Έτσι αισθάνομαι, πολύ μονάχη.
Έχω πάρα πολλά στο μυαλό μου και λίγους να τα μοιραστώ.  Σήμερα στη δουλειά μας είπαν ότι μάλλον θα κάτσουμε δύο μήνες άνευ αποδοχών.  Λες και μας τρέχουν από τα μπατζάκια, θα φάμε  ψωμοτύρι και δεν θα πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας για δύο μήνες.  Παράλληλα μας λένε...πως είναι δύσκολο για κάποιους, γιατί έχουν οικογένειες κτλ.  Δεν κατάλαβα, εγώ δηλαδή που δεν έχω παιδιά τι θα απογίνω;  Δεν έχω λογαριασμούς;, δεν έχω υποχρεώσεις;  Δεν ξέρω, έχω στεναχωρηθεί πάρα πολύ αυτή τη στιγμή, δεν φτάνει που θα πληρώσουμε τους χίλιους φόρους φέτος, γαμώ το ελληνικό κράτος, θα μείνουμε και από δουλειά.  

Καμιά φορά, μου λείπει η παλιά μου η ζωή.  Οι φίλες μου, οι βόλτες μου, η ξεγνοιασιά μου.  Έχουν αλλάξει οι καιροί πολύ και έχει αρχίζει και με κουράζει όλο αυτό που ζω.  Η ανταγωνιστικότητα των γυναικών, η αναποφασιστικότητα των ανθρώπων, η αβεβαιότητα του μέλλοντος, η έλλειψη ειλικρίνειας των γνωστών μου, το ψέμα των αφεντικών μου, την έλλειψη κατανόησης κάποιων να δεχτούν τα προβλήματά μας.

Όταν εγώ προσπαθώ, προσπαθώ πολύ να αντεπεξέλθω στην καθημερινότητά μου.  Προσπαθώ να μην έχω ανταγωνισμούς, προσπαθώ να δίνω επιλογές στους ανθρώπους μου για να αποφασίζουν πιο εύκολα, προσπαθώ να εξασφαλίσω το μέλλον μου όσο το δυνατόν γίνεται, προσπαθώ να ανοίγομαι με τον κόσμο για να έχω πιο ειλικρινές σχέσεις, προσπαθώ να είμαι καλή στη δουλειά μου, προσπαθώ να εξηγήσω στους άλλους ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτά που έχουμε.  Γαμώ το κερατό μου, προσπαθώ πολύ.
Θα σας πω τι με ενοχλεί τον τελευταίο καιρό, με ενοχλούν οι άνθρωποι που έχουν άποψη για όλα, είναι ξερόλες, το παίζουν τέλειοι, δεν κάνουν λάθη (ever) και σου εκπέμπουν πάντα μα πάντα ανταγωνιστικότητα και αρνητικότητα.
Στην αρχή όλα ξεκίνησαν άψογα (έτσι συνηθίζεται άλλωστε), στην πορεία εξελίχθηκαν τελείως διαφορετικά.  Και καταλήγουμε κάποιοι άνθρωποι να το παίζουν πρωταγωνιστές στις ζωές των άλλων.  Με την τέλεια εμφάνισή τους, το τέλειο σπίτι τους, τις τέλειες δουλειές τους, τα όλα τους τέλεια.  Εσύ έρχεσαι πάντα δεύτερος.  Κάποια στιγμή αισθάνθηκα πολύ άσχημα, είχα χάσει την αυτοπεποίθησή μου και σαν επακόλουθο την αυτοεκτίμησή μου, μέχρι που συνειδητοποίησα πως τούτοι οι άνθρωποι κρύβουν μια τρομερή ζήλια μέσα τους, μια τρομερή ανασφάλεια.  Και έτσι άρχισα σιγά-σιγά να ξανα αποκτώ την αυτοπεποίθησή μου, δεν έφταιγα εγώ αλλά εκείνοι.  Και άρχισα πάλι να προσπαθώ για τη δημιουργία μιας όμορφης σχέσης ανάμεσά μας.  Σήμερα, τους λυπάμαι και δεν θα ξαναπροσπαθήσω άλλο.  Αυτή η ανασφάλειά τους και η ανάγκη τους για αναγνωριστικότητα με κάνει να θέλω να ξεράσω.

Κάποιοι άνθρωποι τρέφονται με την δυστυχία σου, με τα άσχημα πράγματα που σου συμβαίνουν,  με τον κλειστό σου χαρακτήρα και την χαμηλή αυτοεκτίμησή σου.  Δεν φταίνε αυτοί.  Εσύ φταίς.  Αυτή είναι η τροφή τους.