Της κουμπαριάς


3 σχόλια

Έχει απίστευτη ζέστη, κάνω διάλειμμα στη δουλειά να πεταχτώ μέχρι στο φούρνο για ψωμί και ιδρώνω.  Μέχρι να φτάσω στο φούρνο έχω ήδη λιώσει, μέχρι να γυρίσω βρίσκομαι σε άλλο κόσμο.  Έχει χαλάσει το aircondition στο γραφείο και προσπαθώ να τη βγάλω με ένα ανεμιστήρα (της κακιάς ώρας).  Εχθές γύρω στις 16:00 το κορμί μου είχε παραδώσει, δεν μπορούσα να σκεφτώ, να κουνηθώ, να σηκώσω τηλέφωνο, έσταζε από παντού ιδρώτας, όταν λέμε από παντού, εννοούμε από παντού, ναι είχε ιδρώσει ο κώλος μου.   
Το μυαλό μου δε, ταξιδεύει σε άλλη γη, σε άλλα μέρη.  Τη μια ψάχνει να βρει εκκλησία, την άλλη δημαρχείο, την άλλη νησί να φύγω μακριά, την άλλη πού θα πάω για μήνα του μέλιτος, καλά μήνας δεν θα είναι σίγουρα.  Μετά τρώω φλασιές για τα οικονομικά, πόσο κοστίζει το ένα, πόσο το άλλο, τι να κάνω για να μειώσω και άλλο τα έξοδα, πόσο άλλο;, κι άλλο; 
Τις δύο τελευταίες μέρες γυρνώντας από τη δουλειά, περάσαμε από ένα φιλικό ζευγάρι για καφέ, επιτέλους, κοινωνικοποιηθήκαμε λίγο, είχα αρχίσει να αρρωσταίνω.  Οι ρυθμοί της πόλης σε εξασθενούν, δεν φτάνει που δεν έχεις χρόνο για τον εαυτό σου πια, πού να βρεις για τους φίλους;  Χάρηκα τόσο πολύ που τα είπαμε, two days in a row.  Στις πολλές κουβέντες που κάναμε μία ήταν να τα μαζέψουμε και να φύγουμε για ένα νησί.  Ένα νησί κοντινό μια-δυο ώρες από την Αθήνα, το έχουν ήδη επισκεφτεί δυο φορές και μας δείξανε φωτογραφίες.  Εγώ φυσικά έμεινα κατά ενθουσιασμένη με το ξωκλήσι και τώρα ψάχνω να βρω τρόπο να παντρευτώ εκεί.  Ο πατέρας μου βέβαια απάντησε στον ενθουσιασμό μου ~Να πας μόνη σου να παντρευτείς εκεί.  Anyway, συνεχίζω.  
Δεν ξέρω αν έχω αναφέρει, αλλά ο καλός μου δε θέλει να βάλει κουμπάρο.  Υποστηρίζει και άδικο δεν έχει πως ο κουμπάρος πρέπει να είναι κάποιος κολλητός.  Και με τους κολλητούς του πια δεν κάνει παρέα, Οκ, αδερφάκι μου, πώς να κάνεις παρέα αφού δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ; Μερικές φορές αυτό δεν έχει καμία σημασία.  Και μιας και εγώ πια με τη κολλητή μου δεν κάνουμε παρέα το έλεγα με μια σιγουριά, εκείνη θα ήταν κουμπάρα.  Την πήρα τηλέφωνο την Ελένη, βγήκαμε για καφέ πριν φύγουμε για διακοπές, της το ζήτησα και δέχτηκε με χαρά.  Από τότε έχουμε μιλήσει 2 φορές και αυτές γιατί της τηλεφώνησα εγώ.  
Όχι όμως, εγώ θέλω να βλέπω την κουμπάρα μου από κοντά που και που, θέλω να με παίρνει τηλέφωνο που και που.  Νομίζω δεν ζητάω πολλά.  Και εδώ αρχίζουν οι προβληματισμοί.  Εγώ ήθελα πολύ να ήταν κουμπάροι το παραπάνω ζευγάρι αλλά επειδή έχουμε ξεκόψει λίγο ο καλός μου έχει τους ενδοιασμούς του.  Και δεν λέω, καταλαβαίνω αλλά νομίζω πως ήρθε ο καιρός να βγούμε και εμείς λίγο από το καβούκι μας, γιατί φταίμε και εμείς, δεν βγαίνουμε για καφέ, για φαΐ, για ποτό, για σκατό...έλεος πια.  Γεράσαμε και δεν το πήραμε χαμπάρι;
Και χάρηκα τόσο πολύ που τα είπαμε με τα παιδιά, ειδικά με τη κοπέλα, μου θυμίζει πολύ τη κολλητή μου, της μιλάω άνετα και δεν αισθάνομαι κανένα ανταγωνισμό, σε σχέση πάντα με άλλες κοπέλες που συναναστρέφομαι.  Βέβαια υπάρχει και το ενδεχόμενο όταν το πάρουμε απόφαση εμείς, να μη το δεχτούν εκείνοι.  Έτσι είναι αυτά.
Χωρίς κουμπάρους μπορούμε να παντρευτούμε άραγε;  
Like:
{[['']]}

3 comments

Από το Blogger.