλεξα μοιάζει με κίτρινο.

Υ.Γ. (12/2012) Η αλήθεια είναι ότι είμαι λίγο ξενέρωτη ε?
Like:
{[['']]}

10 comments

Από το Blogger.