Οχτώ και μία


,

7 σχόλια

Περιμένω πώς και πώς να βγω σε άδεια και να φύγω για διακοπές.  Βέβαια, ακόμα και αυτό παίζεται.  Κατά ένα περίεργο και μαγικό τρόπο, το budget όλο και μειώνεται.  Φυσικά έχω βάλει στην άκρη τα απαραίτητα χρήματα, τα οποία σημαίνουν μεταφορικά, ξενοδοχείο και σούπερ μάρκετ, αλλά τι στο καλό; Θα πάω εκεί χωρίς φράγκο στην τσέπη;, δεν γίνεται.  Και τι;  Θα γυρίσω χωρίς φράγκο στη τσέπη;, και αυτό δεν γίνεται.  

Μα όσο σκέφτομαι την περίπτωση
του να μην πάω και πουθενά, καταλαβαίνετε....δεν αισθάνομαι και πολύ καλά.  Το γεγονός να μη πάω εκεί που υπολόγιζα (και έχω δώσει προκ/λή στο ξενοδοχείο, και έχω κλείσει και ακτοπλοϊκά εισιτήρια), μου τη δίνει ακόμα περισσότερο.  Το περιμένω μήνες τώρα αυτό το διάλειμμα και η ιδέα του καλού μου, να μείνουμε σπίτι και να πηγαίνουμε κάθε μέρα για μπάνιο, μου φέρνει αναγούλα.

Προσπαθώ να του εξηγήσω...τον καταλαβαίνω απόλυτα, δεν παίζει σάλιο, όμως πως μπορεί να θεωρεί διακοπές την παραμονή στο ίδιο σπίτι που περνάς 12 μήνες τον χρόνο.  
Θα σκέφτομαι τη δουλειά, θα βλέπω τον νεροχύτη και θα σηκώνομαι να πλένω, θα βλέπω το πλυντήριο και θα θυμάμαι το σίδερο.  Θα κάνουμε κάθε μέρα χιλιόμετρα πάνω στο μηχανάκι (σαν πέρσι) για να πάμε σε μια παραλία, στις ίδιες παραλίες όμως, θα φύγουμε ένα σουκού και θα γυρίσουμε πίσω για να ξεκουραστούμε.  Θα χαλάσουμε τελικά όλα τα λεφτά και θα έχουμε μείνει στην Αθήνα.  Θα αρχίσω πάλι τις κατασκευές και τελικά αντί να ξεκουραστώ, θα κουραστώ περισσότερο και ψυχολογικά.  Και όταν θα έρθει η στιγμή να πάω στη δουλειά, θα βάλω τα κλάματα και θα καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή.  

Υπάρχει και το debay, αυτό που το βάζεις.  Να πάμε για 4 μέρες, να πάμε κάπου αλλού για 5 μέρες, για μια εβδομάδα.  Να πάμε κάμπινγκ.  Εγώ διότι πάντα κάμπινγκ έκανα και πρόβλημα δεν έχω, απλά στο μέρος που θέλω να πάμε δεν έχει κάμπινγκ και απαγορεύεται και το ελεύθερο έκλεισα δωμάτιο με κουζινάκι για να μαγειρεύω.  Τα βάζω λοιπόν κάτω και του λέω του καλού μου, ρε παιδί μου, και κάμπινγκ να πάμε τα ίδια λεφτά θα χαλάσουμε διότι θα τρώμε έξω.  Το μόνο που μπορεί να μας έρθει πιο οικονομικό είναι να πάμε κάπου για λιγότερες μέρες.  Εγώ που λέτε το έλεγα από πέρσι, θέλω 15 μέρες, αφού είδα ότι δεν γίνεται, είπα οκ στις 10 μέρες και αφού είδα ότι τα λεφτά είναι περιορισμένα είπα οκ, θα μαγειρεύω.  Δηλαδή σε τι άλλο πρέπει να πω οκ, δεν καταλαβαίνω. 

Και ίσως το καταλαβαίνει αλλά και εκείνος θέλει να καταλάβω ότι είμαστε πιεσμένα.  Εγώ ξέρετε τι λέω;  Όλο το χρόνο πιεσμένα ήμασταν, άι στο καλό πια.  Υγεία να έχουμε και όλα τα άλλα θα τα βρούμε.  Χρειάζομαι επειγόντως διακοπές και φαντάζομαι όλοι κάπως έτσι είναι.

Υ.Γ. (15/2012)  Τελικά ακούγομαι λίγο εγωίστρια και υπερβολική.  Θέλω να πώ, εδώ ο κόσμος χάνεται και το μ...χτενίζεται.  Εδώ δεν έχουμε λεφτά να φάμε και εγώ ήθελα ταξίδια.  Άνθρωπος βλέπεις...
Like:
{[['']]}

7 comments

Από το Blogger.