Υπομονή, κουράγιο και τα συναφή


11 σχόλια

Είμαι μια ξενερωμένη.  Ξέρεις...και η αισιοδοξία έχει τα όριά της.  Ο άνθρωπος κάποια στιγμή απελπίζεται, κουράζεται, βαριέται, δεν την παλεύει βρε αδερφέ.  Μια ηλιαχτίδα πέρασε μέσα από το σκουριασμένο παράθυρο της κουζίνας, ο καλός μου θα δουλέψει για ένα μήνα ξανά στην εταιρία σαν εξτρά τεχνικός /αποθηκάριος/οδηγός και δεν συμμαζεύεται.  Όμως παρ'όλα αυτά φοβάμαι πως δεν βλέπω φως στον ορίζοντα, που σαι ρε Νικολούλη.
Και εκείνος μπορεί να απελπίστηκε, να κουράστηκε, να βαρέθηκε.  Η μεταξύ μας κατάσταση είναι λίγο πολύ "είμαστε δύο πολύ καλοί φίλοι".  Κάποια στιγμή κάποιος με ρώτησε αν ο καλός μου ξενέρωσε που έχασε εκείνος τη δουλειά του παρά εγώ και εγώ απάντησα με μία σιγουριά "αποκλείεται, δεν σκέφτεται έτσι ο Λίνος μου".  Με την ίδια σιγουριά που έλεγα "σε μια βδομάδα θα έχει βρει δουλειά" ένα πράγμα.  Δεν ξέρω όμως, φοβάμαι μήπως όντως ισχύει και σκέφτομαι μήπως πληγώθηκε το εγώ του, το τούτο του, το άλλο του και συμπεριφέρεται κάπως περίεργα.  Όμως ρε άντρες, πρέπει να συνειδητοποιήσετε πως όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο δεν σας κόπηκαν και τα αρχ...υπάρχουν και χειρότερα και ο ανδρισμός σας θα λάμψει όταν δεχτήτε την κατάσταση και την πάρετε στα χέρια σας, να μη σας πάρει από κάτω, να μη σας ξενερώσει, να μη σκύψετε το κεφάλι, στη τελική εγώ δεν σου φταίω σε τίποτα.  
Ναι, αγωνίζεται για το μεροκάματο στο ταξί, αυτό του το παραδέχομαι, αλλά όταν γυρνά σπίτι θέλω τον άντρα που γνώρισα πριν 3 χρόνια, όπως εκείνος θέλει την γυναίκα που γνώρισε τότε.  Και αν έχουμε αλλάξει, και αν παρασυρθήκαμε από την καθημερινότητα και τα προβλήματα, πρέπει να φανούμε δυνατοί γιατί του χρόνου, όχι στο δημαρχείο, όχι στην εκκλησία αλλά στο δικηγόρο να μοιράσουμε τα έπιπλα μας βλέπω. 
Για να κλείσω...λίγο σκούρα τα πράγματα, πολλές σκιές, ένα σκοτεινό δωμάτιο, μαύρη μαυρίλα πλάκωσε που λένε.  Προσπαθώ όμως παίδες, προσπαθώ.

Like:
{[['']]}

11 comments

  1. Ανώνυμος
Από το Blogger.