Ευτυχία


,

4 σχόλια

Don't worry, be happy
Όταν γνώρισα τον καλό μου, έμενε σε ένα υπέροχο δυάρι, ένα διαμέρισμα στον 2ο όροφο με πολύ ωραία βεράντα σε αρκετά καλή γειτονιά.  Είχε ένα σαλόνι αρκετά μεγάλο, όπου και υπήρχε και η τραπεζαρία...μου έλειψε η αίσθηση του να έχεις τραπεζαρία.  Ένα αρκετά καλό δωμάτιο με μεγάλες εντοιχισμένες ντουλάπες, ένα κανονικό μπάνιο και μια μικρή κουζίνα.  Τόσο μικρή που δύο άτομα με το ζόρι χώραγαν, όμως χώραγε όλα τα απαραίτητα συν το πλυντήριο πιάτων, συν το στεγνωτήριο ρούχων και το πλυντήριο ρούχων.  Απίστευτα μικρή αλλά λειτουργική.  Μου άρεσε τόσο πολύ αυτό το διαμέρισα, άλλωστε ήμουν κορίτσι της πόλης που απλά πάντα ήθελε να φύγει να πάει να μείνει στο χωριό.  Well, be careful what you wish for. 
Ήταν και εκείνος ένα αγόρι της πόλης που πάντα ήθελε να φύγει να πάει στο χωριό...έτσι μετακομίσαμε στο βουνό, το βουνάκι.  Είναι στιγμές σαν και αυτήν που μου λείπει το μικρό διαμερισματάκι, ήθελα να το μοιραστώ αυτό με κάποιον, μάλλον με σας. 

Σήμερα μου φέρανε τα αυτοκόλλητα τοίχου που είχα παραγγείλει για την κουζίνα, τα τοποθέτησα αλλά κάτι δεν μου κόλλαγε, άρχισα την καθαριότητα, πάλι κάτι δεν μου άρεσε, έβγαλα τις πολύχρωμες κουρτίνες που είχα αγοράσει κάποια στιγμή στην τρέλα μου.  Τώρα είναι καλύτερα. 
Αυτό που σκέφτομαι λοιπόν είναι ότι μερικές φορές τα πράγματα μπορεί να έρχονται όπως τα θες αλλά τελικά δεν είναι και ακριβώς όπως τα περίμενες.  Αν και δεν έχω αποκοπεί από την πόλη γιατί δουλεύω σε αυτήν, το σπίτι στο βουνό κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι λίγο ζόρι.  Και είναι πολλοί οι παράγοντες που με κάνουν να τραβάω ζόρι.  Ναι, είμαι ευτυχισμένη, είναι μια ερώτηση που την κάνω στον εαυτό μου πού και πού..."Είσαι ευτυχισμένη, είσαι ευχαριστημένη;"  Όμως άλλο ευχαριστημένη και άλλο ευτυχισμένη.  Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά.  Η ευτυχία είναι μια γενικότητα ενώ η ευχαρίστηση αφορά κάτι συγκεκριμένο.  Οπότε...μάλλον είμαι ευτυχισμένη αλλά όχι ευχαριστημένη.  

Το κείμενο αυτό το έγραψα πριν με πιάσουν οι κρίσεις άγχους, οι οποίες μάλλον και να οφείλονται στο γεγονός ότι δεν είμαι ευχαριστημένη πια με ορισμένα πράγματα, ή γενικότερα λόγω ηλικίας να περνάω την κρίση των 30 ή τελικά απλά να φοβάμαι να παραδεχτώ πως έχω φοβίες όπως όλοι οι άνθρωποι. 

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να το παίζουμε δυνατοί μπροστά στην αιωνιότητα, δεν υπάρχει αιωνιότητα για μας τους θνητούς.  Όσο βρισκόμαστε σε αυτή τη γη, είμαστε σαν τα μυρμήγκια μπροστά στο σύμπαν.  Ίσως να τρόμαξα και να φοβάμαι τον θάνατο, ίσως να ζήλεψα μια φίλη, ίσως να με κούρασε η δουλειά, ίσως να φοβήθηκα το μέλλον που είναι αβέβαιο, ίσως απλά να μεγαλώνω και να πρέπει να κουνήσω το κεφάλι μου...ποιος ξέρει.  Μπορεί και όλα αυτά. 
Like:
{[['']]}

4 comments

Από το Blogger.