Από το Παρίσι στο δαχτυλίδι και το γονάτισμα..


,

21 σχόλια

Το σχεδίαζα μήνες.  Θα το έκανα δώρο στον καλό μου για τα γενέθλιά του αυτό το ταξίδι.  Συμπεριλάμβανε Moto GP, που ξέρω πόσο πωρωμένος είναι με τις μηχανές και συναυλία της Sade που ξέρω πόσο την λατρεύει.  Περισσότερα δεν χρειάζεται να γράψω για αυτό το ταξίδι σε αυτό το post.  Αυτό που κατάλαβα είναι ότι είχα τόσο πολύ άγχος για το ταξίδι αυτό που μάλλον μου προξένησε και όλα όσα πέρασα το τελευταίο διάστημα.  Και το λέω αυτό γιατί με το που πατήσαμε το πόδι μας σε Γαλλική γη και για τις 4 αυτές μέρες, δουλέψανε όλα ρολόι, από την ψυχική ηρεμία που ένοιωσα μέχρι και τα εντερικά μου....!!!
Την τελευταία μέρα μας στο Παρίσι, περιμέναμε πώς και πώς την συναυλία, καθώς λοιπόν περπατούσαμε στη γνωστή Champs Elysee και πολύ κοντά στις αψίδες του θριάμβου, μπαίνουμε στη Swarovski.  Βλέπει ο καλός μου ένα ωραίο δαχτυλίδι που του άρεσε πολύ, για εκείνον παρακαλώ, του λέω πάρτο, αυτά γίνονται once in a lifetime.  Μου λέει πάμε τώρα να διαλέξουμε και ένα για σένα.  Βλέπει ένα και μου λέει αυτό!!!  Το δοκιμάζω, λίγο κοτρόνα του λέω, αυτό μου αρέσει μου λέει.  Και φεύγουμε από το κατάστημα με δύο κουτάκια, ένα για εκείνον, ένα για εμένα.
Η μέρα κύλησε όπως κύλησε, και η νύχτα ήρθε, η συναυλία πέρασε, το πύργο δεν πρόλαβα να τον δω εκείνο το βράδυ, την άλλη μέρα πουρνό πουρνό την κάναμε για Ελλάδα.  
Η εβδομάδα πέρασε, όλα δουλεύανε ρολόι, σκεφτόμουν μάλλον ότι δεν ήθελε να με ζητήσει στο Παρίσι για κάποιους λόγους που έχουμε, σκεφτόμουν πως θα έρθει το Σαββατοκύριακο, κάτι θα ετοιμάσει.  Το Σαββατόβραδο ήρθε και τίποτα, την Κυριακή στεναχώρια εγώ, άρχισαν πάλι οι πόνοι στην κοιλιακή, δυσκοιλιότητα στο φούλ, τα νεύρα μου.  Περνάει η Κυριακή.  Μπαίνει η εβδομάδα, τίποτα, δεν κανονίζει τίποτα, δεν λέει τίποτα.  Έρχεται το Σαββάτο, εγώ σουβλιές η δικιά σας, με σκόνες διαλυμένες στα νερά για να πηγαίνω τουαλέτα, με στεναχώρια στα μάτια, ετοιμάζω δείπνο, όσο πιο όμορφο μπορώ για να μην κάνω μπαμ, κεράκια, μουσικούλα μαλακίες, τίποτα, σκέφτηκα πως το ξανασκέφτηκε ίσως, δεν ήθελε ίσως.  Έρχεται η Κυριακή, μιλάω με την μαμά μου, της τα λέω όλα, στεναχώρια εγώ, κλάμα στην τουαλέτα, της λέω μήπως τον πίεσα εγώ και τέτοια.  Μα πώς να τον πίεσα εγώ, αφού δεν του έχω πει τίποτα, μόνος του το πήρε, γιατί το πήρε;  Αρχίζω να καθαρίζω το σπίτι από τα νεύρα μου.  Ξεκινάω από την κρεβατοκάμαρα.
Καθαρίζω, φτιάχνω κουρτίνες, σεντόνια, ιστορίες, όρεξη να έχεις.  Έρχεται μέσα, γονατίζει, βγάζει το δαχτυλίδι...
"Και...Θέλεις να γίνεις γυναίκα μου?"
Και φοράω στο αριστερό μου μια κοτρονίτσα, όχι πολύ ακριβή (για να μην πάει το μυαλό σας, σαν του άλλους).
Το είχε δει το δαχτυλίδι στο ίντερνετ στο site της Swarovski, αλλά δεν είχε χρόνο να πάει να το πάρει.
Ήθελε να μου το δώσει στην συναυλία αλλά ήταν πολύ συγκινημένος γενικά και δεν μπόρεσε.
Ήρθε στην Ελλάδα και περίμενε να γίνει κάτι ρομαντικό για να μου το δώσει.
Μέχρι που κατάλαβε ότι εμείς δεν κάνουμε ιδιαίτερα ρομαντικά πράγματα, δεν έχουμε αυτήν την πολυτέλεια.  Ρομαντικό είναι την ώρα που βγαίνω από την τουαλέτα με το κυλοτάκι κατουρημένο, την ώρα που ξυπνάω με την τσίμπλα στο μάτι, την ώρα που καθαρίζω με τα χέρια μαύρα και το άρωμα χλωρίνης, την ώρα που μαγειρεύω και βρωμάω κρεμμύδια.
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
ξεκινάει καινούργια σελίδα άραγε στη ζωή μου?
Like:
{[['']]}

21 comments

  1. Ανώνυμος
Από το Blogger.