Θα κρυώσουμε φέτος...το βλέπω εγώ.


2 σχόλια

Το blog μου είναι πραγματικά ο σωτήρας μου, το ημερολόγιό μου.  Όποτε έχω απορία σε θέματα ψυχολογικά κάνω search στις αναρτήσεις μου.
Το Φεβρουάριο λοιπόν, ξεκίνησαν τα άγχη μου και τα προβλήματά μου, κάποιοι από εσείς το θυμάστε, το είχατε διαβάσει, μόλις είχα πληροφορηθεί για την μείωση των 400 ευρώ από τους μισθούς μας..  Πάλι τώρα μήνα Οκτώβριο με τα προβλήματα και την αβεβαιότητα στη δουλειά και προ πάντων του μέλλοντος, νομίζω ξαφνικά κάτι δεν πάει καλά ξανά, για άλλη μια φορά.  Μια ταχυπαλμία, μια ζαλάδα, ένα πνίξιμο.  Και δεν είναι μήνας που νόμιζα πως τα είχα ξεπεράσει.  Δεν είναι τίποτα, σκέφτομαι.  Αυτό που είναι όμως είναι μόνιμο.  Ανασφάλεια.  Φοβάμαι πως τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά: τότε που μπορούσες να ονειρευτείς το μέλλον σου.
Τώρα ξερά γνωρίζεις πως τα όνειρα δύσκολα γίνονται πραγματικότητα.  Πάλι μειώσεις σε μισθούς, πάλι απολύσεις.  Αυτό όμως που με στεναχωρεί περισσότερο είναι ότι μόνο όλοι μαζί θα αλλάξουμε την κατάσταση, Έλληνες είμαστε.  Από μόνη μου δεν μπορώ να κάνω τίποτα.  Τι να κάνω άραγε;  Να βγω στους δρόμους να φωνάζω;
Δεν είμαι απαισιόδοξη, όχι, θα την παλέψω, όμως αναρωτιέμαι, εμείς φέτος δεν θα βάλουμε πετρέλαιο, ούτε το λιγοστό που καταναλώσαμε πέρσι, φέτος δεν θα έχουμε aircodition, ούτε για λίγους μήνες όπως είχαμε πέρσι, γιατί μας κάηκε, πάνω στο βουνάκι, με τις κώλο-αστραπές και την κώλο-κολόνα της ΔΕΗ που πήραν φωτιά τα πάντα και μου έκαψε τον υπολογιστή, το aircodition και το τηλέφωνο.  Αναρωτιέμαι, φέτος που το μόνο που μας παίρνει είναι η σόμπα υγραερίου και το αερόθερμο των 2000 watt, πώς στο καλό θα τη βγάλουμε;

Like:
{[['']]}

2 comments

Από το Blogger.