Το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα


,

2 σχόλια

Δυστυχώς η αλήθεια είναι πώς εδώ και αρκετά χρόνια δεν κατέχω το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα.  Είναι λίγο μπερδεμένα στο μυαλό μου: Χριστούγεννα, Αη Βασίλης, Πρωτοχρονιά.  Και όχι μόνο στο δικό μου του μυαλό αλλά πολλοί τα έχουν μπερδέψει λίγο, τι ισχύει, τι δεν ισχύει, τί είναι πραγματικότητα και τί όχι.

Δεν είχα δεί ποτέ το Πολικό Εξπρές, ναι την ταινία το Πολικό Εξπρές.  Γενικά μου αρέσουν οι ταινίες  με πολλά χρώματα και ιδίως τα κινούμενα σχέδια.  Συγκινήθηκα και δάκρυσα λίγο, ίσως γιατί δεν μπορώ να θυμηθώ ποτέ τον εαυτό μου να περιμένει τον Αη Βασίλη με κάποιο δώρο (η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε και τζάκι...).  Όμως θυμάμαι τη μικρή Estrella να διαβάζει ένα βιβλίο, μεσαίου μεγέθους με μαύρο, χοντρό εξώφυλλο "Ο Μέγας Βασίλειος".

Μάλλον πάντα ήξερα ότι υπάρχει ο Άγιος Βασίλης αλλά όχι έτσι όπως όλοι τον περιγράφουμε...ήμουν από μικρή λίγο κυνική λοιπόν (ή ξενέρωτη).  Δεν φτιάχνω γλυκά, τρώω ένα μελομακάρονο για το καλό, δεν τυλίγω πια δώρα, δεν αγοράζω κάρτες, δεν μου στέλνει κανένας κάρτες.  Το δέντρο δε, το Χριστουγεννιάτικο κάθε χρόνο και κονταίνει, άλλες φορές γιατί δεν έχουμε στολίδια, άλλες φορές γιατί "πού να το βάζεις τώρα το δέντρο μέσα στο σαλόνι το πήχτρα..."  Το μόνο γιορτινό που του δίνω και καταλαβαίνει, αν το θεωρήσει κανείς γιορτινό, είναι τα λαμπάκια.  Ναι, τα λαμπάκια είναι όλο το χρόνο στο σαλόνι και διακοσμούν το τζάκι (έχω και τζάκι πια).

Όμως στεναχωριέμαι αφάνταστα που δεν μπορώ να μπω πια στο κλίμα των εορτών.  Η μητέρα μου δε και ο αδερφός μου έχουν αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια, ιδίως η μητέρα μου η οποία (δεν ξέρω πως να το γράψω αυτό), από εκεί που κάθε Τετάρτη πήγαινε στο κατηχητικό και ήταν πιστή Χριστιανή ξαφνικά το γύρισε και αποκαλείται (ή και όχι δεν το έχω καταλάβει) μάρτυρας του Ιεχωβά.  Δεν θέλω βέβαια να αναλύσω αυτό το θέμα τώρα, αλλά στο κάτω κάτω της γραφής κάπως έτσι μεγαλώσαμε, είτε πιστεύουμε στα Χριστούγεννα λοιπόν είτε όχι κάποια πράγματα πρέπει να τα τηρούμε, δεν μπορούμε ξαφνικά να τα γκρεμίζουμε όλα και να σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας.  Όμως αυτό δεν θέλω να είναι μπηχτή για την μητέρα μου διότι την καταλαβαίνω κάπως.  (Θέλει συζήτηση...)

Υπάρχουν κάτι εικόνες που μόλις τις έχω μπροστά μου, όπως αυτή πιο πάνω, με εμπνέουν, μου δίνουν τροφή για σκέψεις, συναισθήματα και πράξεις.  Όπως τότε που είχα γράψει για καλλιτεχνίες , εκείνη η εικόνα μου έδωσε όρεξη να ασχοληθώ με τη βεράντα μου και παρ' όλο που η βεράντα μου δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα (...ακόμα...), είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρω.  Έτσι λοιπόν αυτή η εικόνα με γεμίζει φαντασία και μου βγάζει συναίσθημα έλλειψης. Μου λείπουν τα οικογενειακά Χριστούγεννα, οι κάρτες, τα δώρα (έστω και των 2 ευρώ, δεν έχει καμία σημασία η αξία), μου λείπουν τα στολίδια και η ιδέα του Αη Βασίλη. 

Καθώς ερχόμουν στη δουλειά, άκουσα στο ραδιόφωνο για τις Χριστουγεννιάτικες κάρτες της UNICEF και πού μπορείς να τις προμηθευτείς. Νομίζω πως όλοι μπορούμε και θα ήταν ωραίο τελικά να στείλουμε κάρτες στους αγαπημένους μας.  Θυμάμαι κάθε χρόνο περίμενα να μου στείλουν τις Χριστουγεννιάτικες κάρτες από κάποιον σύλλογο (δεν θυμάμαι τώρα).  Και φυσικά επειδή αυτές οι Χριστουγεννιάτικες κάρτες τσούζουν λίγο, έστω κάποιες φθηνότερες.  Από τη μία το πακέτο είναι 2 σε 1 διότι βοηθάς, από την άλλη με την οικονομική κρίση....και αν θές να στείλεις 10 κάρτες και αν έρθουν να σου πούν και τα κάλαντα...;

Μιας και μιλάω για κάλαντα, τί κρίμα πια που πραγματικά όλοι ανεξαιρέτως τα λένε για τα λεφτά και μόνο.  Εκτός ότι οι περισσότεροι δεν ξέρουν όλα τα κάλαντα, οι υπόλοιποι έχουν ήδη ξεχάσει και τους λίγους αυτούς στοίχους.  Εκεί που μένουμε εμείς μόνο τα γίδια και οι κότες έρχονται να πούν τα κάλαντα...φέτος πληρώνω, όποιος θέλει ας έρθει.

Θα προσπαθήσω φέτος αλλά αν ήμαστε καλά, θα δώσω όλη μου την ψυχή του χρόνου.



Υ.Γ. (12/2012) Σκατούλες, τα ίδια και χειρότερα, άντε να δούμε το 2013.
Like:
{[['']]}

2 comments

Από το Blogger.